Η καλή πλευρά ενός παγκόσμιου εφιάλτη

 

Όλοι πάμε στα σούπερ μαρκετ  για τις βασικές μας ανάγκες. Ένα μέσο αμερικάνικο σούπερ μαρκετ έχει 45,000 είδη. Ο καθένας μας ωστόσο  με τη συνηθισμένη ρουτίνα νοικοκυριού του καταναλώνει πολύ λιγότερα από αυτά. Έτσι αγοράζουμε συνήθως τα ίδια κρέατα, τυριά, λαχανικά, φρούτα, ρούχα κλπ από το σούπερ μαρκετ, με τον αριθμό αυτόν να αυξάνει ανάλογα με την οικονομική μας δυνατότητα.

Άνθρωποι πολύ φτωχοί μπορεί να έχουν έναν κατάλογο κατανάλωσης με μόλις 200 βασικά είδη με τα οποία επιβιώνουν όταν πολύ πλούσιοι συνήθως δεν υπερβαίνουν ούτε τα 2,000 για τις καθημερινές τους καταναλώσεις.  Όμως προφανώς τα 45,000 είδη υφίστανται γιατί δεν διαλέγουν όλοι τα ιδιά για τις καθημερινές τους ανάγκες.

Σκεφτείτε τώρα αν από ένα θαύμα τα 2,000 είδη που καταναλώνει ένας πλούσιος ικανοποιούσαν τους πάντες, πλούσιους και φτωχούς. Τα άλλα 43,000 είδη προφανώς δε θα αγοράζονταν οπότε οι επιχειρήσεις που τα παρήγαγαν θα έκλειναν. Δεδομένου ότι οι 2,000 στις 45,000 είναι το 1/20 αυτό θα σήμαινε αυτόματα παγκοσμίως το 1/20 στα εξής πολύ σημαντικά: Πρώτες ύλες για τα προϊόντα αυτά. Ενέργεια και εργατικά για την πρόσληψη αυτών των πρώτων υλών. Ενέργεια και εργατικά για την παραγωγή τους Το ίδιο για την διαφήμιση, πώληση και μεταφορά τους στις θέσεις πώλησης. Και τέλος άλλα τεράστια ποσά  ενέργειας και εργατικών για τη ανακύκλωση ή απόσυρση τους.

Πέραν του τεράστιου κόστους που ήδη φαίνεται σκεφτείτε τέλος ότι όλες αυτές οι διαδικασίες μολύνουν με τεράστια απόβλητα τον πλανήτη τόσο για την παραγωγή  και διάθεση όλων αυτών όσο και σαν σκουπίδια ύστερα. Και αυτή η ζημιά λοιπόν θα μειωθεί στο 1/20 ! Μάλιστα με όλους να καταναλώνουν από ένα κατάλογο που ικανοποιεί πλήρως έναν πλούσιο σήμερα.

Βεβαίως αυτό θα σημαίνει επίσης 19 στις 20 επιχειρήσεις κλειστές και όλους τους εργαζόμενους  τους άνεργους. Ανεργία σε τέτοια μεγέθη θα δημιουργούσε βεβαίως τεράστιο συστημικό σοκ. Αν όμως  από ένα ακόμη θαύμα όλοι αυτοί επιδοτούντο με κάποια μηνιαία χρήματα και επιβίωναν τότε αυτό το σοκ δεν θα υφίστατο. Αφού όπως και να έχει οι άνεργοι αυτοί  μπορεί να μην είναι πλούσιοι όμως δεν εργάζονται και αυτό, το να μην εργάζεσαι, ήταν πάντα μια άνεση, γι’ αυτό όλοι οι πλούσιοι πάντα επιδίωκαν να εργάζονται οι φτωχοί.

Τα χρήματα αυτά βέβαια δεν θα μπορούσε να είναι πολλά για πολλά εκατομμύρια ανθρώπους και η γενική αγανάκτηση θα μπορούσε πάλι  να φέρει την κοινωνική έκρηξη . Αν όμως γινόταν ένα ακόμη θαύμα και η κατάσταση αυτή, των  περιορισμένων καταναλωτικών ειδών, είχε προκύψει από κάποια ανώτερη βία και όλοι την δέχονταν χωρίς γκρίνιες, επαναστάσεις και κοινωνική καταστροφής;

Τότε θα είχαμε και τα 2,000 είδη για κατανάλωση και έναν καθαρό πλανήτη και την πλειοψηφία του πληθυσμού ικανοποιημένους, ήσυχους και χαρούμενους που δεν θα δουλεύουν πολύ. Αφού οι συνολικές εργατοώρες που θα απαιτούνται παγκοσμίως θα είναι το 1/20 της προηγούμενης κατάστασης.

Θα πει κανείς ότι τέτοια θαυματα δεν συμβαίνουν στον καπιταλισμό που απο μόνος του οδηγεί στον πιο ανεξέλεγκτο καταναλωτισμό. Όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση έχει προκύψει από την αρχή της επιδημίας του Covid19 και ύστερα.

Με την πανδημία λοιπόν να παίζει τον ρόλο της «ανωτέρας βίας» ξαφνικά όλα τα ανωτέρω συμβαίνουν σε μικρό ή   μεγαλύτερο βαθμό παγκοσμίως δίχως ευτυχώς ακόμη καμία γενική κοινωνική έκρηξη. Δεν έχουμε πεινάσει όμως χιλιάδες επιχειρήσεις έχουν κλείσει και κλείνουν κάθε μέρα. Αυτό δεν προκαλεί έκρηξη γιατί όλοι επιδοτουνται. Επίσης όλοι καταλαβαίνουμε ότι αν δεν τα κάνουμε  όλα αυτά μπορει  να πεθάνουμε από την πανδημία. Από την οποία πάρα πολλοί πεθαίνουν ήδη.

Αυτή είναι η κακιά πλευρά της πανδημίας. Την ίδια στιγμή φέτος ύστερα από πάρα πολλές δεκαετίες έχουμε μια κανονικότατη άνοιξη. Τα οφέλη στο περιβάλλον φαίνονται παντού. Οι βροχές είναι περισσότερες, τα καιρικά φαινόμενα πιο ήπια, οι θερμοκρασίες χαμηλότερες. Αυτά όλα με τα αεροπλάνα γεωμηχανικής, αυτά που αφήνουν τα γνωστά άσπρα ίχνη, να έχουν σταματήσει από πέρυσι και για έναν ολόκληρο χρόνο. Για να μη μιλήσουμε για το τεράστιο κέρδος σε ενέργεια και λιγότερα σκουπίδια και βιομηχανικά απόβλητα.

Με το φόβο του Covid19 λοιπόν, για να μη πεθάνουμε από αυτόν, έχουμε μπει συμπωματικά σε μια γενικευμένη παγκόσμια κατάσταση  που ωφελεί πάρα πολύ τον πλανήτη  από τον οποίο  εξαρτάται άμεσα η επιβίωση μας όσο και την ανθρωπότητα που εργάζεται πολύ λιγότερο για να επιβιώσει. Χωρίς γκρίνια επαναστάσεις  κοινωνική έκρηξη και γενική καταστροφή.

Η ερώτηση λοιπόν είναι : Από έναν κατεστραμμένο πλανήτη και ένα διαλυμένο κοινωνικό σύστημα, όπου και να θέλει κανείς να επιβιώσει εργαζόμενος δεν θα υπάρχει δουλειά για να το κάνει, δεν κινδυνεύουμε να πεθάνουμε όλοι; Αυτόν τον κίνδυνο -που οι επιστήμονες παγκοσμίως δείχνουν εδώ και μερικές δεκαετίες- αν τον αποδεχόμασταν, προφανώς ύστερα θα τον αναγνωρίζαμε σαν «ανωτέρα βία». Αν καλούμασταν να κάνουμε όλα αυτά που ήδη κάνουμε λόγω της πανδημίας. Διατηρώντας όλα τα οφέλη και χωρίς να φοράμε μάσκες να είναι γεμάτα τα νοσοκομεία και να φοβόμαστε να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον.

Αυτή θα ήταν, και ίσως είναι, η καλή πλευρά  των πραγμάτων στην υπόθεση του Covid19. Oτι με αφορμή τη φρικτή αυτή πανδημία προέκυψε συμπωματικά το παράδειγμα κοινωνικών ρυθμίσεων που αν η πλειοψηφία μας τις δεχτεί, θα δώσουν λύση σε παγκόσμια προβλήματα από τα οποία απειλούμαστε πολύ περισσότερο από τον Covid19.

 

Περήφανα γηρατειά !

 

2000. Όταν έκανα δάνειο με την τράπεζα για 200,000 ευρώ ήμουν 55 ετών και ύστερα από πόσα χρόνια σκληρής δουλειάς έπαιρνα 1300 το μήνα. Η σύζυγος έπαιρνε κι αυτή άλλα 1000. Εγώ δημόσιος υπάλληλος εκείνη ιδιωτική. Το δάνειο για 20 χρόνια. Δόση περί που 1350. Θα δυσκολευόμασταν για δέκα χρόνια όμως μετά θα το εξοφλούσαμε με τ εφάπαξ από τη σύνταξη μου και τέρμα, θα ζούσαμε τα περήφανα γερατειά μας.

2013. Εδώ και 1,5 χρόνο η σύζυγος είναι άνεργη και εμένα ο μισθός μου έχει γίνει 950 καθαρά το μήνα. Η τράπεζα μας έκανε την τεράστια χάρη να πληρώνουμε μόνο 500 το μήνα απο το χρέος μας. Περιμέναμε το εφάπαξ που θα έπαιρνα αν είχα συνταξιοδοτηθεί πριν τρία χρόνια.
Όμως δεν συνταξιοδοτήθηκα τότε γιατί άλλαξαν τους νόμους. Τώρα που θα συνταξιοδοτηθώ θα μου δώσουν αντί για 30,000 μόνον 7,000. Η σύνταξή μου θα είναι η μισή κι αυτή. Γιατί; Γιατί άλλαξαν τους νόμους.
Αν δώσω το εφάπαξ για να γλιτώσω το σπίτι, δεν θα μου μείνουν για να ζήσω. Μπορώ βέβαια να ξοφλήσω το δάνειο στην τράπεζα και ύστερα να αυτοκτονήσω....

Ετσι έγινα ληστής τραπεζών κοντά στα εβδομήντα μου. Μαζί με την επίσης γριά γυναίκα μου. Σκεφτήκαμε ότι αν μας σκοτώσουν κατά τη διάρκεια της ληστείας δεν έχουμε τίποτα πλέον να χάσουμε. Ευτυχώς η πρώτη μας ληστεία πέτυχε. Αρπάξαμε 30,000 κοντά και, τι ειρωνεία, πληρώσαμε στην τράπεζα το χρέος μας (άλλο κατάστημα ληστέψαμε όμως το ίδιο δεν είναι όλες;)

Μας μένουν καμπόσα για λίγο καιρό με την ανύπαρκτη σύνταξη. Μετά θα αναγκαστούμε να ληστέψουμε άλλη μια τράπεζα. Οι τράπεζες λήστεψαν όλη τη χώρα, μισθούς, συντάξεις, εφάπαξ. Αυτές το έκαναν με το νόμο εμείς τις ληστεύουμε με την περηφάνια μας. Το μόνο που μας έχει απομείνει. Τα περήφανα γερατειά μας.

Η άλλη άποψη για το μεταναστευτικό

Πριν λίγο καιρό έτυχε να δω ένα άρθρο για κάποια κίνηση εδώ στη Σάμο που ονομάστηκε «Η άλλη άποψη».  Η κίνηση εμφανιζόταν σαν αντιρατσιστική. Αφορούσε την κατάργηση των διακρίσεων και στόχευε στην αποδοχή των παιδιών μεταναστών από τα σχολεία του νησιού. Πέρα από την αποδοχή για μελλοντική ενσωμάτωση όλων των μεταναστών. 

Αυτή η άποψη όμως δεν είναι νέα. Είναι αυτή που εισήγαγε ο περίφημος αντιρατσιστικός νόμος 4285 του 2014. Όστις, ονομάζοντας ρατσισμό σχεδόν το κάθε τι, στην πρακτική του εφαρμογή στόχευε να αλλάξει την άποψη των πολιτών κυρίως σε δυο θέματα: Τους λαθρομετανάστες και τους ομοφυλόφιλους.

 Αφού δεν κυνήγησε ούτε φυλάκισε ποτέ κανένα για κανένα bulliing που είναι κυρίως το αποτέλεσμα των κοινωνικών διακρίσεων. Σχολικό, οικογενειακό, προς τους ανάπηρους, φτωχούς ή μειονεκτικούς, ιατρικό, τραπεζικό, αστυνομικό, δικαστικό, και βέβαια το ταξικό bullying από όλες τις «ανώτερες» υποτιθέμενα ράτσες συνεχίζεται ακάθεκτο. Κανείς από όλους αυτούς τους έμμεσα ή άμεσα ρατσιστές δεν κυνηγήθηκε ή τιμωρήθηκε ως ρατσιστής. Οι μόνοι που κυνηγήθηκαν και κακοχαρακτηρίστηκαν με κάθε τρόπο ήταν οι στρέιτ και οι κάτοικοι του Ανατολικού Αιγαίου που δεν ήθελαν τους μετανάστες να εισβάλουν στη χώρα αυθαίρετα.  

Με τη λογική λοιπόν αυτού του νόμου όσοι αντιτίθεντο στην εισβολή αυτή απέκτησαν την ετικέτα «ξενοφοβικοί» όσο για τους ετεροφυλόφιλους που επέμεναν να εννοούν τη σεξουαλική τους συμπεριφορά σαν «φυσιολογική», «κανονική» η «ομαλή», κατηγοριοποιήθηκαν αυτόματα όλοι στα κοινωνικά δίκτυα ως «ομοφοβικοί». Όλοι αυτοί έγιναν οι «κακοί» και βέβαια -για να υπάρξει και η πολυπόθητη ποινικοποίηση οπότε και η υποχρέωση προς την αναγκαστική αλλαγή άποψης- οι «ρατσιστές».  Αυτό όμως δεν ήταν ηθική και διανοητική κακοποίηση, ούτε κοινωνικές διακρίσεις και πραγματικός ρατσισμός. Από τη προνομιούχο «ράτσα» που έχει το νόμο στα χέρια της ενάντια σε όσους δεν τον έχουν. Ήταν για το καλό μας, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι ή τουλάχιστον έτσι παρουσιάστηκε. 

Για να γίνει λοιπόν ηθικά δεκτός ο νόμος παρουσίαζε ότι δεν υπάρχουν φυλές, ούτε κράτη και όλοι οι άνθρωποι είμαστε μια μεγάλη αγαπημένη οικογένεια. Οπότε ο κάθε ένας όχι μόνον μπορεί να πάει όπου στη γη θέλει μπορεί επίσης όταν πάει εκεί να έχει και ίσα δικαιώματα με όσους είναι ήδη εκεί. Οσο για τις σεξουαλικές προτιμήσεις; Επιτρέπονται σχεδον τα πάντα σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν τίποτα να χαρακτηρίζεται σαν ανωμαλία. Είναι απλά διαφορετικές μορφές της … αγάπης. Οπότε επειδή η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων είναι κάτι καλό όλα τα είδη της επιτρέπονται και είναι καλά επίσης. Έτσι παντα για το καλύτερο και ανώτερο ακόμη και οι παιδεραστές ονομάστηκαν παιδόφιλοι. Δηλαδή οποιος ασελγεί σε ένα παιδάκι δεν το αποπλανεί πλέον ούτε το βιάζει. Αφού δεν υπάρχει πλεον το «εραστής του παιδιού», έγινε φίλος του! 

 Με τους γκευ ο κόσμος δεν το είδε σαν μεγάλο πρόβλημα και έκανε υπομονή, τόσο με τους ομοφοβικούς χαρακτηρισμούς όσο και με τα αισχρά γκέυ πραιντ και τις προστυχιές των παρελάσεων τους μπροστά στη Βουλή.  Όμως, όσον αφορά το μεταναστευτικό και ειδικά στο Ανατολικό Αιγαίο δεν μπορούσαν οι πολίτες να μείνουν αδιάφοροι και αμέτοχοι. Ούτε θα γίνονταν αυτόματα όλοι «ρατσιστές» άμα δεν άφηναν τον κάθε έναν να μπαίνει αυθαίρετα στη χώρα.

Γιατί είναι μια τεράστια υποκρισία η υποτιθέμενη «ανωτερότητα» του ακόμη πιο υποτιθέμενα αντιρατσιστικού νόμου. Αφου όλοι ξέρουμε ότι η γη αποτελείται από κράτη. Υπάρχουν λοιπόν κοινωνικά συστήματα που φροντίζουν -ή δεν φροντίζουν- σχεδόν κάθε μέρος της που θα πατήσουμε το πόδι μας. Δεν τα  φροντίζει μόνον η φύση. Γι’ αυτό όταν περνούσες πεζός ή με το αυτοκίνητο τα σύνορα από την πρώην Γιουκοσλαβία στην Αυστρία, ενώ πρόκειται μόλις για λίγα μέτρα, ένοιωθες σαν να βρίσκεσαι σε έναν άλλο πλανήτη. Και γι’ αυτό και οικονομικοί μετανάστες θέλουν να πανε στην Αυστρία και όχι στα Σκόπια. Αυτή είναι η αλήθεια. 

Το ζήτημα είναι ότι αυτά τα μέρη της γης δεν είναι καλύτερα τυχαία αλλά γιατί πολλά εκατομμύρια πολίτες τους εκεί τα έφτιαξαν έτσι. Με την εργασία τους, με το χαρακτήρα τους, με τις επιλογές τους, με την κοινωνική τους αντίληψη, με τους φόρους και τους πολιτικούς που πλήρωσαν και ψήφισαν ή όχι αλλά και τους πολέμους τους και το αίμα τους. Με αγώνες και επι σειρά πολλών ετών. Δεν μπορει λοιπόν αυτός που φεύγει από το σκάρτο μέρος –που εν πολλοίς είναι έτσι γιατί η συλλογική δράση των πολιτών εκεί το έφτιαξε έτσι- να πηγαίνει στο καλύτερο μέρος και να απαιτεί ίσα δικαιώματα με το που πατάει το πόδι του. Ειδικά αν το πατάει αυθαίρετα. Θα μπορέσει να τα έχει αμέσως μόλις αποδώσει και τις ίδιες υποχρεώσεις.

Ο νόμος εμφανιζόταν να τους δίνει τα δικαιώματα επειδή ήταν κατατρεγμένοι.  Κάτι που όλοι συμπαθούμε και η ανθρωπιά μας υπαγορεύει να υποστηρίξουμε. Όμως όταν ο Τσίπρας άνοιξε τα σύνορα ήξερε ότι οι άνθρωποι αυτοί θα εγκλωβιστούν όταν έρχονταν. Αφού ήξερε ότι οι άλλες χώρες δεν θα τους δέχονταν. Οπότε πώς και κυρίως γιατί εξέπεμψε διεθνώς αυτό το μήνυμα ; Ότι μπορούσε  όποιος θέλει να έρθει και μάλιστα δια νόμου; Γιατί η Ελλάδα είναι υποτιθέμενα… ανώτερη;!

Αν ήταν έτσι πραγματικά τότε, αφού άνοιξε τα σύνορα, γιατί δεν έφτιαξε ανοικτή υποδοχή και επιλογή όπως οι αμερικανοί τότε στο νησί Ελλις; Ή όλα τα γραφεία επιλογής νόμιμης μετανάστευσης στον κόσμο;  Προφανώς μετά όσοι περνούσαν νόμιμα αυτή την αξιολόγηση και δουλειές θα έβρισκαν και αξιοπρέπεια και διαβατήριο για κάποια άλλη χώρα αν ήθελαν. Αφου το σύστημα επιλογής θα υπολόγιζε ακριβώς αυτά πριν τους δεχτεί.  Πόσο μπορεί να τους παρέχει δουλειά, χρήματα και την πολυπόθητη αξιοπρέπεια. Με βάση τις ισχύουσες συνθήκες στο κράτος υποδοχής.

Αν ήταν αυτό το πρόγραμμα. Όμως δεν ήταν αυτό. Αλλά ήταν ακριβώς να εγκλωβιστούν εδώ όλοι αυτοί οι άνθρωποι και εντελώς απελπισμένοι πλέον και ανίσχυροι να γίνουν τα πιο εύκολα θύματα για την πιο ανήθικη διαρκή εκμετάλλευση.  Και βέβαια οι ΜΚΟ, πρωτοστάτες όλοι στην υποτιθέμενη «ευαισθησία» και τον «ανθρωπισμό» που βάζουν σαν βιτρίνα οσων κάνουν ήξεραν βέβαια καλύτερα απ’ όλους ότι όσοι έρθουν θα εγκλωβιστούν. Όμως ουδείς τους το παραδέχτηκε ποτέ.

Οι συνθήκες των εγκλωβισμένων στις ελληνικές φαβέλες -όπως σε κάθε αστικό μέρος ακραίας φτώχειας- είναι οι πλέον ευνοϊκές για κάθε λογής πράξεις απόγνωσης και απελπισίας. Πορνεία, λαθρεμπόριο, ναρκωτικά, παιδική κακοποίηση και δουλεμπόριο, ακόμη και εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων σε τέτοια συστήματα βρίσκουν την πρώτη ύλη τους, τους απελπισμένους ανθρώπους. Δεν ξέρουμε πόσα απ’ αυτά συμβαίνουν στις φαβέλες μεταναστών στα ελληνικά νησιά και σε ποια έκταση. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι αυτές οι δραστηριότητες αποδίδουν πολλά χρήματα οπότε παντού οι ντόπιοι εγκληματίες βλέπουν τέτοια μέρη σαν λαμπρές ευκαιρίες. Ξέρουμε επίσης ότι όσοι τυχόν εκμεταλλεύονται τους λαθρομετανάστες δεν θα πουν ποτέ να φύγουν ούτε να κλείσουν τα σύνορα. Όταν όμως θα τους υπερασπίζονται, αυτούς και τα υποτιθέμενα δικαιώματα τους να μπαίνουν και να παραμένουν, δεν θα το κάνουν από ανθρωπισμό και ανώτερα κίνητρα.

Αφού προφανώς αν το κράτος μας είχε κλειστά τα σύνορα, όπως τα έχει τώρα, όλοι αυτοί οι κατατρεγμένοι ουδέποτε θα είχαν έρθει εδώ για να εγκλωβιστούν σε μια ακόμη χειρότερη και αδιέξοδη κατάσταση από αυτήν που άφησαν. Και ύστερα σαν αποτέλεσμα του εγκλωβισμού τους να ακολουθήσουν όλα τα άλλα.

Ο κόσμος βλέπει τα πνιγμένα παιδάκια, τις κρύες σκηνές μες τις λάσπες και  παρασύρεται -με τη συνοδεία πολλών άρθρων με άρμα υποτίθεται την παγκόσμια πανανθρώπινη αγάπη-  να δείξει συμπάθεια. Όμως ποια είναι η πραγματική συμπάθεια αλήθεια; Δεν είναι ότι θα βοηθούσε πραγματικά αυτούς τους ανθρώπους συγκριτικά περισσότερο; Αφού χωρίς τις εσφαλμένες εντυπώσεις δεν θα είχαν έρθει ποτέ όλοι αυτοί να εγκλωβιστούν εδώ σε τόσο απαξιωτικές καταστάσεις.

Η «άλλη άποψη» λοιπόν δεν μπορεί να είναι να υποστηρίζουμε αυτή τη διαδικασία έστω και με καλά κίνητρα, από συμπάθεια. Διότι έτσι γινόμαστε κι εμείς συνένοχοι. Εμπορευόμενοι, στη περίπτωσή μας, τη συμπάθεια όμως πάλι εκμεταλλευόμενοι αυτούς. Κερδίζοντας εύκολα, με ένα λαικ εδώ και ένα καφέ στις συγκεντρώσεις επίδειξης ευαισθησίας τον τίτλο του «καλού ανθρώπου». Όταν το κόστος και οι συνέπειες για να έχουμε εμείς έτσι εύκολα αυτόν τον γενικά χρήσιμο κοινωνικό τίτλο βαραίνει κι άλλο, και μόνο, αυτούς τους ανθρώπους. Που υποτίθεται υπερασπιζόμαστε. Αφού αν εμείς δεν υποστηρίζαμε τα ψέματα με τα οποία ήρθαν, εγκλωβίστηκαν και παραμένουν εγκλωβισμένοι, ίσως δεν χρειάζονταν καν την μεγαλειώδη μας συμπάθεια.

***

Η αλήθεια δεν είναι ηθικό ζήτημα, είναι απλά ο λόγος για τον οποίο τα πράγματα συμβαίνουν. Οπότε αν δεν θέλουμε να συμβαίνουν όπως συμβαίνουν πρέπει και να την παραδεχόμαστε και να την λέμε. Αφού και τα ελληνάκια πάνε στα σχολεία και η ανεργία των νέων στην χώρα μας είναι 60%. Οπότε ποιο μέλλον θα έχουν τα μεταναστάκια εδώ καλύτερο απ’ αυτό;  Πουλάμε δηλαδή και εμείς με τη σειρά μας φρούδες ελπίδες ότι εδώ υπάρχει τάχα μια καλύτερη μοίρα γι’ αυτούς. Κι όχι μόνο ο Τσιπρας,  η ΕΕ, οι ΜΚΟ ή όσοι συμμετέχουν ενεργά και με ίδιο συμφέρον σ’ αυτή την αθλιότητα.

Βέβαια πολλοί θα πουν ότι αυτά τα παιδιά ίσως πέθαιναν στις πατρίδες τους. Από την πείνα και τις κακουχίες ή σκοτώνονταν. Μαζί και οι γυναίκες που βιάζονται καθημερινά σαν πιο αδύναμες, εγκλωβισμένες κι αυτές στις φαβέλες. Όμως εδώ αλήθεια δεν θα πεθάνουν έτσι; Κι ακόμη πιο αργά και πιο βασανιστικά. Ποιος εγγυάται οτι δεν θα γίνει έτσι; Η υποκρισία ενός ολότελα, εξ αρχής και επίτηδες ανύπαρκτου συστήματος πραγματικής υποδοχής και ενσωμάτωσης; 

Με την άποψη μας κυρίως όση εκφράζουμε στα κοινωνικά δίκτυα, ακόμη και με ένα μικρό ανεπαίσθητο λαικ, υποστηρίζουμε και διευκολύνουμε το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα. Τι θα ήταν λοιπόν μια αληθινή έκφραση συμπάθειας προς αυτούς τους ανθρώπους; Τι θα ήταν καλύτερο οπότε και προτιμότερο γι’ αυτούς; Ο πιθανός τους θάνατος αγωνιζόμενοι στις πατρίδες τους ή σε κάποια άλλα μέρη να ριζώσουν με αγώνες υποχρεώσεις και δικαιώματα; Ή η διαρκής ατίμωση από τα διαρκή ψέματα και την κοροϊδία όλων γύρω τους; Μέχρι να πεθάνουν και πάλι, όμως αυτή τη φορά αργά και βασανιστικά ύστερα από πολλά χρόνια μέσα σε ακόμη πιο άθλια ατίμωση.

Προφανώς στο μεταναστευτικό κάποιος που θέλει να είναι πραγματικά καλός άνθρωπος μ’αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους πει την αλήθεια. Ειτε στους ίδιους, είτε υποστηρίζοντας την στα κοινωνικά δίκτυα. Ώστε να μην έρθουν οπότε να μην εγκλωβιστούν για κανένα παραμύθι και με κανένα δόλωμα . Όμως τότε θα υπάρχει ένα κόστος για τον πολυπόθητο αυτόν τίτλο, του «καλού» και πραγματικά ανώτερου ανθρώπου, δεν θα είναι τελείως τζάμπα και εύκολα. Μπορεί να κακοχαρακτηριστούν, να τους πουν ρατσιστές ή να δεχτούν πολλή υποτιθέμενα "ευαίσθητη" και "ανώτερη" κριτική...

Αυτό όμως δεν θα αλλάξει το αποτέλεσμα ούτε την πραγματικότητα.  Ότι με το να είναι κάποιος πραγματικά καλός το αποτέλεσμα για όσους υποτίθεται φροντίζει πρέπει να είναι επίσης το καλύτερο δυνατόν και για κείνους.

Στην ισχύουσα μόδα λοιπόν, της συστηματικής διαστρέβλωσης πολλών εννοιών, είτε από ιδιοτελή κίνητρα είτε παρασυρόμενοι από αυτά, μια πραγματικά «άλλη άποψη» ίσως είναι να αρχίσουμε όλοι μαζί να λέμε και λίγες αλήθειες επιτέλους. Τόσο για το μεταναστευτικό ζήτημα όπως και για πολλά άλλα.

Δράση και αντίδραση σε μια οικονομική δικτατορία

Την υπόθεση μεγάλου κυκλώματος φοροδιαφυγής και ξεπλύματος βρόμικου χρήματος, με εμφανή παρουσία στη νησιωτική κυρίως Ελλάδα αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις στην Περιφέρεια, που δραστηριοποιείται τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας, φέρνει σήμερα στο φως η «Αυγή». Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, το κύκλωμα πουλάει τεχνογνωσία φοροδιαφυγής και καταστρατήγησης των capital controls σε επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε τομείς με υψηλή τάση στη φοροδιαφυγή, όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και γνωστά νυχτερινά μαγαζιά, με αποτέλεσμα να υπάρχει φοροαποφυγή δεκάδων ή ακόμη και εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε σε κυβερνητικά στελέχη το γεγονός της κατακόρυφης μείωσης των εσόδων από ΦΠΑ στα νησιά πριν καν ακόμη ξεκινήσει η εφαρμογή του νέου αυξημένου ΦΠΑ 24%. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα στοιχεία του προϋπολογισμού για το διάστημα Ιανουαρίου - Απριλίου δείχνουν ότι τα έσοδα από ΦΠΑ σε νησιά, όπως για παράδειγμα, η Μύκονος, παρουσιάζουν υστέρηση έναντι των στόχων κατά 62%! Παράλληλα, σε άλλα νησιά με μεγάλη τουριστική κίνηση, όπως η Σαντορίνη, η Πάρος, η Ρόδος, η Κως και η Ζάκυνθος, η απόκλιση έναντι των στόχων κυμαίνεται από 35% έως 40%.

Τα παραπάνω θορύβησαν ιδιαίτερα την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ορισμένα στελέχη να αρχίσουν να ερευνούν το γεγονός, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, αυτό είναι γνωστό και στην Οικονομική Αστυνομία, η οποία έχει καθυστερήσει καταφανώς να επέμβει. Στο κύκλωμα φέρονται να εμπλέκονται γνωστοί επιχειρηματίες, οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε διαφόρους χώρους, όπως ΜΜΕ, ναυτιλία, ποδόσφαιρο, ηλεκτρονικός τζόγος, εστίαση, στέγαση κ.λπ.

Πώς στήνεται το κόλπο

Πώς γίνεται όμως η φοροδιαφυγή πολλών εκατομμυρίων; Οι εταιρείες με τη συγκεκριμένη παράνομη δραστηριότητα προμηθεύουν άλλες επιχειρήσεις με τερματικά λήψης καρτών από ξένες χώρες, όπως η Μάλτα, η Βουλγαρία, αλλά και άλλες. Με αυτόν, τον τρόπο, οι όποιες συναλλαγές πραγματοποιηθούν, για αγορά προϊόντων, διαμονή, εστίαση κ.λπ. εκκαθαρίζονται απευθείας στο εξωτερικό. Επομένως, οι συναλλαγές δεν «περνούν» από τα συστήματα ούτε της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων αλλά ούτε και της Τράπεζας της Ελλάδος. Είναι σαφές ότι κάτι τέτοιο συνιστά «καραμπινάτη» υπόθεση φοροδιαφυγής, η οποία λαμβάνει χώρα κατά κόρον στα ελληνικά νησιά, σύμφωνα πάντα με αρμόδιες πηγές.

Είναι σαφές ότι τα ελληνικά νησιά αποτελούν διακαή... προορισμό του συγκεκριμένου παράνομου κυκλώματος, καθώς σε αυτά απολαμβάνουν τις διακοπές τους τεράστιοι αριθμοί χρηστών που έχουν νοοτροπία πληρωμής με κάρτα, αλλά δεν γνωρίζουν σε τι τερματικό τοποθετούν την κάρτα τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η παράνομη δραστηριότητα είναι τριπλή, καθώς προκύπτουν τα εξής αδικήματα: απόκρυψη φορολογικών εσόδων ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος, καταστρατήγηση των capital controls και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Όμως, δεν είναι μόνο αυτή η παρανομία, καθώς ο Χ επιχειρηματίας, διαθέτοντας την αντίστοιχη κάρτα βουλγαρικής τράπεζας, είναι σε θέση να «σηκώσει» οποιοδήποτε ποσό και να το φέρει στην Ελλάδα, αφού δεν υπόκειται σε καθεστώς κεφαλαιακών ελέγχων, αποκτώντας έτσι ένα επιπλέον πλεονέκτημα, πέραν του ότι τα χρήματα είναι «μαύρα», καθώς δεν αποδίδεται ο ΦΠΑ, αλλά ούτε ο αναλογούν φόρος εισοδήματος. Μαζί με τα παραπάνω πραγματοποιείται και φοροκλοπή, καθώς οι τιμές που χρεώνουν οι επιχειρήσεις (ξενοδοχεία, εστιατόρια κ.ά.) είναι με ΦΠΑ, αλλά εκκαθαρίζονται στο εξωτερικό (π.χ. Μάλτα, Βουλγαρία), όπου δεν αποδίδεται σε κάποιον ο ΦΠΑ.

By pass στα capital controls

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, αφού μέσω αυτής της διαδικασίας δημιουργείται ακόμη ένα «αγκάθι» στην αύξηση της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών, ενώ καταστρατηγούνται στην πράξη τα capital controls. Επίσης, με αυτόν τον τρόπο, το κύκλωμα αυτό και όσοι συμμετέχουν βρίσκονται με μεγάλη ρευστότητα εντός Ελλάδας, καθώς σηκώνουν όσα χρήματα θέλουν από το εξωτερικό ή ακόμη αποκτούν ξαφνικά μεγάλες «μαύρες» καταθέσεις σε ξένες χώρες. Την ίδια ώρα, είναι προφανές ότι δημιουργείται ένας αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ παράνομων και νόμιμων εταιρειών που λειτουργούν εντός Ελλάδας. Όσες επιχειρήσεις δεν είναι νομότυπες, λόγω του ότι δεν αποδίδουν ΦΠΑ και Φόρο Εισοδήματος, είναι σε θέση να «ρίξουν» τις τιμές τους, οπότε μπορούν μετέπειτα να λάβουν μεγαλύτερο μέρος του τζίρου που δημιουργείται σε ένα νησί για παράδειγμα.

Το κύκλωμα όμως δεν μένει μόνο στην πώληση ξένων POS. Φέρεται να έχει δημιουργήσει εταιρείες που προχωρούν και σε πώληση e-vouchers. Το τελευταίο είναι άκρως σημαντικό, καθώς πρόκειται για μετατροπείς φυσικού χρήματος σε ηλεκτρονικό και μάλιστα ανώνυμο, κάτι το οποίο παραβιάζει κατάφωρα το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τις ευρωπαϊκές Οδηγίες που δίνονται σε όλες τις χώρες. Παράγοντες της αγοράς ανέφεραν στην «Αυγή» ότι μέσω των συγκεκριμένων μετατροπέων μπορείς να πας σε ένα μη εξουσιοδοτημένο κατάστημα πώλησης επί παραδείγματι και να ανταλλάξεις φυσικό χρήμα με ηλεκτρονικό χωρίς να αποτυπώνεται το ποιος είσαι.

Το ξέπλυμα και οι “μπροστινοί”

Άλλωστε, το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια τάση στην Ευρώπη κατάργησης αυτού του τύπου ανώνυμων πληρωμών, γιατί έχει αποδειχθεί ότι σχετίζονται σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά όπου δεν υπάρχει ένα σαφές κανονιστικό πλαίσιο, με παράνομες δραστηριότητες και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα κάποιες επιθέσεις στη Γαλλία. Πάντως, είναι γνωστό ότι τέτοιες εταιρείες δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα παρέχοντας δυνατότητα σε πελάτες να μετατρέπουν φυσικό χρήμα σε ηλεκτρονικό. Μάλιστα, εντύπωση προκαλεί ότι οι μετατροπές γίνονται χωρίς όρια και από μη εξουσιοδοτημένα σημεία πώλησης.

Δεδομένης της ανυπαρξίας ορίων και ελέγχου, ο οποιοσδήποτε έχει πρόσβαση σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων που θα πάνε και θα ανταλλάξουν σε μικρές συναλλαγές αθροιστικά πολύ μεγάλα ποσά με e-vouchers έχει τη δυνατότητα να νομιμοποιήσει τα τεράστια ποσά. Όπως, για παράδειγμα, περνώντας τα μέσα από μια ηλεκτρονική πλατφόρμα στοιχηματισμού.

Με αυτόν τον τρόπο, ένας μεγαλοεπιχειρηματίας θα μπορούσε να «βάλει» πολλούς «μπροστινούς» του, ούτως ώστε να ξεπλύνει «μαύρο» χρήμα, το οποίο θα το εμφανίσει μέσω των e-vouchers, παίζοντας ηλεκτρονικό τζόγο για παράδειγμα.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά συγκεκριμένος παράγοντας της αγοράς στην «Αυγή», αν κάποιος ζητήσει από ένα μεγάλο γκρουπ ατόμων να αγοράσουν 5.000 ευρώ ο καθένας ηλεκτρονικό νόμισμα, αυτόματα νομιμοποιεί ένα ποσό της τάξης του 1.000.000 ευρώ!

Αδράνεια

Το ζήτημα είναι ιδιαιτέρως σοβαρό και σύμφωνα με έγκυρες πηγές έχει φτάσει στα «αυτιά» ανώτατων κυβερνητικών παραγόντων. Αρμόδιες αρχές για τη διενέργεια ελέγχων, καταλογισμό προστίμων αλλά και προώθηση της υπόθεσης στη Δικαιοσύνη φέρονται να είναι η Τράπεζα της Ελλάδος όσο και η Οικονομική Αστυνομία. Εντύπωση προκαλεί ότι, ενώ η όλη παρανομία εξελίσσεται εδώ και πολλούς μήνες, οι αρμόδιες αρχές φαίνεται να μην πράττουν τα δέοντα.

Πηγή

Η αυτοκρατορία της θετικής σκέψης !

Φανταστείτε ένα μποτ - έτσι λένε τα μικρά προγράμματα υπολογιστών που μπορούν να κάνουν διάφορες δουλειές πάνω στο διαδίκτυο - που  να έχει σε μια βάση δεδομένων τα στοιχεία από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εικονικούς χρήστες του facebook. Όλοι αυτοί έχουν διάφορα ψευδώνυμα ή  και ονόματα που μοιάζουν με κανονικά και καταπληκτικές φωτογραφίες τους που είτε είναι επιλεγμένες από τυχαίους ανθρώπους στο Γκουγκλ είτε δημιουργημένες με  τα τόσο τέλεια σημερινά 3Dπου μοιάζουν με αληθινούς ανθρώπους.  
Το προγραμματάκι κάνει την εξής δουλειά. Βγάζει στην οθόνη ένα κουτάκι που θα υποδεχτεί το πόστ κάποιου που θα το γράψει ακριβώς όπως θα το καταχωρούσε στο Facebook. Ο χρήστης δίνει μετά σε μερικά άλλα πεδία κάποια νούμερα ανάλογα τις επιθυμίες του. Σε πόσους χρήστες θέλει το ποστ του  να αναδημοσιευτεί, πόσα λαικ θέλει να πάρουν, από πόσα έως πόσα ώστε να μην πάρουν όλοι τα ίδια και σε πόσο χρόνο. Μόλις ο χρήστης βάλει αυτά τα στοιχεία πατάει το ΕΝΤΕΡ  και γίνεται ούτε λίγο ούτε πολύ ο Θεός!

Αυτό σκέφτηκε κι ο Γιώργος ένας αρκετά ικανός προγραμματιστής C++ και διάφορων άλλων γλωσσών που όμως σαν υπάλληλος έβαζε κάθε μέρα και λιγότερα χρήματα από αυτές του τις γνώσεις να ‘ναι καλά τα μνημόνια . Μέχρι που τελικά τον απολύσανε όταν η εταιρία που δούλευε έκλεισε ανάμεσα σε άλλες 1000 του χώρου που είχαν κλείσει επίσης στη σύγχρονη αυτή μαύρη 7ετια κι έπιασε δουλειά στο σπίτι του. 

-   Μου υποσχέθηκες πως θα μου δείξεις, του είπε η Κατερίνα κολλώντας το κορμί της στην πλάτη του αγκαλιάζοντας τον φορώντας μόνο το πουκάμισο του μισάνοικτο.

-   Όλα τα μέσα βλέπω θα επιστρατεύσεις, της είπε εκείνος γελώντας ενώ είχε στηθεί μπροστά στον υπολογιστή του

-   Σου έχω δώσει το θεϊκό μου κορμί δυο εβδομάδες μόνο από ένστικτο, επειδή μου φάνηκες καλό παιδί. Πρέπει να ξέρω πως βγάζεις τα λεφτά σου πονηρό καθαρματάκι.

-   Χα χα εντάξει, ειπε ο Γιώργος. Το βλέπεις αυτό εδώ

-   Το εμαιλ;

-   Ναι

-   Είναι η σημερινή οδηγία.

-   Για ποιο πράγμα;

-   Αυτό που θα ρίξω στο ρομπότ κι αυτό ύστερα θα το ριξει σε όλο το διαδίκτυο αυτόματα με τα προφιλ του.

-   Ελα! Και τι γράφει;

-   Δες
Η Κατερίνα διαβάζει :
 

«Όσο άσχημα και αν είναι αυτά που σου συμβαίνουν όλα μπορούν να αλλάξουν με τη θετική σκέψη. Όλα πηγάζουν και καθορίζονται από το μυαλό. Όλα ελέγχονται και καθορίζονται από σένα» 

-   Τώρα θα ορίσω τις παραμέτρους θα το ξαμολήσω. Πάμε να το κάνουμε κι ύστερα θα σου δείξω ακριβώς τι κάνω.

-   Χα χα όλο εκεί το μυαλό σου εσύ. 

Όσο ο Γιώργος περνούσε υπέροχα με την Κατερίνα  το πιστό μποτ ακούραστο δούλευε. Το ένα μετά το άλλο τα προφίλ του εμφανίζονταν στο Facebook με την σημερινή τους μεγάλη αλήθεια της ζωής. Τα άλλα προφίλ έμπαιναν έβαζαν όσα λαικ έπρεπε, με το ρυθμό που είχε ορίσει ο Γιώργος κόλλαγαν και μια προκατασκευασμένη φράση 

«Καλημέρα λατρεία μου» «#είσαι πάντα ένας θησαυρός γνώσης» ή «Άντε ρε # μας άνοιξες τα μάτια πάλι» ή «πάλι καλά που υπάρχεις κι εσύ # μπας και καταλάβουμε τι επιτέλους μας συμβαίνει και μας πάνε όλα τόσο στραβά» . 

Όπου # είναι η παράμετρος-οδηγός που έχει δώσει ο Γιώργος στο μποτ του για να τοποθετεί εκεί αυτόματα στην κάθε απάντηση που δίνουν τα άλλα ψευδοπροφίλ το ψευδώνυμο του ψευδοπροφίλ που ανέρτησε το πόστ. Ώστε όλο μαζί να δείχνει πιο προσωποποιημένο και έτσι σαν πραγματική συζήτηση.

-   Έλα τώρα να δεις το πιο ωραίο, είπε ο Γιώργος στην Κατερίνα όταν επιτέλους χόρτασαν ο ένας τον άλλον, μόνο κούμπωσε το πουκάμισο για να μην ξαναρχίσουμε.

-   Χα χα, ήρθε κοντά του η Κατερίνα αφού φόρεσε και το κυλοτάκι της. Νοιώθεις αρκετά ασφαλής τώρα;

-   Αντε πειραχτήρι, γέλασε ο Γιώργος και της έδειξε την οθόνη. Δες αυτόν τον εξυπνάκια τώρα τι γράφει. 

<< Ρε φιλε # χωρίς λεφτά με όλους αυτούς τους καριόληδες στην κυβέρνηση να μας κλέβουνε τι θετική σκέψη και μαλακίες μας λες;>>

-   Το μπότ του απάντησε <φίλε μου # όλες οι απόψεις είναι σεβαστές όμως με τις βρισιές και τη βία δεν βγαίνει ποτέ άκρη. Λέμε όχι στη βία απ'όπου κι άν προέρχεται>

-   Καλό το μποτάκι  σου, λέει η Κατερίνα που ξέρει κι αυτή κάποια πράγματα από προγραμματισμό. Πήρε το όνομα αυτού που του απάντησε και το έχωσε στην απάντηση για να δείχνει πιο προσωπική. Προσεγμένο πρόγραμμα. Η απάντηση βέβαια είναι σαν τα ωροσκόπια θα ταίριαζε σε χίλιες περιπτώσεις. Τη βρισιά όμως πως την κατάλαβε; Αναγνώριση σημαντικών λέξεων;

-   Ε ναι. Μας δίνουν μια θέση όπου μπορούμε τα προγραμματίσουμε το μποτάκι μας να απευθύνεται για επιλογή από μιας βάση δεδομένων που προφανώς υπάρχει εκεί στερεότυπων απαντήσεων σε τέτοιες λέξεις. Όπως Αλ Καιντα, Διδυμοι Πύργοι, αεροψεκασμοί, λαθρο, πούστηδες, αλληλέγγυοι, γκευ πραιντ, νεοφιλελεύθεροι, μνημόνια, τα επίθετα όλων των γνωστών πολιτικών κλπ. Εμείς δεν χρειάζεται να γράψουμε γι’ αυτά.  Με τις βρισιές ας πούμε πετάει μια έκδοση του όχι στην βια. «Η βία φέρνει βία», «Λέμε όχι στη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» και αλλα, έχω δει 5-6 παραλλαγές.

-   Πω πω είπε η Κατερίνα εντυπωσιασμένη, και κοίτα εδώ λάικ, 34 σε μισή ώρα μόλις.

-   Αν το κάναμε δυο φορές  μπορεί να είχε 100. Όχι πάνω από 127, τόσα μου έχουν πει να ορίσω για το σημερινό πόστ.

-   Και δεν πάνε παραπάνω;

-   Φυσικά και πάνε, μα εκεί είναι το μυστικό. Σε ένα ποστ που οι χρήστες βλέπουν με 1-10 λαικ δύσκολα θα βάλουν κι εκείνοι το δικό τους. Μετά τα 30-40 όμως από τα ψευδοπροφιλ παίρνει μπρος κι ύστερα από τα 100 πετάει.

-   Κι εσύ τότε τι χρειάζεσαι;

-   Το μποτ μου βγάζει μια λίστα με τα ψευδώνυμα που λένε το σημερινό μήνυμα. Πρέπει να μπαίνω λίγη ώρα στο κάθε ένα από αυτά και να απαντάω στους πραγματικούς χρήστες ώστε να νομίζουν ότι κι αυτοί μιλάνε με πραγματικό χρήστη

-   Και πως ξέρεις ποιοι είναι οι πραγματικοί χρήστες;

-   Καταρχήν οι περισσότεροι πραγματικοί χρήστες όπως βλέπεις λένε τυπικούρες όπως και τα δικά μου ψευδοπροφίλ.

-   Πράγματι είπε η Κατερίνα και διάβασε. Καλημέρα #, είσαι φοβερός #, σκόραρες πάλι #, πάντα θα σε λατρεύουμε #. Έχεις και θαυμάστριες βλέπω.

-   Όχι εγώ το μποτ δυστυχώς. Εγώ απαντάω μόνο σε όποιους αντιδρούν ή το ψάχνουν.

-   Απ’ ότι βλέπω είναι πολύ λίγοι.

-   Ναι πράγματι και  γίνονται κάθε μέρα και λιγότεροι! Από τότε που το άρχισα αυτό τα πραγματικά λαικ στα ψευδοπροφίλ μου γίνονται περισσότερα και τα κριτικά πόσο μάλλον τα επικριτικά σχόλια ολοένα και λιγότερα.

-   Ελα ρε. Είναι απίθανο. Τότε θα πρέπει να δουλεύεις και λιγότερο.

-   Μα φυσικά. Λες και όσο το κάνω το κοινό του μποτ και των προφίλ του αποβλακώνεται ολοένα και περισσότερο. Κάτι ξέρουν κι αυτοί που μου στέλνουν το αρχικό πόστ.

-   Ποιοι είναι;

-   Ούτε που τους ξέρω. Μου έγραψε κάποτε ένας ένα μήνυμα αν ξέρω προγραμματισμό, να γράφω καλά κείμενα και αν θα ήθελα να βγάζω κάποια εύκολα χρήματα. 

-   Πλάκα θα έχει να ήταν μποτ αυτό που στο έγραψε.

-   Αμφιβάλλω γιατί τα λεφτά μου πέφτουν στο λογαριασμό μου κάθε βδομάδα τακτικότατα

-   Και δεν σε νοιάζει ποιοι είναι; Όπως και να έχει η άποψη που μαζεύει πολλά λαικ πάντα τείνει να επηρεάσει πολύ κόσμο.  Δεν σε πειράζει αν τους παρασύρεις σε λάθος κατευθύνσεις;

-   Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Άνεργος ήμουνα.  Δεν κάνω δα και κανα έγκλημα. Ο κάθε ένας μπορεί να χρησιμοποιήσει την κριτική του ικανότητα αν θέλει αντί να καταπίνει ότι του δίνουνε αμάσητο. Εγώ ούτε την γράφω ούτε τις περισσότερες φορές την πρεσβεύω. Όμως τα λεφτά πέφτουν και όπως βλέπεις πολύ εύκολα.

-   Μα εδώ μιλάμε για δεκάδες, ίσως εκατοντάδες χιλιάδες αποβλακωμένους !!

-   Ναι πράγματι, μάλλον έτσι θα είναι, είπε ο Γιώργος δείχνοντας σκεπτικός συνάμα όσο και έκπληκτος. Είδες επιτυχία η θετική σκέψη;!