Καλύτερα από το τίποτα

Από όσα αποσπάσματα παρουσιάζει το άρθρο, στο βιβλίο της η κ. Αγγελοπούλου ("Γιάννα" εκδόσεις Λιβάνη) εκθέτει τις κατασκευαστικές εταιρίες, την γνωστή συντεχνία των μηχανικών και την άλλη ακόμη πιο γνωστή των πολιτικών, για το σκάνδαλο των Ολυμπιακών Αγώνων. Παρουσιάζοντας ότι αν δεν ήταν εκείνη να "κάμπτει" τον οργανωμένο εκβιασμό από αυτά τα κυκλώματα μπορεί να μην είχαν γίνει ούτε οι αναθέσεις των έργων των αγώνων. Χειρισμός που όπως αποκαλύπτει η κ. Αγγελοπούλου κόστισε στον ελληνικό λαό πολλαπλάσια δις για το κόστος των αγώνων σε σύγκριση με άλλα κράτη που τους διοργάνωσαν. 

Φαίνεται σαν να τίθεται ένα ερώτημα προς τους αναγνώστες και κατ' επέκταση προς όλους τους έλληνες πολίτες: Ήταν ήρωας η κ. Αγγελοπούλου που κατάφερε να "πείσει", προφανώς από όσα αναφέρει στο βιβλίο της, με το αζημίωτο, τους διεφθαρμένους να συνεργαστούν, με μια αντίληψη ότι μόνον έτσι θα γίνονταν τα έργα; Ότι αλλιώς δεν θα είχαμε αναλάβει ποτέ την Ολυμπιάδα; Ή αντίθετα ήταν ευθύνη της οργανωτικής επιτροπής, ειδικά με αφορμή ένα μείζον εθνικό θέμα όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, να διακόψει σε κορυφαίο επίπεδο αυτή τη παγιωμένη διαδικασία ανάθεσης έργων στη χώρα μας; Που αυτή ευθύνεται για όλη τη γενικότερη κατάσταση της χώρας; 

Αφού αν το ελληνικό κράτος πληρώνει κάθε μεγάλο έργο και κάθε του υποδομή 5-10 φορές όσο θα κόστιζαν τα ίδια σε άλλα κράτη είναι φυσικό να καταλήγει το αποτυχημένο φτωχό κράτος που είναι σήμερα. Που δεν θα πλουτίσει όσο και αν φορολογεί η κάθε κυβέρνηση την μεσαία και χαμηλή τάξη, επιχειρώντας να βγάλει από τη μύγα μπριζόλες, όταν τα γουρούνια έχουν καταφάει όλη τη φάρμα… 

Εκθέτοντας την διαφθορά ΤΟΤΕ, αντί για τώρα με το βιβλίο της, η κ. Αγγελοπούλου μπορεί να ρίσκαρε ακόμη και την ματαίωση των αγώνων λόγω μη επαρκών προσφορών. Διαβάζοντας το σήμερα οι έλληνες πολίτες τι θα προτιμούσαν από τα δύο; Και βέβαια αν τους είχε εκθέσει τότε η κ. Αγγελοπούλου θα είχε αντιμετωπίσει πολύ ισχυρότερες αντιδράσεις απ’ ότι τώρα με το βιβλίο της που μάλλον δεν θα δεχτεί καμία. Αφου τα χρήματα έχουν πετάξει 

Γιατί δε το έκανε μόνον η ίδία το ξέρει. Όπως και γιατί έγραψε το βιβλίο της τώρα. Μια φορά εμείς ως πολίτες έχουμε τουλάχιστον μια μαρτυρία εκ των έσω πως λειτουργούν – αν μπορεί να ειπωθεί οτι λειτουργούν - οι υποδομές και τα έργα στην χώρα μας. Εξηγώντας μας μάλλον απόλυτα γιατί όλα είναι σήμερα έτσι. 

Για να πλουτίσουν 10-20 κατασκευαστικές εταιρίες και μια χούφτα πολιτικοί με τους στενούς φίλους τους και τα κομματικά τους στελέχη η Ελλάδα είναι ένα μηδέν. Και θα είναι πάντα ένα μηδέν όσο εξακολουθεί να λειτουργεί με τέτοια σχέση κόστους-έργων. Καλύτερη από το τίποτα η καταγγελία της κ. Αγγελοπούλου όμως το να γίνονται αυτές οι καταγγελίες μονίμως κατόπιν εορτής και μετά που τα λεφτά έχουν πετάξει μήπως είναι κι αυτό μέρος του όλου προβλήματος; Που ύστερα, για να βρεθούν τα υπέρογκα κόστη, που κανένα κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώσει, γίνεται ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα, με τον αναπόφευκτο πλέον ληστρικό δανεισμό …

Οι Έλληνες και η Ανωτερότητα

Κάποτε Ανωτερότητα θεωρούσαμε αυτήν του ανθρώπινου είδους απέναντι στα ζώα. Τα βάζαμε να σπαταλούν τη ζωή τους κάνοντας εργασίες που αλλιώς θα κάναμε εμείς. Ή τα τρώγαμε. Επειδή μπορούσαμε. Στο επόμενο βήμα κάποιοι άρχισαν να υποδουλώνουν ανθρώπους. Ήταν ένα βάρβαρο σύστημα όμως ακόμη τότε οι κατακτητές πήγαιναν τουλάχιστον πρώτοι στις μαχες. Οι νικητές ηταν οι πιο γενναίοι, δυνατοί, έξυπνοι και ικανοί. Αντιπροσώπευαν δηλαδή ακόμη καποιες πραγματικές αξίες και  ανώτερες ικανότητες μας σαν ειδος. 

Πεντακόσια ολόκληρα χρόνια πολεμούσαν μεταξυ τους οι Ελληνες για την Ανωτερότητα. Δεν ενωνονταν κι έφτιαχναν Πολεις-Κράτη για έναν μόνο λόγο. Να μην μοιράζονται οι άρχοντες τους τιποτα απο την Ανωτερότητα τους με κανένα στα λίγα χιλόμετρα που κάλυπταν τα κτήματα τους. Επίσης δεν χρειαζόταν να πανε στην Αφρική για τους δούλους τους. Πήγαιναν στη διπλανή πόλη έσφαζαν όσους μπορούσαν, κι έπαιρναν σκλάβους και πόρνες τους υπόλοιπους. Που μιλούσαν μάλιστα και την γλώσσα τους.Αυτό που εως σήμερα ξέρουμε σαν λίκνο του πολιτισμού, ήταν μια σκληρά αποκτημένη Ανωτερότητα βασισμένη στην υποδούλωση δια της βίας. Δεν ήταν θέμα φυλής, χρώματος, αντιληψεων ή καταγωγής. Ο ικανότερος απολαμβάνει ο κατώτερος υπηρετεί. Οποιος έχανε στον πόλεμο ήταν κατώτερος.

Ο Μέγας Αλέξανδρος, ενωσε όλη την Ελλάδα κατακτώντας τις Πόλεις-Κράτη. Πέραν λίγων μαχών η κατάκτηση έγινε ειρηνικά κάνοντας για πρώτη φορά όλους τους Ελληνες "Ελλάδα". Ο Αλέξανδρος διατήρησε την υπάρχουσα οργάνωση των πόλεων κρατών και έδωσε στους τοπικούς ηγεμόνες  προνόμια και χρήματα για να διατηρούν την ταξη όσο εκείνος θα εκστράτευε στη Ασία. Τότε για  πρώτη φορά οι αρετές παρήκμασαν.  

'Ηταν ο πιο εύκολος τρόπος αρχηγίας και ευημερίας που είχε εφευρεθεί ποτέ. Μετά τα ζωα και τους δούλους, τωρα οι Ελληνες ηγεμόνες είχαν στην υπηρεσια τους ακόμη και τον Μέγα Αλέξανδρο. Τερμα οι αγωνίες επιδόσεων αρετών και αξίας, αν θα έκτιζαν Παρθενώνες ή θα νικούσαν σε Θερμοπύλες ή Μαραθώνες. Πολεμούσε ο αυτοκράτορας στα πέρατα της οικουμένης επαιρνε το πλούτο απο όλα τα κράτη που κατακτούσε για να τον μοιράσει ύστερα στους ντόπιους άρχοντες για να διατηρούν την τάξη. Που ούτε καν αυτό έκαναν με την ανδρεία τους και τις ικανότητες τους, αφού την τάξη την διατηρουσαν με το φόβο του στρατου του Αλέξαδνρου.

Όμως κάποια στιγμή δυστυχώς ο Αλέξανδρος πέθανε. Για να συνεχίσουν να ευημερούν έτσι, τεμπέλικα και άχρηστα και έξυπνα, οι Ελληνες ηγεμόνες έπρεπε να συμφωνήσουν ωστε να δεχθούν στην θέση του ξένους κατακτητές. Αλλιώς θα έπρεπε να μαλώνουν παλι μεταξύ τους για την αρχηγία και να φτιαχνουν έργα και να επιδεικνύουν αποτελέσματα για να την αξίζουν.

Βρέθηκε λοιπόν η πρόταση που ικανοποιούσε όλους. Η αντίσταση στον κάθε επίδοξο κατακτητή κόστιζε λεφτά στους προεστούς και ζωές στους πολίτες.  Αντίθετα, αν διευκόλυναν τον κατακτητή, εκείνος θα ήταν φιλικός και ήπιος με το λαό και θα έδινε λεφτά στους ηγεμόνες. Τελος ήταν προφανές πως άμα λίγοι μόνο ηγεμόνες αποφάσιζαν να αντισταθούν ή  να επαναστατήσουν, θα έχαναν τα λεφτά τους και ο λαός τους θα καταστρεφόταν μάταια. Αφού όντας λίγοι ο κατακτητης θα τους συνέτριβε.

Μια στο καρφί και μια στο πεταλο οι κατακτητές  διάδέχονταν ο ένας τον άλλον στον Ελληνικό χώρο για 2000 ολόκληρα χρόνια. Για να διατηρείται αυτή η κατάσταση έπρεπε φυσικά να μην υπάρχουν άξιοι Ελληνες. Ούτε πολεμιστές, ούτε φιλόσοφοι, ούτε αστυνομικοί ούτε καλλιτέχνες ούτε επιστήμονες ούτε τίποτα.  Όλοι αυτοί εκαναν ένα έθνος δυνατό και ένα δυνατο έθνος επαναστατούσε. Και μετά ποιος θα είχε ανάγκη τους μεσάζοντες στον κατακτητή;

Οι ηγεμόνες λοιπον πλαισίωσαν σύντομα την αυλή τους με όλους τους άχρηστους της Ελλάδας που έγιναν στ ξαφνικά πολύτιμοι. Αφού με αυτούς στα διάφορα πόστα σίγουρα η Ελλάδα δεν θα ελευθερωνόταν ποτέ. Ετσι μετα τους ηγεμόνες της χαλασε και ο λαός. Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, και μάλιστα απο την ίδια τη φυλή που κάποτε είχε δώσει στον κόσμο τα φωτα της αρετής και του πολιτισμού, περασε παγκοσμίως το μύνημα ότι "η Αξία, δεν άξιζε". Αφού όλος ο κόσμος και πρώτοι οι ίδιοι οι Ελληνμες παραδειγματιζονταν απο την άρχουσα τάξη τους που όσο λιγότερο άξιζε τόσο περισσότερο πλούτιζε. Τόσο πολύ που ένας απόγονος των παλαι ποτέ ηγεμόνων, ο παππούς μου, πριν αναγκαστεί να φύγει απο τη Σμύρνη το 1922, ελεγε ότι τα κτήματα του εκεί ήθελε 3 μέρες να τα γυρίσει. Με το άλογο. 

Κάποια στιγμή βρέθηκαν αρκετοί άξιοι Ελληνες γενναίοι και φιλότιμοι πολεμιστές και αρκετοί πλούσιοι που χρηματοδότησαν τον αγώνα, και με την επανάσταση του 1821 η Ελλαδα ελευθερώθηκε. Τότε όμως οι παλαι ποτέ μεσάζοντες με συνεργασία όλων των αποβρασμάτων που έως τότε ειχαν μαζέψει γύρω τους κατάφεραν να εξοντώσουν, να φυλακίσουν και να σκοτωσουν όλους τους οπλαρχηγούς της επανάστασης μαζί και όσους αστους την είχαν χρηματοδοτήσει ! Και υστερα, επειδή το  έθνος ήταν πλέον ελεύθερο, με επεμβαση των μεγάλων δυνάμεων μάλιστα, και κατακτητής δεν διαφαινόταν πουθενά στον ορίζοντα οι Ελληνες ηγεμόνες ανακαλυψαν το απόμενο σκαλοπάτι ... Ανωτερότητας. Την υποδουλωση δια του Χρεους!

Σε μια χαρακτηριστική περίπτωση δανειο 2 εκ. απο τα πρωτα μετα την επανάσταση εφτασε 600,000 στα ταμεία του κρατους. Αιτιολογουμενο ότι είχαν αφαιρεθεί προμήθειες, εξοδα, τόκοι κλπ! Το πλήρωσε φυσικά ο Ελληνικός λαός ολοκληρο. Οπως και όλα τα επόμενα. Η εκάστοτε κυβέρνηση έπαιρνε την μερίδα του λεοντος  όμως και οι αλλοι βουλευτές καλά βολευονταν με τα βουλευτικά προνόμια που τους ξεχώριζαν απο όλους τους άλλους Ελληνες που πλήρωναν τα δάνεια. Οπότε οποια κυβέρνηση και ανμ βγτήκε ποτέ δεν εβαλε στην φυλακή την προηγούμενη. Κάτι που θα ήταν ένα πραγματικο παράδειγμα Ανωτερότητας. Ετσι φυσικά η μία χρεοκοπία διαδεχόταν την άλλη. Και έπειτα ο ένας πιστωτής τον άλλον όπως κάποτε διαδέχονταν οι κατακτητές ο ένας τον άλλον.

Στη πραγματικότητα τότε, με τα πρώτα μεγάλα κρατικά δάνεια, ήταν που δημιουργήθηκε  η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Οι σημερινοί κατακτητές είναι τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά φάντς. Επαρχίες τους είναι ελευθερα υποτιθέμενα κράτη που όμως είναι δεσμευμένα στο Χρέος.  Ακόμη και τεράστιες πανίσχυρες οικονομίες όπως των ΗΠΑ είναι υπόδουλες στο Χρεος.

Ενίοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας οι μεγάλοι κατακτητές έδιναν κάποια ώθηση στον πολιτισμό. Κι εκεί υποχωρούσε καπως η βαρβαρότητα και η κτηνωδία και κέρδιζε λίγο έδαφος η ανθρωπότητα και  ανθρώπινη ανωτερότητα. Με τα έργα που έκαναν, και την ανδρεία που επιδείκνυαν, τις αρετές και την αξία, για τη δόξα που ήθελαν. Τωρα κι αυτοί θέλουν μονο λεφτά. Ο μεγαλοπιστωτης πατάει ενα κουμπί, οι προδοτες στην εκάστοτε κυβέρνηση του πιστωνουν προκαταβολικά τους τόκους και ενας στρατος απο όλα τα αχρηστα κατακάθια της γης, αναλαμβανουν να πείσουν τους χρήσιμους να τα φτιαξουν και να τα πληρώσουν όλα. Με το καλο, δηλαδη εξαπατημένοι με τις όποιες προεκλογικές απάτες, ή με το αγριο, παραβιαζοντας δηλαδη καθε νομιμοτητα και συνταγμα, νομοθετώντας υπερ του καθε εγκλήματος, μέσα απο τις κυβερνήσεις πλεον.

Ετσι μετά  απο τους τους παλιούς αρχηγούς, που καποτε αξιζαν περισσότερο απο όλους,  χάλασαν και οι κατακτητές. Μιμουμενοι όλοι το εξυπνο ελληνικο συστημα. Την ανωτερότητα χωρίς κανένα κόπο, προσπάθεια, οραμα η αξία αλλά αντίθετα δια της προδοσίας όλων αυτών. 

Κι εκει με το παράδειγμα της ίδιας της φυλης που καποτε ειχε δωσει το παράδειγμα της ανωτερότητας στον κοσμο ολοκληρο εξαφανίστηκε και η ίδια  η ανθρώπινη Ανωτερότητα. Την οποία επιδεικνύουν σαν τέτοια καθημερινα πλεον σε κάθε άκρη της γής οι πιο επιτυχημενοι πολίτες, των δυτικων κυρίως κρατων, οι διαχρονικοί Εφιάλτες της ανθρωπότητας  δίνοντας το χειρότερο παράδειγμα προς κάθε κατεύθυνση. Γλεντώντας απο το πρωί εως το βράδυ με τα λεφτα των αλλων, και εις βάρος ολων, παράγοντας οι ιδιοι αυτό που κατα τη γνώμη τους ειναι η πεμπτουσία της ικανότητας του ανθρωπινου μυαλού. Μόνο ψέματα.

Η Αλήθεια στα χρόνια του Ιντερνετ

Διαβάζω στα φιλοκυβερνητικά - ή καθεστωτικά- διαδικτυακά σαιτ ότι το 2009 είχαμε 35 δις έλλειμα. Οπότε φέτος που έχουμε πλεόνασμα 1,5 δις, αυτόματα λέω "τι φοβερή επίδοση η κυβέρνηση να καταφέρει να κάνει τόσο επιτυχημένη την οικονομία που το ισοζύγιο πληρωμών να ανέβει 36,5 δις μέσα σε τέσσερα χρόνια". Φυσικά για τέτοιο φοβερό και καταπληκτικό θαύμα νισάφι και οι θυσίες και δεν πειράζει κι αν ο κόσμος τρώει απο τα σκουπίδια.

Την ίδια στιγμή σε άλλη άκρη του διαδικτύου διαβάζω, επίσης σε πολλές αναρτήσεις, ότι το 2009 είχαμε πλεόνασμα 4,5 δις, και τα περί ελλείματος ήταν μια απάτη ωστε να μπούμε στα μνημόνια με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες, μετά απο την καταλήστευση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών απο την "συμμορία των μνημονίων".

Ανέκαθεν οι εξουσίες χρησιμοποιούσαν κάθε υπαρκτο μέσο για να επιρρεάζουν τον κόσμο προς όφελος της πολιτικής τους. Το ίδιο έκανε ανέκαθεν και η αντίσταση στην εξουσία. Το 1973 ο πειρατικός σταθμός του Πολυτεχνείου αναμετάδιδε κάτι που βέβαια δεν θα το μετέδιδε ποτέ η ΥΕΝΕΔ ούτε τότε ούτε ίσως ποτέ.

Εδω Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων!

Χωρίς αυτο το σήμα πόσο αλλιώς θα ήταν όλα εκείνες τις μέρες; Πόσο μάλλον αν, αντίθετα, υπήρχε μόνον η περιγραφή απο την ΥΕΝΕΔ ότι
 
"Στο Πολυτεχνειο αναρχικοι τεντυμπόηδες εισήλθαν για να καταλύσουν την έννομη τάξη και εμποδίζουν τους φιλότιμους φοιτητές να πραγματοποιήσουν τις σπουδές τους καταστρέφοντας τις αίθουσες που με τόσο κόπο και θυσίες έφτιαξε ο ελληνικός λαός. Η αστυνομία και ο στρατός θα πράξουν το καθήκον τους"

Στα χρόνια μας αυτή η δυσκολία δεν υπάρχει. Δεν χρειαζεται κάποια μεγάλη εφημερίδα όπως στο Γουωτεργκειτ, ενας τηλεοπτικός σταθμός όπως στην πτώση του Μακάρθυ, ούτε καν ενας πειρατικός σταθμός όπως του Πολυτεχνείου, για να πληροφορηθούμε την Αλήθεια. Θεωρητικά, οποιοσδήποτε μπορεί να μας την μεταφέρει κατευθείαν απο την πηγή στον υπολογιστή μας απο κάθε άκρη της γης σε κάθε άκρη της γής. Μέσω του Ιντερνετ.

Ερχεται λοιπόν η είδηση με την αληθινή πληροφορία στην οθόνη μας. Πώς ξέρουμε ότι είναι η αληθινή; Κάποτε, επειδή ακριβώς η πληροφορία ήταν δύσκολη, όταν αυτή έβγαινε τελικά στον αέρα, είχε πολλές πιθανότητες να είναι αληθινή. Ρεπόρτερ, εκδότες, συγγραφείς και απλοί άνθρωποι είχαν πολεμήσει και ρισκάρει  πάρα πολύ γι'αυτήν. Δεν αρκούσε να "ανέβει" κάποιος απο την ασφάλέια κάποιου απομακρυσμένου τερματικού υπολογιστή και να δημοσιεύσει ότι ήθελε, παρουσιάζοντας το σαν ντοκουμέντο. 

Είναι μια καινούργια κατάσταση. Το εμπόδιο δεν είναι πια το "που" και "αν" θα βρούμε την πληροφορία, αλλά η διάκριση της Αλήθειας μέσα σε εναν ωκεανό διαθέσιμης πληροφορίας. Που συχνότατα διαψεύδουν η μία την άλλη. Τι θα πιστέψουμε; Και το κυριότερο τι θα αναπαράγουμε με τη σειρά μας στο Ιντερνετ ωθόντας με τη σειρά μας άλλους να πιστέψουν ακόμη πιο εύκολα και να αναπαράγουν.  
Προφανώς διαφορετικό κοσμο φτιάχνει η Αλήθεια όταν αυτή είναι ότι οι αμερικανοί γκρέμισαν μόνοι τους τους Δίδυμους Πύργους τους, απο ότι αν το έκανε η Αλ Κάιντα. Πόσο μάλλον αν η Αλ Κάιντα δεν υπάρχει καν αλλά είναι παρακλάδι της CIA.  Το ίδιο ισχύει μεταξύ χιλιάδων άλλων σημαντικών διλημμάτων για το αν υπήρχε ή όχι έλλειμμα το 2009. 

Επειδή κάθε πληροφορία και υπερ και κατα θα την βρούμε σε παρα πολλές αναδημοσιεύσεις, το μόνο που μένει για να κάνει τη διαφορά για έναν καλύτερο κόσμο, είναι η ικανότητα να διακρίνουμε, μεταξύ σωστού και λάθους, με βάση όχι την παρεχόμενη πληροφορία πλέον, αλλά την κοινή λογική. Την οποία πρέπει να ακονίσουμε. 

Πάντα θα υπάρχουν κακοί άνθρωποι που θα ρίχνουν στο διαδίκτυο προπαγάνδα με σκοπό πείθοντας μας να την αναπαράγουμε, να την εδραιώσουν σαν "Αλήθεια".  Αν λοιπόν θέλουμε να αποτελέσουμε μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος πρεπει:

1. Να εξετάζουμε κάθε φωτογραφία προσεκτικά γιατί κάλλιστα μπορεί να είναι μοντάζ και κάθε βίντεο με την πιθανότητα να είναι σκηνοθετημένο. Είναι και τα δυο αυτά πανεύκολα και απο τον πλέον αδαή με τα σημερινά τεχνολογικά μέσα.
2. Να τοποθετούμε την Αλήθεια στο τι είναι πιθανότερο να συμβαίνει και όχι τι θα μας άρεσε εμάς περισσότερο. Ας πούμε μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση είναι πολύ πιθανότερο να έχει μειώσει το πλεόνασμα της απο 4,5 σε 1,5 δις παρά αντίθετα να το έχει αυξήσει κατα 36,5 δις!
3. Να σκεφτόμαστε ότι και η πιο αξιόπιστη πηγή μπορεί να πληρώνεται για να αναπαράγει τα ψέματα που ίσως διαβάζουμε. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν τόσοι πάμπλουτοι δημοσιογράφοι σε πάμφτωχες χώρες.  
4. Να διαβάζουμε όσο μπορούμε χωρίς φανατισμούς, προκαταλήψεις και στερεότυπα. 
5. Να μην κρίνουμε απο τον αριθμό των like. Υπάρχουν μηχανές που καταχωρούν πολλά like ή και υπεύθυνοι σαιτ και φορουμ που κάνουν το ίδιο εν αγνοία μας.
6. Να μην περιμένουμε να βρούμε την αληθινή ειδηση στην κορυφή των αποτελεσμάτων των μηχανών αναζήτησης. Η κορυφαία κατάταξη μπορεί να αγοραστεί
7. Να είμαστε έτοιμοι ανα πάσα στιγμή να δεχτούμε ότι πέσαμε θύματα παραπληροφόρησης αναθεωρόντας τι πιστεύουμε και κατα συνέπεια τι αναπαράγουμε στο διαδίκτυο.

Με αυτές τις  ασκήσεις το Ιντερνετ θα είναι πράγματι ένα πανίσχυρο όπλο των λαων για ένα καλύτερο αύριο αντί για ένα μέσο που μπορεί πραγματικά να κάνει όλο τον κόσμο εναν τυφλό επαναστατικό όχλο για ένα ψέμα. Που θα το έχουν κατασκευάσει μια χούφτα επιτήδειοι που πληρώνουν μερικές εκατοντάδες άλλους επιτήδειους για να παρουσιάζουν μέσα  απο εκατομμύρια αναπαραγωγές δικές μας εν τελει, το κάθε ψέμα τους σαν αλήθεια. 

Κάνναβη-δεν γνωρίζουμε ότι...

1. Μέχρι το 1883 πάνω από τα τρία τέταρτα της παγκόσμιας παραγωγής χαρτιού ήταν από Κάνναβη.

2. Κατά την Ελισαβετιανή εποχή (δεύτερο μισό του 16ου αιώνα), οι αγρότες πλήρωναν πρόστιμο αν δεν καλλιεργούσαν Κάνναβη
.
3 Το 80% του ξυλοπολτού της Αγγλίας εισάγεται καταστρέφοντας τα δάση και το υπέροχο οικοσύστημα στον Καναδά και την Σκανδιναβία
.
4. Μια σοδειά Κάνναβης παράγει σχεδόν 4 φορές περισσότερη πρώτη ύλη χαρτιού από μια ίση έκταση δάσους.

5. Τα δέντρα χρειάζονται σχεδόν 20 χρόνια για να...
ωριμάσουν ενώ η Κάνναβη 4 μήνες.

6. Η Κάνναβη δεν χρειάζεται φυτοφάρμακα γιατί είναι απρόσβλητη από έντομα.

7. Η Κάνναβη δεν χρειάζεται οποιοδήποτε φάρμακο για προστασία από αγριόχορτα, αφού δεν μπορούν να την συναγωνιστούν σε ταχύτητα ανάπτυξης.

8. Το χαρτί από Κάνναβη δεν χρειάζεται χλωρίωση κάτι που θα μολύνει σοβαρά τα ποτάμια και τον υδροφόρο ορίζοντα.

Μία εγγενής αδυναμία του πολιτισμού !

Πόσα πολλα καναμε για να είμαστε πολιτισμένοι σε μια διαδρομή χιλιάδων χρόνων θαυμάσιας εξελιξης ! Και πόσα, που ήταν στόχοι μας, εχουν γυρίσει σήμερα εναντίον μας.

Η ελάχιστη εργασία ήταν πάντα στόχος του πολιτισμού. Το μεγιστο αποτέλεσμα με την μικρότερη δυνατή ενέργεια απο εμάς. Ανακαλύψαμε εργαλεία, καλλιέργειες, κτηνοτροφία, ηλεκτρισμό, πληροφορική, ρομποτικά.  Σήμερα όμως η ανεργία είναι ενα τεράστιο πρόβλημα.

Η οργανωμένη κεντρική διοίκηση ήταν παντα ένας στόχος των κοινωνιών. Οσο  πιο απλές,  συγκεντρωμενες και άμεσες ήταν οι διαδικασίες των κοινωνιών, τόσο τα αποτελέσματα τους έρχονταν πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Ομως όταν κανεις όλη την κοινωνία τόσο απλή σαν να μπορείς να την οδηγήσεις με ένα τζόυστικ, τότε μπορεί να την οδηγήσει και ένας εντελως ηλιθιος δικτατορας ή ενας οποιοσδήποτε εγκληματίας.

Η νομοταγής αναγνώριση της ιεραρχίας ήταν πάντα ένας στόχος των

Δυστυχως όμως, το κράτος είναι ο τρομοκράτης

Η απόδειξη, κατα τη γνώμη μου, ότι το κράτος είναι ο τρομοκράτης και όχι το αντίστροφο εγκειται στον εξής συλλογισμό:

Ας υποθέσουμε ότι έχει έρθει μια αδιάφθορη τάξη πραγμάτων που τα έχει βάλει με τους διεφθαρμένους. Συντεχνίες, διευθαρμένους διευθυντές και τα παρασιτικά τους κυκλώματα σε δημόσιες υπηρεσίες, φοροφυγάδες, επίορκους λογιστές δικαστές και γιατρούς. Ολοι αυτοί είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, ασχετο αν στην κοινωνία κυκλοφορούν κουστουμαρισμένοι. Είναι ρεμάλια, επικίνδυνοι και τις δουλειές τους τις κανονίζουνε τρομοκρατώντας τους αντιπάλους τους συστηματικά με τρόπους που οι Σκουριές μπροστά τους μοιάζουν παιδικό παραμύθι.

Είναι προφανες ότι οι συντεχνίες παραμένουν, τα κλειστά επαγγέλματα παραμένουν κλειστά, στο νομικό και φορολογικό επίπεδο, παραμένουν όλες οι γνωστές διακρίσεις υπέρ των γκαγκστερ. Τρία χρόνια τώρα ΟΙ ΜΟΝΟΙ που δέχονται επίθεση στα εισοδήματα και τις περιουσίες τους, σαν να έχουν κάνει κάτι, είναι οι μικρομεσαίοι, με σαφή προτίμηση στους τιμιότερους εξ αυτών.

Είτε λοιπόν οι γκαγκστερ κέρδισαν, και ΟΛΟΙ οι πολιτικοί είναι υποχείρια τους είτε, δεν υπήρξαν ποτέ αδιάφθοροι πολιτικοί, δεν υπήρξε ποτέ ούτε κάν η πρόθεση κάθαρσης και διαφάνειας, αλλα οι πολιτικοί χέρι χέρι με τους κακοποιούς συνεργάζονται στο έπακρο.

Αν λοιπόν η "επένδυση" στις Σκουριές, ήταν πραγματικά πρός όφελος του Ελληνικού λαού, τότε λογικό δεν είναι να την πολεμάνε εχθροί του Ελληνικού λαού; Αυτοί οι εχθροί, γιατί έστησαν ολόκληρη επιχείρηση στη μέση του δάσους, όταν, όπως έχει αποδείξει η πράξη, ειδικά τρία χρόνια τώρα, αρκούσε να τρομοκρατήσουν πολιτικούς να περάσουν όποιο νόμο θέλουνε και να μπλοκάρουν την επένδυση πριν κάν γίνει; Η επένδυση στης Σκουριές είναι επαναστατική πράξη απέναντι στην μαφία την ελληνική που καταδυναστεύει το κόσμο; Με 1% μόνο συμμετοχή του ελληνικού κράτους;

Θα ήταν καλό μια ομάδα πολιτικών να τα είχαν βάλει με τους κακοποιούς και να μαίνεται παρασκηνιακά η μάχη για την τιμιότητα τη διαφάνεια και την αξιοκρατία. Ήταν ένα όνειρο που με βοηθούσε να κοιμάμαι ήσυχος στην αρχή όλης αυτής της τρέλας 3 χρόνια πριν. Ομως αν ήταν έτσι, δεν θα είχαν υπάρξει πράξεις που θα έθιγαν σοβαρα τα συντεχνιακά συμφέροντα των κακοποιών; Και άν αυτές οι πράξεις είχαν γίνει, οποτεδήποτε, εστω και στο ελάχιαστο δεν θα είχαν υπαρξει θύματα πολιτικοί πολύ καιρό πριν αγανακτήσει εντελώς ο κόσμος. 

Το όνειρο, της αδιάφθορης κυβέρνησης πόυ αγωνίζεται ενάντια στη διαφθορά και την τρομοκρατία των κακοποιών, δυστυχώς είναι ενα καλιεργημένο μάλλον όνειρο, απο την ίδια την κυβέρνηση που συμμετέχει στην απάτη των κακοποιών. Οι πράξεις απουσιάζουν, οι νόμοι, αν θέλετε, διότι μια κυβέρνηση έτσι δρά, με νόμους, απουσιαζουν. Νόμοι ψηφίζονται σωρηδόν μόνον για να καταδυναστεύουν και να κατακλέβουν τον κοσμάκη. Τωρα οι κυβερνήσεις των 3 τελευταίων ετών συμμετέχουν στην απάτη τρομοκρατημένες ή εξαγορασμένες πόση διαφορά κάνει στο αποτέλεσμα; Οτι για λογαριασμό των κακοποιών εντολοδόχων τους οι κυβερνήσεις τελικά είναι που τρομοκρατούν και απειλούν την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού κόσμου με τεράστιες οικονομικές ζημιές και εξαφάνιση, σε καθημερινή βάση !

Πολεμικές αποζημιώσεις

To PSI δείχνει να πετυχαίνει, οι τράπεζες να τη γλιτωνουν. Αν κερδηθεί ωστόσο αυτός ο πόλεμος δεν θα είναι χάρη στους πλούσιους Ελληνες. Που έβγαλαν τα λεφτά τους άρον άρον στο εξωτερικό πρίν καν το Μνημόνιο 1. Ούτε απο τους φοροφυγάδες που, εκμεταλλευόμενοι την κοινωνική αναταραχή, ενέτειναν την διαφθορά, σε απίστευτο βαθμό, προκειμένου να φοροδιαφεύγουν ακόμη περισσότερο.

Ο πολεμος είχε στόχο το σβήσιμο του ελληνικού χρέους. Οσο η κυβέρνηση διαπραγματευόταν όμως, τα τρέχοντα στηρίχθηκαν απο το λαό. Απο τους μισθους, τις συντάξεις και τις καταθέσεις των τίμιων και φτωχών. Που πέραν του μισθού ή της σύνταξης που δεν τους έφτανε για να ζήσουν, ή των φαρμάκων για να επιβιωσουν, τα ελάχιστα "κομποδέματα" τους μειώθηκαν κατα τουλάχιστον 5000 ευρώ εκάστου, στην τριετία του πολέμου.

Βαλτε 10 εκ. Ελληνες βγάλτε τα παιδιά και τους πολύ γέρους και κρατείστε τα 5 εκ. Αυτοί έδωσαν cash  περίπου 25 δις ευρώ, στην τριετία του πολέμου. Πάνε φύγανε αυτά στα χαράτσια και στους φόρους. Επειτα 1,5 εκ εργαζόμενοι έδωσαν απώλειες απο 200 τουλάχιστον ευρώ το μήνα ο κάθε ένας για κοντά 2 χρόνια. 200Χ24χ1,500,000=7,2 δις ευρώ !

Και στην Πίνδο πολλοί σκοτώθηκαν, και σε κάθε πολεμο ο λαος πάντα έχει τις μεγαλύτερες απώλειες. Ο συγκεκριμένος πόλεμος όμως δεν κηρύχθηκε. Ωστε το κράτος, μετά που θα επιστρέψουν οι πολίτες απο αυτόν, άλλοι σκοτωμένοι άλλοι πληγωμένοι άλλοι ανάπηροι,  να έχει και επισημως την υποχρέωση να τους φροντίσει τα δέοντα. Να φροντίσει τις χήρες και τα παιδιά τους, να φροντίσει τα μαγαζιά που έκλεισαν να ξανανοιξουν, τα σπίτια που γκρεμίστηκαν να ξανακτιστούν...

Εντάξει, μπορει να χρειαζόταν μυστικότητα, μπορεί εκ των πραγμάτων σ'αυτόν τον πόλεμο να μη μπορούσε να ειπωθεί ακριβώς στον κόσμο ενάντια σε ποιούς γινόταν και με ποιόν τρόπο. Εκτός του ότι, όπως σε κάθε πόλεμο, διαρκώς χρειαζότανε λεφτά. Που εμφανίζονταν σαν μέτρα που πρόσθεταν απώλειες, απώλειες, απώλειες. Μια διαρκής οικονομική αιμοραγία. Οπως σε κάθε πόλεμο. Για την σωτηρία.

Απο ποιον εχθρό όμως; Δεν είναι απαραίτητο ότι μπορείνα ανακοινωθεί ακόμη και τώρα. Μπορεί μάλιστα να είναι αδύνατον ή ασύμφορο ακόμη και τώρα. Αν  όμως ο εχθρός ήταν εξωτερικός θα αποκατασταθεί η τάξη τώρα. Αυτό θα είναι μια σαφής ένδειξη του ποιος ήταν πράγματι ο εχθρός, εσωτερικός ή εξωτερικός.

Ενα κράτος θα το έκανε αυτό. Θα τιμουσε και θα φρόντιζε όσους πολέμησαν  και βέβαια θα αποκαθιστούσε τους θεσμούς. Αυτή είναι η απόλυτη ένδειξη. Δεν είναι δυνατόν να εμπνεύσει ποτέ εμπιστοσύνη ενα κράτος που θεωρεί τις αιματηρές αποταμιεύσεις, τον μισθό, την σύνταξη και τα φάρμακα, ενός λαου σαν τον προσωπικο του κουμπαρά. Κανένα πραγματικό κράτος δεν θα άφηνε τους πολίτες του να αισθάνονται έτσι.

Καλοί ευρωπαίοι !

Θέλαμε να είμαστα καλοί ευρωπαίοι. Να ανήκουμε και εμείς στην μεγάλη ευρωπαική οικογένεια.

Ομως κάποιοι, πολλοί, ακόμη και 1 εκ ίσως Ελληνες, διέλυσαν όλες τις επιδοτήσεις της ΕΕ και τις εκμεταλλεύτητκαν με ιδιοτέλεια. Ολοι αυτοί που τα εφαγαν με τον Παγκαλο. Ομως οχι μόνο με τον Παγκαλο ούτε μόνο με το ΠΑΣΟΚ. Αφου ο τρόπος για να κάνει τις δουλειές του το ΠΑΣΟΚ ήσυχο, ήταν σαφής. Εξυπηρετώντας όλους τους άλλους βουλευτές, στις χάρες και κυρίως στην κάλυψη για τις δικές τους εξυπηρετήσεις, στην συνέχεια πρός μια τεράστια σειρά διαπλεκομένων.


Σαν να μην έφτανε η απάτη και η αφαίμαξη του κοινοτικού κουμπαρά η ίδια διεφθαρμένη Βουλή, εδώ και τριάντα χρόνια, καλυπτε συστηματικα όλους αυτους τους απατεώνες και στην φοροδιαφυγή. Αδειάζοντας και τον κρατικό κουμπαρά αυτή τη φορά. Και στο επιστέγασμα, τα λεφτά έφευγαν στο εξωτερικό, διαλύοντας και τη ρευστότητα.

Ομως ας ήταν καλά τα δάνεια και η απληστία όλων. Οι τραπεζίτες λοιπόν αν ο εκάστοτε πρωθυπουργός υπέγραφε μεγάλους τόκους, δάνειζαν την Ελλάδα κι ας μην είχε αυτή απο καιρό πραγματική δανειοληπτική ικανότητα. Προφανώς αν δεν την δάνειζαν, και της εκλειναν την κάνουλα, θα αναγκαζόταν, ο εκάστοτε Ελληνας πρωθυπουργός, να παράγει έργο. Να κάνει δηλαδή κάτι στον τομέα των εσόδων. Να ελέγξει τις επιδοτήσεις της ΕΕ ώστε να αποδιδουν, να πατάξει την φοροδιαφυγή ωστε να συντηρεί το κράτος.

Οι τραπεζίτες φυσικα αδιαφορουσαν για όλα αυτά. Απλά ανεβαζαν τους τόκους τόσο πολύ ώστε να έχουν απόσβεση συντομότατα. Προσδοκώντας σε τεράστια αθέμιτα κέρδη μετά την απόσβεση. Οι Ελληνες πρωθυπουργοί πάλι υπέγραφαν και αυτοί για τη δική τους απληστία και τη δική τους μίζα. Και έτσι, πέρα απο την σπατάλη των κοινοτικων επιδοτήσεων χωρίς έργο, και την φοροδιαφυγή που γινόταν ταυτόχρονα και απώλεια ρευστότηας, οτι περίσευε απο το κράτος πήγαινε στην πληρωμή των υπέρογκων τοκοχρεολυσίων.

Αυτός ο τεράστιος παρασιτισμός θα τελείωνε, υποτίθεται, με την τακτοποίηση του κράτους τη μεταρρύθμιση, και τη διαφάνεια που εξαγγέλθηκε πρίν 2 χρονια. Κι εκεί, εντός της Ελλάδας θα ανταμοίβονταν οι "καλοί ευρωπαίοι" και θα καταδικάζονταν οι κακοί. Ολο το σχεδιο όμως ήταν για άλλη μια φορά απάτη.

Η ΕΕ λοιπόν ήρθε και επισημως έδωσε δάνεια με τοκογλυφικούς τόκους, όταν στο εσωτερικό οι φοροδιαφυγή έγινε πλέον επίσημη, δηλαδη με την απόλυτη κάλύψη του κράτους. Και ολοι μαζί, σαν λύση πλέον, στα χρήματα που ελειπαν βρήκαν.... τους μισθούς και τις συντάξεις !


Είμαστε καλοί ευρωπαίοι, εμείς οι τίμιοι Ελληνες . Οι κακοί Έλληνες όμως, μαζί με τους αλλους κακους ευρωπαίους, δεν νοιάζονται για όλους τους άλλους, τους καλούς ευρωπαίους. Αν νοιάζονταν, ευκολα θα καταλάβαιναν ότι, ενα κράτος μέλος που πνέει τα λοισθια απο ολον τον προαναφερθένα παρασιτισμό, βεβαίως χρειάζεται χρήματα. Και βεβαίως δεν είναι σε θέση γι'αυτά τα χρηματ που χρειάζεται να πληρώσει κι αλλα τοκογλυφικά δάνεια.

Οι καλοι Ευρωπαίοι, αν υπήρχαν, εύκολα θα καταλάβαιναν ότι ισοπεδώνοντας όλο το τίμιο και φτωχό πληθυσμό, θα έβγαζαν ελάχιστα χρήματα σε σχέση με όσα θα εισέπρατταν άμα πραγματικά κυνηγούσαν τους απατεώνες και τους φοροφυγάδες. Αφού τα πολλά λεφτά φυσικά τα έχουν οι κλέφτες και όχι οι τίμιοι. Θα μπλόκαρα τους λογαριασμούς των φοροφυγάδων που βγάζουν τα λεφτά τους απλά απο το ένα κράτος μέλος στις τράπεζες του αλλου. Κοροιδέυοντας όλοι μαζί όλους τους Ευρωπαίους. Οι καλοί Ευρωπαίοι, δίνοντας άτοκα εντελώς δάνεια, θα μπορούσαν να απαιτήσουν τα 180 ατομα που θα φερουν τώρα στα υπουργεία, ώστε να εποπτεύσουν αποτελεσματικά την κάθαρση. Και τότε θα την έκαναν. Αν πραγματικά την ήθελαν.

Γι'αυτό η κρίση αυτή είναι συστημική. Γιατί δεν αφορά μόνο τους καλούς ή κακούς Ελληνες αλλά τους καλούς και κακούς Ευρωπαίους εν γένει. Γιατί σε όλα τα κράτη μέλη, ενα μικρο ποσοστό, όπως και στην Ελλάδα, είναι κακοί Ευρωπαίοι. Κυβερνήσεις, πολιτικοί, μεγαλοεπιχειρηματίες που και εκεί,όπ[ως και εδώ, χρηματοδοτούν ένα τεράστίο παρασιτισμό απο διαπλεκόμενους.

Οι κακοί Ευρωπαίοι λοιπον σε συνεργασία με τους Ελληνες κακους ευρωπαίους, δεν βρήκαν καμία απο τις προηγούμενες λύσεις στην Ελληνική κρίση. Οπως δεν θα βρουνε ούτε στην Ιταλική ούτε στην Ισπανική, ούτε στην Γαλλική η την Γερμανική, όταν έρθει και αυτών η ώρα τους. Αφού εχθρός  είναι ο κόσμος, η πλειοψηφία των τίμιων και καλών Ευρωπαίων. Παντού και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Έχουν στήσει λοιπόν εδώ και τριαντα χρονια ολο αυτό το σύστημα. με τη τοκογλυφία τις απάτες και τη φοροδιαφυγή, αφαιμάζοντας στην συνεχεια κάθε φορά άγρια, τον τίμιο κόσμο και τους υγιείς πόρους της ΕΕ. Αν επικρατήσουν αυτοί, οι κακοί Ευρωπαίοι, το ευρωπαικό δέντρο θα υποκυψει στο παράσιτο, και θα πέσει. Και γι'αυτό δεν θα φταίνει βέβαια οι "κακοί Ελληνες", αλλα όλοι οι συνεργαζόμενοι σ'αυτό κακοί ευρωπαίοι, μαζί φυσικά με τους κακούς Ελληνες.

Ετσι τώρα, στο δημοψήφισμα αυτό, όσοι Έλληνς ψηφίσουν ΟΧΙ, αντίθετα με ότι λέει η προπαγάνδα των κακών Ευρωπαίων, αυτοί θα είναι  οι καλοί Ευρωπαίοι . Αφου θα είναι αυτοί που δεν ανήκουν στην Ευρώπη των διαπλεκομένων, όσο και ικανοποιημένων, απατεώνων. Θα είναι αυτοί που ηθελαν και θελουν, μια καλή και υγιή Ευρώπη. Το ΟΧΙ θα είναι μια άρνηση στην προηγουμένη σάπια κατάσταση, μαζί με μια δυναμική έκκληση, στους καλους ευρωπαίους πλέον, να πάρουν τα ηνία οδηγώντας σε μια καλή Ευρώπη. Όπως αντίστοιχα έως σήμερα, οι κακοί Ευρωπαίοι έχουν οδηγήσει σε μια εντελως αρρωστημένη Ευρώπη.

Το δημοψήφισμα αυτό λοιπόν δεν είναι Ελληνικό μόνο και κανείς δεν πρέπει να το βλέπει έτσι. Είναι ενα δημοψηφισμα που ρωτάει : Μέσα ή έξω απο μια κακιά Ευρώπη;  Που στην ουσία ρωτάει ποιά είναι η Ευρώπη που θέλουμε ;! 

Μια ανεπανάληπτη, (τεράστια) ευκαιρία

Για  όσους δεν γνωρίζουν όταν προκύπτει ένα ζήτημα σε μια δημόσια υπηρεσία η διαδικασία είναι η εξής: Αρχίζει από την καταγγελία ενός υπαλλήλου προς αυτόν που έκανε το παράπτωμα. Στην συνέχεια αν το θέμα είναι σοβαρό και επιμείνουν οι καταγγελίες (πρέπει ο καταγγέλλων να έχει δηλαδή κατ' αρχήν κουράγιο να επιμείνει) θεσπίζεται ανακριτική επιτροπή. Αυτή έρχεται και ακούει όλους τους εμπλεκόμενους καθώς και όσους έχουν να δηλώσουν κάτι για το θέμα. Σε μια συνηθισμένη περίπτωση ας πούμε παρατυπίας μπορεί να κληθούν να καταθέσουν ακόμη και όλοι οι υπάλληλοι της εν λόγω υπηρεσίας μήπως από τα στοιχεία βγει η άκρη του τι τελικά έχει γίνει. Και μετά.... τίποτα. Ο φάκελος μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Γιατί; Επειδή υπάρχει, η τουλάχιστον υπήρχε, η διάσημη μονιμότητα !!! Καμία κύρωση καμία ευθύνη και βέβαια, αν πρόκειται για υπεξαίρεση χρημάτων του δημοσίου ήτ ων πολιτών, καμία επιστροφή !

Όλοι έχουμε πάει σε δημόσια νοσοκομεία και οι περισσότεροι αν όχι όλοι έχουμε δώσει φακελάκια. Έχουμε πάει στις πολεοδομίες και πολλοί, αν όχι όλοι έχουμε δώσει και εκεί. Στις εφορίες για να σβηστούν χρέη διπλή κλοπή, και προς το κράτος και προς τον πελάτη. Στους δήμους για το φανάρι και τον πεζόδρομο, στο συγκοινωνιών για άδειες οδήγησης στα ΚΤΕΟ  για  κάθε λογής δικαιολογία και παρανομία. Χιλιάδες χιλιάδων περιπτώσεις που αποδίδουν στο σύνολο ένα τεράστιο όσο και ασύλληπτο ποσό χρημάτων που ζημιώνουν τόσο οι πολίτες όσο και το δημόσιο ταμείο.

Αυτό όλο το οργανωμένο έγκλημα, δεν είναι οργανωμένο κεντρικά. Μπορεί να υπάρχουν χοντρές μίζες, για εθνικούς δρόμους, οπλικά συστήματα και άλλα μεγάλα έργα, όπως και τεράστια φοροδιαφυγή από φίλους της εξουσίας, όμως  αθροίσουμε μόλις 500 ευρώ που μπορεί να δίνει ο κάθε πολίτης στην κάθε μία από αυτές τις χιλιάδες καθημερινά περιπτώσεις,  ή που κλέβει με διάφορους τρόπους ο κάθε διεφθαρμένος μικρός υπάλληλος στην πιο ταπεινή υπηρεσία, επίσης τα ποσά είναι τεράστια.

Το πρόβλημα των φοροφυγάδων αντιμετωπίζεται με το μέτρο που θεσπίστηκε πρόσφατα, ότι δηλαδή όσοι έβγαλαν πάνω από 100,000 ευρώ από το 2009 στο εξωτερικό, θα φορολογηθούν επί αυτών ! Θαυμάσιο μέτρο και άκρως εκβιαστικό για όσους το έκαναν. Διότι πλέον θα πληρώσουν από τα χρήματα τους εντός Ελλάδος, κι ας μην επιστρέψουν ποτέ τα κεφάλαια τους που έχουν στο εξωτερικό στην Ελλάδα. Αν δεν πληρώσουν και βγάλουν και  τα υπόλοιπα χρήματα τους έξω, θα πρέπει πλέον και οι ίδιοι να μην επιστρέψουν ποτέ στην Ελλάδα. Όμως το να κάθονται στην Ελλάδα ρουφώντας χρήματα από το εδώ σύστημα, για να τα φυγαδεύουν στο εξωτερικό, όσο στο μεταξύ φοροδιαφεύγουν επίσης συστηματικά, αυτό μπορεί τώρα να τελειώσει μια για πάντα. Αν το θέλει η κυβέρνηση γίνεται  και από τη στιγμή που η κυβέρνηση θέσπισε αυτό το μέτρο μάλλον το θέλει !

Το τεράστιο πρόβλημα τώρα, του παρασιτισμού σε όλο τον κρατικό μηχανισμό, από τα σχολεία έως τα νοσοκομεία και από τα υπουργεία έως τους δήμους τις πολεοδομίες και βεβαίως τα δικαστήρια ίσως είναι ακόμη πιο εύκολο. Οι φάκελοι όλων των ανακριτικών επιτροπών που έχουν προηγηθεί για χιλιάδες ατασθαλίες παρατυπίες και παρανομίες δημοσίων υπαλλήλων φυσικά υπάρχουν στα υπουργεία. Θα πρέπει να κάψουν όλα τα υπουργεία ώστε αυτοί να εξαφανιστούν. Η κυβέρνηση ΑΝ ΘΕΛΕΙ,  μπορεί να ξέρει με απόλυτη ακρίβεια ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΛΥΘΟΥΝ όχι γιατί το είπε η Τρόικα ή η Αγκελ Μέρκελ , ούτε καν γιατί το δημόσιο είναι διογκωμένο και κοστίζει υπέρογκα. Αλλά γιατί είναι παράσιτα έως καθαροί εγκληματίες.

Όλοι λένε, εν όψει των απολύσεων στο δημόσιο, οτι "θα την πληρώσουν οι αθώοι" ότι "τα λαμογια θα απολύσουν όλους όσους τους κατήγγειλαν στο παρελθόν" . Ολοι ποντάρουν συντριπτικά ποσοστά ότι οι διεθραρμένοι μαζί με τους αυλικούς τους σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ! Να διώξουν ακόμη και τους λίγους που τόλμησαν κατα καιρούς να τους καταγγείλλουν, εδραιώνοντας ακομ περισσότερο τον παρασιτισμό τους. Δηλαδή πλέον, πέρα απο την φτώχια και το πνίξιμο που υπόκειται σε κάθε του επίπεδο ολοκληρο το κοινωνικό μας σύστημα, και όχι μόνο τα τελευταία 30 χρόνια, ότι θα καταφέρουν το απόλυτο πλέον χάος.

Αν απολυθούν οι τίμιοι, θα βρεθούν σε απελπιστική θέση βέβαια, καθότι αυτοί, όλα τα προηγούμενα χρόνια, δεν μάζευαν χρήματα με κάθε τρόπο. Είναι λοιπόν απλοί άνθρωποι με ένα μισθό που όπως ερχόταν έτσι έφευγε. Και όταν αυτός θα φύγει, σε μια αγορά που δεν έχει πλέον ούτε δουλειές να προσφέρει, δεν θα τους μείνει παρά μόνο μια διέξοδος επιβίωσης: Το έγκλημα.  Το αν θα είναι αυτό ληστείες τραπεζών ή καταστημάτων ή θα είναι φόνοι αστυνομικών έξω από τη Βουλή άραγε κάνει μεγάλη διαφορά; Σκεφτείτε μόνο μια Ελλάδα με χιλιάδες τέτοια κρούσματα καθημερινά πλέον σε κάθε άκρη της;!

Αντίθετα, αν απολυθούν οι υπαίτιοι, που τους γνωρίζουν από τις διάφορες καταγγελίες που έχουν προηγηθεί, αυτοί έχουνε χρήματα από όσα έκλεβαν τόσο καιρό. Πέραν αυτού, διαπιστώνοντας ένας διευθυντής δημόσιας εφορίας π.χ. οτι πήρε πόδι μαζί με όλη την αυλή του, όχι μόνο δεν θα διαμαρτυρηθεί, θα ευγνωμονεί κιόλας το ότι πήρε τουλάχιστον την αποζημίωση του. Αντί να πάει και φυλακή για όλα όσα έχει κάνει.

Είναι μια θαυμάσια ευκαιρία. Μοναδική, και μάλλον ανεπανάληπτη ευκαιρία. Η Ελλάδα, αν απολυθούν οι σωστοί άνθρωποι, ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ, θα είναι σαν το καρποφόρο δέντρο που ξαφνικά του έβγαλαν όλο το τεράστιο παράσιτο από τις ρίζες του. Καταλαβαίνω βέβαια ότι συνήθως κερδίζουν οι κακοί. Καταλαβαίνω επίσης ότι σύμφωνα με την παγιωμένη τους τακτική, οι διεφθαρμένοι μαζί με την αυλή τους, και τους ρουφιάνους τους, θα επιχειρήσουν, να διαβάλλουν τους άλλους. Ωστε να απολυθούν οι καλοί, οι τίμιοι, και κυρίως όσοι τους κατήγγειλαν στο παρελθόν. Ωστε να γίνει πλέον η βασιλεία τους σε όλες τις χιλιάδες αυτές δημόσιες υπηρεσίες αδιαφιλονίκητη, και ακόμη χειρότερη τώρα, αφού πλέον όσοι τίμοι απομείνουν πλέον στις υπηρεσίες, προκειμένου να μην τους καταγγείλουν θα τρομοκρατούνται με απόλυση και οχι απλά με καψώνι ή δυσμενή μετάθεση.

Οπότε, αν η κυβέρνηση αποφασίσει, αντί για τους σκάρτους, και τα παράσιτα, να απολύσει όλους όσους τα παράσιτα θέλουν να ξεφορτωθούν, το καλύτερο που έχει να κάνει θα είναι να φύγει την ίδια μέρα απο την Ελλάδα. Αφού ότι θα επακολουθήσει θα είναι χειρότερο από την Κόλαση.
Το κυριότερο; Όλη αυτή την οργανωμένη πλέον ληστεία, σε κάθε μια από τις χιλιάδες δημόσιες υπηρεσίες ενός κράτους όπου πλέον δεν θα λειτουργεί τίποτα, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ η ΕΕ. Όχι η 6η δόση δεν θα έρθει για αυτού του είδους την "κάθαρση" αλλά ΟΥΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΣΗ  δεν θα έρθει ποτέ. .
Η ελληνική διαφθορά, σε κάθε επίπεδο ξεπέρασε κάθε παγκόσμιο όριο. Ήρθε η ώρα αυτό να αλλάξει. Είναι μια λαμπρή, τεράστια όσο και ανεπανάληπτη ευκαιρία αυτό να γίνει.

Το Ελληνικό Πείραμα

Όλοι βλέπουμε τις συγκεντρώσεις τώρα, και λέμε ότι επιτέλους ο κόσμος ξύπνησε. Αφού λοιπόν ο κόσμος ξύπνησε, ίσως είναι καιρός να δούμε και με ανοικτά τα μάτια αυτό που ακριβώς είναι το Ελληνικό Πείραμα.

Από τόσα που έχουν ειπωθεί, 1,5 χρόνο τώρα, φαίνεται ολοένα να είναι μια συνομωσία «εις βάρος» της χώρας. Προσωπικά βλέπω αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας σαν την δοκιμή μιας κατεύθυνσης της ΕΕ η οποία ήταν μάλλον αναμενόμενη. Την ουσιαστική ένωση.

Για να μην γεμίσουμε πάλι οικονομικούς όρους θα πω κάτι απλό και απόλυτα κατανοητό από όλους. Ουσιαστική ένωση σημαίνει κοινό ταμείο.  Δεν έχει καμία σημασία δηλαδή αν έχουνε κοινές διατάξεις, συνέδρια, κάποιες Βρυξέλλες να οργανώνουν όλον αυτό το χορό από «συμφωνίες». Τελικά Ένωση νοείται μόνο αν υπάρχει κοινό ταμείο. Και κοινό ταμείο στην ΕΕ δεν υπάρχει.

Γιατί τότε να υπάρχει η ίδια η ΕΕ;

Η Ευρώπη γινόταν πάντα το έδαφος των παγκόσμιων συγκρούσεων. Στα κράτη της και πάνω στους πολίτες της ξέσπασαν, πέραν πολλών άλλων δυο καταταστροφικότατοι παγκόσμιοι πόλεμοι. Η ΕΕ λοιπόν κατ’αρχήν αποσόβησε αυτόν τον κίνδυνο,  τουλάχιστον μεχρι σήμερα.

Όμως οι πόλεμοι γίνονται για τους πόρους και τον πλούτο. Ακόμη και σε πλήρη, ουσιαστική ένωση,  διαφορετικές «πολιτείες» ας το πούμε έτσι, των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, θα είχαν διαφορετικά επίπεδα πλούτου και βιοτικού επιπέδου των πολιτών τους. Το ίδιο συμβαίνει και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Όμως εκεί, όταν χρεοκοπεί η Λουιζιάνα, ή η Καλιφόρνια, δεν τίθεται θέμα ανταγωνισμών και απο που βρίσκονται τα λεφτά των ΗΠΑ. Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ χρηματοδοτεί άτοκα, χωρίς να τίθεται βέβαια θέμα παραχώρησης εδαφικής ακεραιότητας σε περίπτωση μη πληρωμής. Αφού η εδαφική ακεραιότητα είναι ήδη παραχωρημένη και τόσο η Καλιφόρνια, όσο και η Λουιζιάνα, είναι έδαφος των ΗΠΑ.

Αυτή είναι η ουσιαστική ένωση, που φτιάχνει μια ουσιαστική υπερδύναμη. Άλλο έδαφος του Τεξας άλλο έδαφος των ΗΠΑ. Με τον ίδιο τρόπο άλλο Ευρωπαικό έδαφος, άλλο Ελληνικό έδαφος.

Η Ευρώπη είναι υπερδύναμη στα χαρτιά όμως ακόμη. Στη θεωρία, στο νόμισμα. Το Ευρώ, από καταβολής του, έχει κυριολεκτικά συντρίψει το δολάριο. Όμως η ΕΕ είναι ένας γίγαντας με χάρτινα πόδια. Γιατί τα πόδια του είναι κράτη, που ακόμη δεν έχουν γίνει πολιτείες του, και τα οποία μπορούν ανα πάσα στιγμή να αποχωρήσουν από την ένωση όπως επίσης και από το ευρώ.

Σκεφτείτε τι θα σήμαινε αυτό για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής; Να αποχωρήσει το χρεοκοπημένο Τεξας ας πούμε και να αρχίσει ανεξάρτητες συναλλαγές με τη Βενεζουέλα. Ή η χρεοκοπημένη Καλιφόρνια να «τα βρεί» με την Κίνα ας πούμε ή ακόμη και πιο μαλακά, με τον Καναδά;

Όπως καταλαβαίνουμε όλοι μια υπερδύναμη δεν κτίζεται έτσι. Ούτε στηρίζεται έτσι. Στο μεταξύ όμως το ευρώ όλο και ταπείνωνει το δολάριο παγκοσμίως, και ο αφανής οικονομικός πόλεμος μεταξύ Ευρώπης Αμερικής αλλά και της Κίνας μαινόταν στο παρασκήνιο. Τι θα γινόταν όταν οι αντίπαλοι αποφάσιζαν να ρίξουν τις μάσκες;

Αυτό έγινε με την κατάρρευση της Λέχμαν Μπροδερς. Οδήγησε σε κρίση η οποία, θα έθιγε την αχίλλειο πτέρνα της ΕΕ. Τα κράτη της.  Πάνω στην οικονομική κρίση, όπως ήταν επόμενο, τα πιο χρεωμένα κράτη της ΕΕ θα θίγονταν περισσότερο. Αυτά τα κράτη τότε θα είχαν μόνο δυο επιλογές: η μία να χρεοκοπήσουν και η δεύτερη να στηριχθούν από κάποιον εξωτερικό φορέα.

Η χρεοκοπία ενός κράτους της ΕΕ θα ήταν ακριβώς σαν το σπάσιμο ενός μέρους από τα πόδια της. Τα χάρτινα πόδια της. Που οποιοδήποτε μέρος τους και αν έσπαγε, θα κατέρρεε ολόκληρη η ΕΕ. Ετσι η χρεοκοπία αποκλειόταν.
Για πρώτη φορά επι τη ευκαιρία της Ελληνικής κρίσης λοιπόν τέθηκε το ζήτημα της «Πίστης στην Ένωση». Το πιστό κράτος της ΕΕ δεν υπήρχε περίπτωση να δανειστεί από τους κινέζους ούτε από τους ρώσους ούτε από τους άραβες. Το πιστό κράτος θα δανειζόταν ΜΟΝΟ από φορέα που θα ενέκρινέ η ΕΕ.

Εκεί προέκυψε «Το Ελληνικό πείραμα».

Το σκοτεινό παιχνίδι παρέμενε, αφού ΕΕ και ΗΠΑ υποτίθεται ήταν φίλοι. Αν η ΕΕ απέκλειε κάθε άλλον, και δάνειζε την Ελλάδα άτοκα, φυσικά θα την έσωζε αμέσως. Όμως την ίδια στιγμή θα ήταν η πρώτη πράξη ουσιαστικής ένωσης. Την οποία φυσικά θα ακολουθούσαν όλες οι άλλες. Όλα τα άλλα κράτη της ΕΕ υπο την πίεση του οικονομικού πολέμου Κίνας και ΗΠΑ θα αναζητούσαν στήριξη από τον Ευρωπαϊκό «κουμπαρά» με τον ίδιο τρόπο. Και η ΕΕ θα τους έσωζε. Όμως παρά που έως εδώ όλα φαίνονται καλά υπήρχαν τρία μεγάλα προβληματάκια

1. Από ποιους γεμίζει ο Ευρωπαϊκός κουμπαράς;
2. Οι χρεωμένες Πολιτείες που θα σώζονταν, πώς θα διασφαλιζόταν ώστε να μην ξαναχρεοκοπήσουν; και
3. Οι αντίπαλοι πλέον δεν θα είχαν την παραμικρή αμφιβολία για την τεράστια δύναμη της ΕΕ.

Πέραν των πρώτων δυο, που είναι προφανή προβλήματα, το τρίτο είναι το πλέον περίπλοκο.

Η ΕΕ μπορεί να μην διαθέτει τάνκς, να μην είναι πολεμοχαρής όπως οι ΗΠΑ και να έχει αφήσει πίσω της πολλούς αιώνες την αποικιοκρατία και όλες τις συνυφασμένες με αυτήν τακτικές πολιτικές και στρατηγικές. Αυτά όμως δεν αναιρούν την ισχύ του ευρώ. Ούτε το ότι η ΕΕ, ενωμένη ουσιαστικά, θα είναι ο αδιαφιλονίκητος οικονομικός εμπορικός και τεχνολογικός ηγέτης στον κόσμο.

Ετσι η ουσιαστική ένωση, σε έναν οικονομικό πόλεμο με τους αντιπάλους της στην πραγματικότητα σημαίνει σαν η ΕΕ που έως χθές πολεμούσε με διάσπαρτες μεραρχίες, να εχει αποκτήσει στα ξαφνικά πυρηνικό οπλοστάσιο. Πόσοι εχθροί θα επέτρεπαν στους εχθρους τους να αποκτήσουν συντριπτική υπεροπλία;

Ετσι η ΕΕ έδειξε διπλωματία. Έχωσε αφενός το ΔΝΤ στην συμφωνία με την Ελλάδα,  για να δείξει ότι τάχα δεν έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Αφ ετέρου έδειξε συμπεριφορά κακού δανειστή προς την Ελλάδα με υπέρογκα επιτόκια. Προσπαθώντας να πάρει μακριά τις υποψίες για «γενική αναδιάρθρωση» της ΕΕ αυτή τη φορά. Ότι δηλαδή από ενωση κρατών, ανίσχυρη οικονομικά, θα το γύριζε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, πανίσχυρες οικονομικά. Προσπαθώντας έτσι να κερδίσει χρόνο.

Την ίδια στιγμή, δια μέσου αυτου του χειρισμού, η ΕΕ «ανάγκασε» την Ελλάδα στην υπογραφή όρων παραχώρησης της εδαφικής κυριαρχίας. Εξασφαλίζοντας έτσι ότι ο κουμπαράς θα αδειάσει μια φορά για το setup του μαγαζιού, και όχι διαρκώς, εξ αιτίας των κακών διαχειριστών του. Την ίδια στιγμή οδηγώντας στην πρώτη πράξη εφαρμογής των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Ένα κράτος δηλαδή που χωρίς εθνική κυριαρχία θα περνούσε στην Ευρωπαική κυριαρχία. Και θα γινόταν η πρώτη Πολιτεία, από της Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

Αυτό ήταν το Ελληνικό πείραμα. Μάλιστα θα φαινόταν να έχει γίνει αναγκαστικά. Επειδή η Ελλάδα, ή η Ισπανία, ή η Πορτογαλία, ή η Ιταλία, ας πούμε, δεν πλήρωσαν η κάθε μια τα Μνημόνια τους. Το αποτέλεσμα όμως θα ήταν το ίδιο: Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα είχαν πλέον ουσιαστικά δημιουργηθεί. Η υπερδύναμη που πλέον δεν είχε κανέναν να φοβηθεί. Αφού θα είχε πλέον δημιουργήσει το υπερόπλο και την συντριπτική της υπεροπλία: Την ουσιαστική της ένωση

Το ζήτημα είναι ότι δεν γίνεται μάλλον έτσι. Με τα ψέματα. Ετσι δείχνουν οι εξελίξεις και ήταν μάλλον αναμενόμενο. Η τακτική της «αναγκαστικής ένωσης» δια μέσου μνημονίων που θα αναγκάζουν σε παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, μπορεί να παραπλανά τους αντιπάλους όμως δημιουργεί στα κράτη της ένωσης εντυπώσεις αντίθετες με τις επιθυμητές. Φαίνεται σαν η Ένωση να είναι πλέον μια κατακτητική προσπάθεια των δυο πιο δυνατών κρατών της, της Γερμανίας, και της Γαλλίας, εναντίον και εις βάρος όλων των υπολοίπων. Και το κυριότερο, αυτή όλη η ζημιά ίσως γίνεται χωρίς κέρδος. Αφού οι εχθροί της ΕΕ είναι κι αυτοί επίσης διπλωμάτες. Δεν τους ενδιαφέρει λοιπόν με ποιόν τρόπο θα αποκτήσει η ΕΕ την οικονομική της υπεροπλία. Τους ενδιαφέρει να μην την αποκτήσει.

Αφού λοιπόν η οικονομική σύγκρουση, παγκοσμίως, είναι αναπόφευκτη, δεν είναι καλύτερα η ΕΕ να ανοίξει τα χαρτιά της τουλάχιστον στα κράτη μέλη της, εξασφαλίζοντας έτσι την εσωτερική της ομοψυχία;
Η ειλικρίνεια εκ μέρους της ΕΕ προς τους εταίρους της για το «που το πάει» μπορεί να αποκαλύψει τα σχέδια της στους αντιπάλους της. Όμως πρώτον, τα σχέδια αυτά οι αντίπαλοι της τα βλέπουν τα φοβούνται και τα ξέρουν από την νομισματική ένωση ήδη, και δεύτερον χωρίς την ειλικρίνεια η ΕΕ κινδυνεύει να καταρρεύσει εκ των έσω. Αφού πλέον ούτε οι πολίτες στα κράτη μέλη θα εμπιστεύονται τους κατά τόπους κυβερνήτες τους. Όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Το Ελληνικό πείραμα λοιπόν, αντί να είναι ένα πείραμα εξαπάτησης και χειραγώγησης, προς ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, μπορεί κάλλιστα να είναι μια ανοικτή πρόταση προς αυτό το ποθούμενο αποτέλεσμα. Ένα δημοψήφισμα που ήρθε μάλλον ο καιρός να γίνει σε κάθε Ευρωπαϊκό κράτος μέλος. Και να κάνει πλέον τα χάρτινα πόδια της σιδερένια. Αντικαθιστώντας την αμφιβολία των κρατών μελών της και των πολιτών της, με μια ακλόνητη σιδερένια πίστη στις Ηνωμένες Πολίτείες της Ευρώπης.

Η οποια βέβαια με τις σημερινές συνθήκες και χειρισμους δεν είναι δυνατον να υπάρξει.  

Νομίζω ότι αν ρωτούσαμε κάθε πολίτη του Τεξας τι θα προτιμούσε να είναι πολίτης του Τεξας ή των ΗΠΑ η συντριπτική πλειοψηφία θα επέλεγε το δεύτερο. Η ΕΕ λοιπόν πρέπει κάποια στιγμή να το θέσει ανοικτά και επί τάπητος. Θα δημιουργήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης ή θα παραμείνει μια ένωση με ασαφείς όρους και σκοπούς την οποία τα κράτη μέλη της θα εμπιστεύονται κάθε μέρα και λιγότερο;