Oh Doctor please, some more of theese !

< Things are different today, I hear every mother say
Cooking fresh food for a husband's just a drag
So she buys an instant cake and she burns her frozen steak
And goes running for the shelter of a mother's little helper
And 2 help her on her way, get her through her busy day
Doctor please, some more of these, Outside the door, she took 4 more....>

Όπως είπε και ο Wolf στο Pulp Fiction < πριν βιαστούμε να  παρουμε πίπα ο ένας στον άλλον απο τη χαρά μας ας κοιταξουμε και λίγο τη δουλεια μας >.  Αμαν πια με το πόσο ωραία έγιναν όλα ξαφνικά. Ουτε ναρκωτικα να μας έδιναν.Οχι 4 more, 14 more χαπακια καταναλώνουμε στο Ιντερνετ καθε μέρα με τις δηλώσεις.

Γιατί γαντζωνόμαστε τόσο πολύ σ'αυτές; Μήπως στήνουμε βιαστικά το πανηγύρι στα λόγια για να προλάβουμε πριν αποδειχθεί τυχόν αυτο που ενδόμυχα φοβόμαστε; Ότι τίποτα δεν θα αλλάξει στην πράξη; Δεν μπορούμε να έχουμε απλά λίγη πίστη και υπομονή; Η μήπως νομίζετε οτι η πολιτική εξαρτάται απο τα λαικ ή τα dislike μας;

Υπάρχει βέβαια και αυτή η αποψη ότι οι αλλαγές είναι δύσκολες ότι το πρόβλημα είναι τεράστιο; Οταν πήγε ο Γερμανός διοικητής στην τραπεζα της Ελλαδος το 1940 για να κανει κουμάντο λετε να του είπανε <περιμένετε παρακαλώ να θαψουμε τα λεφτά και να κάψουμε όλα τα έγγραφα και μετά περάστε> ; Η εξουσία είναι εξουσία ακριβώς διότι ορίζει τις αλλαγές που θέλει να κάνει.

Ξέρουνε πολυ καλά και που είναι τα λεφτά και ποιοι είναι για μέσα.Τόσα χρόνια είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή και ακόμη περισσότερα οι ΑΝΕΛ, ειδικα ο Καμένος που έχει τρέξει τόσα δικαστήρια. Και είναι κυβέρνηση, δεν είναι εγώ και εσείς. Οτι θέλουν κάνουν αν το θελουν. Εδω η προηγούμενη κυβερνηση έβαλε την μισή βουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής στη φυλακή χωρίς κάν στοιχεία ή δίκη. Θα πείτε οι προηγούμενοι δεν ήταν δημοκράτες. Σωστό. Ομως οι συμμαχοι στον πόλεμο δημοκρατικά σκότωναν τους Ναζί; Αν ήταν έτσι όλοι θα μιλούσαμε σήμερα Γερμανικά. Και δεν είπαμε να σκοτώσουνε κανέναν. Αλλά ακους εκεί ο Στουρνάρας λέει αρνείται να παραιτηθεί; Τι είναι αυτό; Εχει κατσει πανω στο ταμείο του κράτους το πήρε αγκαλιά και λέει είναι δικό μου και των φίλων μου;!

Ένα έχει αποδείξει η πράξη περισσότερο απο ποτέ αυτά τα 4 χρόνια. Η αστυνομία είναι τυφλό όργανο. Αν την διατάξει η κυβερνηση οι αστυνομοι θα κάνουν ότι τους πούνε. Δεν είδατε πόσο κόσμο δείρανε στις διαδηλώσεις στο Σύνταγμα των Αγανακτισμένων; Τι νομίζετε είχαν προσωπικά με τον καθένα; Όσοι πρέπει λοιπόν πανε όλοι μέσα και σήμερα αν θέλει η κυβέρνηση και θα βγούνε κι αυτοί εξω όταν και άμα γίνει η δίκη. Εκείνο το νεαρό που το είχαν πιάσει για μια γιαφκα σε ένα γκαράζ πως το έβαλαν "προφυλάκιση" λεει 18 μήνες; Το Ρωμανό πέρα απο το ξύλο στη σύλληψη, που δεν του έδιναν ούτε άδεια εκαιδευτική όταν κόντευε να πεθάνει; Οταν έβγαζαν έξω τον Ξηρό; 

Όλα γίνονται άμα είναι για να γίνουν. Μην ανησυχείτε λοιπόν και βιαζεστε τοσο  "να παρουμε πίπα ο ένας στον άλλον" απο τον μεγάλο μας ενθουσιασμό με την καθε εντυπωσιακή δήλωση.  Η αλλαγή όταν έρθει θα φανεί στην τσέπη μας, όχι στην τηλεόραση και ακόμη λιγότερο στο facebook !

Η πρώτη ειρηνική επανάσταση στην Ιστορία της ανθρωπότητας ;

Όλες οι επαναστάσεις έχουν τρία κοινά κύρια χαρακτηριστικά. Το πρώτο ότι η κοινωνική κατάσταση, την ώρα που η επανάσταση ξεσπάει, έχει φτάσει, από την αδικία, την διαρκή κλεψιά, την φτώχεια το ψέμα και την απελπισία, στο απροχώρητο. Το δεύτερο ότι το σύστημα που κλέβει τους πάντες αισθάνεται πανίσχυρο να συνεχίσει να το κάνει με τον όποιο τρόπο ενάντια σε όλους και όλα. Τρίτο ότι μετά την επανάσταση η διαφορά είναι δραματική προς το καλύτερο, σαν να έχουμε ξεριζώσει ένα τεράστιο παράσιτο. 

Αν είτε οι πολίτες «αντέχουν ακόμη» λίγη κλεψιά, είτε, μόλις δεν αντέχουν, οι κλέφτες πουν «εδώ δεν μας παίρνει άλλο, πάμε να φύγουμε» απλά επανάσταση δεν γίνεται. Επίσης δεν νοείται επανάσταση αν, αφού αυτή υποτιθέμενα έχει γίνει, τίποτα στην ουσία δεν έχει αλλαξει.  

Η κατάσταση πριν την 25^η Γενάρη, διέθετε τα δυο πρώτα κύρια χαρακτηριστικά. Ήρθε όμως η ψήφος και ευτυχώς «έφυγε» το παράσιτο χωρίς την κλασσική επανάσταση. Ο κόσμος δικιολογημένα πανηγυρίζει με την αναγγελία και μόνο των νόμων που θα προτείνει η νέα κυβέρνηση. ΣΥΣΑΧΘΕΙΑ κατ’ αρχήν (και με το παραπάνω) αφού απαλλάσσονται από κατάσχεση όλα τα σπίτια έως 200,000 και πρώτες κατοικίες έως 350,000. Αφοπλισμός των ΜΑΤ, σημαντικό. «ΟΧΙ» στην τρόικα, που ακούστηκε σε όλο τον κόσμο πιο ηχηρά και από το ΟΧΙ του 1940, και πολλά άλλα, σε επίπεδο δηλώσεων. Τόσα πολλά που ναι, ισοδυναμούν με επανάσταση. Αν γίνουν πράξη.

Διότι για να γίνει πραγματική ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ θα πρέπει η απαλλαγή να είναι μόνιμη. Όχι να πρέπει ο κόσμος να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ ας πούμε δέκα τετραετίες ώστε να ισχύει. Θα πρέπει λοιπόν, όμορφα και ωραία, όπως τέσσερα χρόνια οι τράπεζες μας τα έπαιρναν, διαμέσου των μνημονιακών κυβερνήσεων και των άθλιων νομοσχεδίων τους, τώρα να δώσουν, στους οφειλέτες που καλύπτουν τις ανωτέρω προϋποθέσεις, ένα χαρτί που να γράφει ότι ο πολίτης δεν οφείλει ΤΙΠΟΤΑ στις τράπεζες για την πρώτη κατοικία του. Τότε ναι, οι πολίτες θα έχουν την κατοικία τους, σαν δημοκρατικό και αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα,  θα αποζημιωθούν για την έως σήμερα τετραετή ληστεία δια των νομοσχεδίων και θα έχει γίνει ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ. Εξ άλλου με τα δικά μας λεφτά, αυτή τη στιγμή οι τράπεζες στην ουσία είναι κρατικές αφού  ανήκουν στο ΤΧΣ.

Το ίδιο με το διάσημο ΟΧΙ Βαρουφάκη. Δεν έχουμε πάρει τις πολεμικές αποζημιώσεις. Όλος ο πλανήτης μιλάει για τήρηση διεθνών συμφωνιών όταν όλοι ξέρουν, εδώ και 70 χρόνια, τι έκαναν οι Γερμανοί εδώ, και πόσα έκλεψαν, χωρίς ουδέποτε να αποζημιώσουν. Και όλοι μιλούν μόνο για το μανιπουλαρισμένο χρέος που έχουμε εμείς. Όταν το περιοδικό Forbes, το μεγαλύτερο περιοδικό για το χρήμα παγκοσμίως, λέει ότι στην πραγματικότητα έχουμε συντριπτικά μικρότερο χρέος από τουλάχιστον άλλες 5 Ευρωπαϊκές χώρες. Που είναι αυτές που μας κουνάνε τώρα το δάκτυλο.

Τα ψέματα, σε κάθε δικτατορία, πολύ πριν από τα ΜΑΤ και τους στρατούς, ήταν πάντα το πυρηνικό τους οπλοστάσιο. Κι επειδή, όπως όλοι έχουμε δει στις ταινίες, οι εγκληματίες οι απατεώνες και οι κλέφτες μόνο με το ξύλο, όταν τους ανακρίνουν, ξερνάνε την αλήθεια, γι’ αυτό γίνονταν παντα οι επαναστάσεις βίαιες. Αν τώρα τελείωσαν τα ψέματα πριν αρχίσει το ξύλο τότε ναι, έχει γίνει η πρώτη ειρηνική επανάσταση.

Όμως η μη παράδοση από τον Σαμαρά του μεγάρου Μαξίμου, δεν δείχνει να καταλαβαίνουν ότι δεν έχουν τον έλεγχο, ούτε να σέβονται ότι κέρδισε ο λαός τις εκλογές, κι ας ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Οι τράπεζες καραδοκούν για να δημιουργήσουν κρίση ρευστότητας. Οι προδότες, κανονικοί σύγχρονοι δοσίλογοι, βγαίνουν δημοσίως, χωρίς καν κουκούλα αυτή τη φορά, και επαινούν τον κάθε Νταισεμπλουμ –προφανώς θεωρώντας τον εκπρόσωπο των «αγορών»- που υποτίθεται «τάπωσε» τον Βαρουφάκη. Για να μη μιλήσουμε για το κανονικό παρακράτος που δούλευε υπερωρίες όλα αυτά τα 4 χρόνια. Που βρίσκεται πίσω από τις δολοφονίες Γκιόλια, Παυλου Φυσσα και των δυο στο Ν. Ηράκλειο και ποιός ξέρει πόσων ξυλοδαρμών, τρομοκρατίας και εκβιασμών. Που αυτά τα τέσσερα χρόνια, ένεκα η πείνα, ακριβώς όπως στην κατοχή, στρατολόγησε πόσους άραγε για να εκβιάζουν κόσμο και κοσμάκη. 

Δεν γίνεται μια τόσο πλούσια χώρα σαν την Ελλάδα ρημαδιό χωρίς μια πραγματική και στυγνή δικτατορία. Πολύ κακώς οι Έλληνες περιμένανε να ακούσουνε για φάλαγγες, ΕΑΤ-ΕΣΑ και να δούνε κάποιον στρατόκαυλο, επιτρέψτε μου την έκφραση, για να καταλάβουν ότι είχαμε δικτατορία. Που σκότωσε χιλιάδες ανθρώπους συνειδητότατα και καθόλου κατά λάθος. Ο Αδωνης και ο Λοβερδος ήξεραν πολυ καλά πόσες χιλιάδες θα πέθαιναν αμεσα όταν έκοψαν τα φάρμακα απο τα νοσοκομεία. Πέραν των οικονομικών ρυθμίσεων  που οδήγησαν χιλιάδες στην αυτοκτονία. Το μέγεθος του ανθρωπιστικού εγκλήματος που επιτελέστηκε στην χώρα μας αυτά τα 5 χρόνια, πέρα από τη ληστεία, είναι ασύλληπτο. Και δεν έχει την παραμικρή σχέση όχι με την Χούντα που όλοι ξέρουμε σαν αντιπροσωπευτικό στερεότυπο της δικτατορίας, αλλά ούτε με Χούντες σαν του Πινοσέτ ή του κανίβαλου Αμίν Νταντά . 

Αυτοί οι άνθρωποι, που έτρωγαν συμπολίτες μας ζωντανούς όλα αυτά τα 4 χρόνια, και όλοι όσοι τους βοηθούσαν να το κάνουν κυκλοφορούν ανάμεσα μας ακόμη. Υπεράνω πάσης υποψίας, διότι, απλά, υποτίθεται, έγινε η πρώτη ειρηνική επανάσταση στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Αυτή θα έχει γίνει μόνον όταν και στην πράξη σταματήσουν οι ψεύτες τον πόλεμο. Στα ΜΜΕ, στο Ιντερνετ, στις τράπεζες και βέβαια τη νύχτα. Που όλοι μας κοιμόμαστε ήσυχοι και ενθουσιασμένοι για την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την αρχή της επανάστασης. 

Σίγουρα είναι μια τεράστια επιτυχία που η αρχή της επανάστασης έγινε χωρίς ταραχές. Είναι επίσης μια παγκόσμια ιστορική πρωτοπορεία της χώρας μας λαμπρή όσο και η δημιουργία της Δημοκρατίας τότε. Όμως για να είναι ειρηνική και η συνέχεια της επανάστασης, και να γίνουν τα λόγια έργα, ώστε η επανάσταση να είναι πράγματι τέτοια, δηλαδή απόλυτη ανατροπή της κοινωνικής αδικίας, πρέπει όλοι να είμαστε σε εγρήγορση. Διότι οι αντίπαλοι δεν έχουν ακόμη συνθηκολογήσει όπως πρέπει.

Ένα νέο είδος ανθρώπου

Είμαι ένα νέο είδος ανθρώπου. Σε λίγο όλοι θα είναι σαν κι εμένα. Αν δεν γίνουν, σε λίγο όλα θα γίνουνε στάχτες. 

Δεν είμαι κάτι ιδιαίτερο, ίσα ίσα, κατ’ αρχήν είμαι τυπικά άνεργος όπως εκατομμύρια άλλοι. Περνάω τη μέρα μου δουλεύοντας 2-3 ώρες το πολύ με κάποια αναγκαστική εργασία για τα απαραίτητα. Γιατί δεν υπάρχει αρκετή δουλειά για να δουλεύουμε όλοι 8 και 12 ώρες, σαν τους σκλάβους.Έχω όμως πολύ ελεύθερο χρόνο.

Τον κάνω λοιπόν Ανάπτυξη. Όχι αυτή που ξέραμε όλοι. Που πρέπει να περιμένω να την φέρει κάποια κυβέρνηση. Πως θα βγάλω περισσότερα λεφτά για να αγοράσω περισσότερα άχρηστα πράγματα από κάποιο σούπερ μαρκετ. Όλες οι κυβερνήσεις στον κόσμο υπόσχονται ότι θα την φέρουν αυτή. Εγώ δεν την περιμένω γιατί ξέρω ότι είναι ένα τεράστιο ψέμα. 

Αφού για να βρω εγώ περισσότερα λεφτά θα πρέπει στα ράφια του σούπερ μαρκετ να προκύψουν ακόμη περισσότερα είδη. Για να δουλεύουν κάποιοι σαν κι εμένα να τα παράγουν και όλοι μαζί να τα αγοράζουμε. Όμως  εγώ καταναλώνω το πολύ 100-200 είδη και μια φορά που ρώτησα στο λογιστήριο ενός σουπερ μαρκετ μου είπαν ότι πουλούσαν  12,500 ! 

Ενημερώνομαι λοιπόν διαβάζοντας δεκάδες ή και εκατοντάδες σελίδες καθημερινά γύρω από την Ενέργεια, το κύριο θεμα με το οποίο ασχολούμαι. Θα μπορούσε να είναι και μια επιστήμη ή ξένες γλωσσες. Ασχολούμαι πολλές ώρες με την τέχνη που έχω επιλέξει και αγαπώ, γράφω. Κάνω μεγάλους περίπατους στη φύση, φυσικές δραστριότητες και αθλητισμό όσο μπορώ. Τέλος συμμετέχω καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα όπου μοιράζομαι τις ιδέες, τα συναισθήματα τις σκέψεις και τις γνώσεις που αποκομίζω. Κι έτσι κάπως περνάω τη μέρα μου. 

Αν όλοι οι άνεργοι κάναμε τα ίδια, στον ελεύθερο χρόνο που ολοένα περισσότεροι έχουμε, προφανώς θα οδηγούμασταν αντί στην απόλυτη απελπισία σε μια έκρηξη της επιστημονικής γνώσης και έρευνας on line, του αθλητισμού, της πολυπολιτισμικής επικοινωνίας και των τεχνών. Αν συμμετέχουμε σε συζητήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, με ένα σύστημα on line δημοσκοπήσεων, θα μπορούμε εύκολα να αποφασίσουμε απο κοινού για σημαντικά θέματα, οπότε χωρίς κοινωνικές προστριβές και προβλήματα. Χωρίς τις παλαιού τύπου κυβερνήσεις που στην πλειοψηφία τους θα αποφάσιζαν μόνο για το συμφέρον τους. Και τότε η κοινή λογική θα αποφάσιζε το κοινό καλό. Λέγεται «άμεση δημοκρατία» και εφαρμόζεται εδώ και καιρό στην Ελβετία. 

Δεν ξέρω πότε θα έχουμε εδώ νέου είδους κυβερνήσεις ή on line δημοψηφίσματα. Είναι πολυ περίπλοκη αυτή τη στιγμή η παγκόσμια κατάσταση. Επιλέγω λοιπόν το μόνο που εξαρτάται από εμένα, όπως έλεγε και ο Μαντέλα, «μόνον εγώ είμαι κύριος της ψυχής μου». Αν θα γίνω νέου είδους άνθρωπος. Αλλιώς, όσο η άλλη ανάπτυξη δεν θα έρχεται, η ανεργία θα αυξάνει, και  θέλω δεν θέλω όλο και περισσότεροι θα έχουμε όλο και περισσότερο ελεύθερο χρόνο πώς θα βοηθήσω κι εγώ να αλλάξει ποτέ όλο αυτό; Παραμένοντας το παλιό είδος ανθρώπου; Που όλον αυτό το χρόνο θα σκέφτομαι τι ή ποιόν να σκοτώσω κι εγώ, για να βγάλω μερικά λεφτά; Αφου μόνον έτσι βγαίνουν πλέον τα άτιμα τα λεφτά.

Είμαι ένα νέο είδος ανθρώπου, ή τουλάχιστον προσπαθώ να γίνω. Σε λίγο όλοι θα είναι σαν κι εμένα, κυβερνήσεις και κοινοί θνητοί. Φτιάχνοντας ένα κόσμο που αντί να ξοδεύει την ώρα του πως θα κατασκευάσει, θα πουλήσει και μετά θα αγοράσει την επόμενη άχρηστη ανοησία, θα παράγει ολοένα περισσότερη γνώση, επιστήμη, κάλος, φιλία, σοφία. Ένα νέο είδος κόσμου. Αν δεν γίνουμε, σε λίγο θα γίνουνε όλα στάχτες. 

Πελατειακό κράτος και ναζισμός

Όταν ήμουν στην Φρανκφούρτη το 1987, ένας ταχύτατα ανερχόμενος, νεαρός τότε, Γερμανός χρηματιστής μου είχε πεί:

<< Τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο η Γερμανία θα τον κερδίσει με αυτό>> και μου έδειξε ένα στυλό. 

 Όλοι σήμερα μέσα στον προεκλογικό οίστρο παραδέχονται ξαφνικά σαν κύρια παθογένεια του ελληνικού κράτους το «πελατειακό κράτος». Ακόμη και ένθερμοι υποστηρικτές της μνημονιακής πολιτικής και της συγκυβέρνησης Σαμαρά, όπως ο κ. Παπαχελάς και η Καθημερινή, το αναφέρουν διαρκώς σαν την πηγή του κακού. Τι είναι όμως αυτό σε απλά ελληνικά;

Είναι όταν μία κυβέρνηση δεν κερδίζει τις ψήφους με το έργο της υπέρ του κοινωνικού συνόλου, αλλά αντίθετα τις  αγοράζει με εξυπηρετήσεις, ρουσφέτια κλπ χάρες. Που πληρώνονται από το ταμείο του κράτους! Βέβαια γι’ αυτό υφίσταται μια κυβέρνηση για να «βολεύει» λίγο ή πολύ τους πάντες. Όμως το πελατειακό κράτος, δεν λειτουργεί έτσι γι’αυτό είναι νοσηρό και παθογενές. Γιατί η φιλοσοφία του είναι ακριβώς αυτή του ναζισμού.

Σε αποτυχημένα συστήματα ο κρατικός κουμπαράς δεν αρκεί για να τους βολέψει  όλους. Ευνοούνται λοιπόν ελάχιστοι με γνώμονα όχι πόσα μπορούν να προσφέρουν στο σύνολο αλλά πόσους μπορούν να ελέγξουν και να υποτάξουν. Κορυφές στο στρατό, σώματα ασφαλείας, δικαστικοί, πολιτικοί, ΜΜΕ και όσοι τους εξυπηρετούν μυστικά για τον εκβιασμό όλων των άλλων. Ρουφιάνοι, δολοφόνοι, καταδότες και βέβαια πίσω από όλους οι τραπεζίτες που ελέγχουν τα χρήματα και ενορχηστρώνουν την ληστεία του κρατικού κουμπαρά. Όπως ακριβώς στην κατοχή.  

Τα γερμανικά στρατεύματα νικήθηκαν το 1944 και απελευθερώθηκε, υποτίθεται, ο Ευρωπαϊκός Νότος. Στην χώρα μας τότε παρά που 70% των πολιτών μαζί και οι διανοούμενοι, ήθελαν κυβέρνηση από όσους πολέμησαν τους ναζί, μια χούφτα  άνθρωποι έφεραν 80,000, Αγγλικό στρατό αυτή τη φορά, και εγκατέστησαν στην θέση των Ες Ες τα πρώην Τάγματα ασφαλείας.  Η Wikipedia τα γράφει όλα όμως μήπως είναι ενδεικτικό πως κάτι αλλάζει στην Ευρώπη ότι πρόσφατα ο Ομπσερβερ γράφει πολλά περισσότερα;

Γιατί παίρνοντας τα πόστα και μεταπολεμικά οι τότε πελάτες των ναζί κανόνισαν βέβαια ώστε τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και οι δικοί τους άνθρωποι να συνεχίσουν να παίρνουν τα κατάλληλα πόστα μαζί με όλα τα προνόμια και τα λεφτά. Χωρίς ίσως ποτέ να τους πουν ότι οι ίδιοι ήταν ναζί. Μαθαίνοντας τους όμως, μερικές χιλιάδες πλέον ανθρώπους, πώς να λειτουργούν κι αυτοί έτσι, μόνο για την καρέκλα και το  βόλεμα.

Δεν μπορεί όμως ες αεί ένα κράτος να θρέφει πελάτες παράγοντας μόνο ψέματα. Μήπως αυτό είναι που συμβαίνει τώρα; Και γι’ αυτό ακούμε διαρκώς για το Πελατειακό Κράτος, χωρίς όμως και τις απαραίτητες διευκρινήσεις;  Μήπως είναι η κραυγή για μια ευκαιρία επανόρθωσης;

Διότι οι Γερμανοί ξέρουν βέβαια την αλήθεια και μπορούν να τους εκθέσουν όλους αυτούς και να τους εκβιάσουν έκτοτε. Αν αυτή είναι η κρυφή, αλλά πραγματική, πολιτική κάθε χώρας του Ευρωπαϊκού Νότου; Δεν είναι καλό να το ξέρουμε; Δεν είναι μόνον οι λίστες της Ζήμενς. Κι ίσως γι’αυτό σε μια υποτιθέμενα Ενωμένη Ευρώπη όλα τα λεφτά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από τον ένα ή τον άλλο δρόμο, καταλήγουν στην Γερμανία. Όπως και τότε. Μια Γερμανία που έχει σήμερα 7,5% ανεργία στους νέους, όταν εμείς και η Ισπανία έχουμε σχεδόν 60%.

Τα οικονομικά και δημογραφικά στοιχεία δείχνουν γερμανική κατοχή. Ένα πελατειακό κράτος που λειτουργούσε εγχώρια θα μπορούσε ίσως εγχώρια και να θεραπευτεί. Αν όμως τα νήματα του ελέγχου βρίσκονται στη Γερμανία και το εργαλείο είναι ο εκβιασμός των αποκαλύψεων των γερμανών για τους υπαλλήλους τους στην Νότια Ευρώπη, τότε η λύση είναι μόνο μια. Να δοθεί διέξοδος σ’ αυτούς τους ανθρώπους να μιλήσουν. Εξηγώντας μας ακριβώς τι εννοούν  ελληνικό πελατειακό κράτος, οπότε και πως μπορούμε να το εξυγιάνουμε.

Πολιτική ή οργανωμένο έγκλημα; Αριστερά ή δεξιά;

Πολιτική είναι η επιστήμη που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε διαθέσιμο πόρο για την ευημερία του συνόλου. Οργανωμένο έγκλημα είναι η προσπάθεια μιας μικρής ομάδας να ευημερήσει ληστεύοντας όλους τους διαθέσιμους πόρους.

Ο  ναζισμός ήταν το πιο οργανωμένο έγκλημα που έγινε ποτέ αφού σκόπευε να ληστέψει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Όπως δείχνει η ταινία “Monuments men” οι ναζί ήταν τόσο άθλιοι κλέφτες που εκτός από τα λεφτά σκόπευαν να ληστέψουν ακόμη και την τέχνη ολόκληρης της ανθρωπότητας. Προφανώς επειδή όσοι δημιουργούν μόνον έγκλημα δεν μπορούν να δημιουργήσουν βέβαια τέχνη.

Η «Αριστερή πνοή» που περιμένει ολόκληρη η Ευρώπη ελπίζοντας στη  νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Γενάρη, δεν είναι ο κομουνισμός, όπου παραπέμπουν αυτόματα τα στερεότυπα μας, αλλά ίσως απλά το ξερίζωμα του ναζισμού.  Κι αυτό ίσως από μόνο του αρκεί. Διότι δύσκολα ένα κόμμα που αντιτίθεται στα μνημόνια, το εργαλείο ληστείας της κυρίας Μέρκελ, και όχι μόνο (γιατί αυτή την αντίθεση την υποδύθηκε και ο Σαμαράς προεκλογικά το 2012 προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές και να αρπάξει την εξουσία)  διεκδικεί ανοικτά και επίμονα τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, θα μπορούσε να είναι κι αυτό μια από τα ίδια.

Μια παρέα δηλαδή αχυράνθρωποι που παριστάνουν τους πολιτικους για να κρύβουν απο πίσω το οργανωμένο έγκλημα με εργαλεία τις υπηρεσίες κάθε κράτους! Αυτούς που εγκατέστησαν τότε οι ναζί, σε κάθε χώρα του Ευρωπαϊκού νότου και στη Γαλλία, προκειμένου να διοικούν και να απομυζούν τους πάντες. Που η κατοχή έκανε τόσο πλούσιους ώστε έκτοτε αυτοί, οι απόγονοι τους και ο κλειστός τους κύκλος να διατηρούνται σε νευραλγικά πόστα των χωρών αυτών. Πάντα ευγνώμονες στους ναζί ή, για όσους θα ήθελαν να αποστασιοποιηθούν, πάντα εξαρτώμενοι από αυτούς. Αφού οι ναζί ήξεραν καλά ποιοι είναι και μπορούν ακόμη και σήμερα να τους εκθέσουν ανά πάσα στιγμή.

Ο Χίτλερ είχε πει «αν θέλεις να πεις ένα ψέμα, κάντο μεγάλο, πες το πολλές φορές, και στο τέλος όλοι θα το πιστέψουν». Μήπως αυτό είναι η ΕΕ σήμερα; Η Ευρώπη είναι η πιο πλούσια σε πόρους και δυνατότητες ήπειρος της γης. Είναι απαράδεκτο οι πολίτες της να πεινούν, να πετιούνται στο δρόμο από τα σπίτια τους, να αυτοκτονούν από απόγνωση. Μόνο το αποτέλεσμα φωνάζει ότι κάπου χάνεται κατά μυστηριώδη τρόπο όλη η δύναμη της Ευρώπης.

Οι λύσεις που προτείνει  ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οικονομικά θαύματα. Είναι στοιχειώδεις οικονομικές κινήσεις που και ο πιο αδαής καταλαβαίνει πως θα φέρουν άμεσο αποτέλεσμα και ευημερία. Δεν είναι δυνατόν να αναμένεις κοινωνική ευημερία όταν θεσπίζεις κατώτατο μισθό τέτοιον που εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες παρά που εργάζονται δεν μπορούν να ζήσουν. Τότε γιατί να εργάζονται και δεν αρχίζουν όλοι μαζί να κλέβουν; Δεν είναι δυνατόν να περιμένεις ευημερία ενός κράτους μέλους όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τραπεζα με μαέστρο τη Ντοιτσε Μπανκ του κάνει διαρκή πόλεμο ρευστότητας. Και αφού του κόψει τη ρευστότητα του δίνει ύστερα με το σταγονόμετρο λεφτά ΜΟΝΟΝ όσο εφαρμόζει μέτρα που θα διαλύσουν στα σίγουρα την οικονομία του.

Αυτό που ενθουσιάζει λοιπόν την Ευρώπη με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον που βγαίνει και δείχνει ανοικτά το πρόβλημα. Οτι δηλαδή ότι όσο δυνατή και πλούσια και αν είναι η Ευρώπη, δεν θα ευημερήσει ποτέ όταν στο τιμόνι της στέκονται άτομα που θέλουν να πάνε την πολιτική της σε άλλη κατεύθυνση. Να θρέφει πάντα και μόνον εκείνους. Το παράσιτο του ναζισμού…

Με λίγα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτει ένα πρόβλημα μαζί και μια λύση που ίσως απλά συμπίπτει με τις σκέψεις όλο και περισσότερων Ευρωπαίων σήμερα. Ότι πριν τελειώσουμε πραγματικά με το ναζισμό, στην ουσία δεν υπάρχει ενωμένη Ευρώπη.

Δεν είμαι σίγουρος ότι Je suis Charlie

Χριστός, 'Όντιν, Δίας, Βούδας, Μωάμεθ, Ιεχωβάς κατα Gotlib

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Παρίσι φοιτητής κι εγώ κάποτε, την μανία του Γκοτλιμπ, εντός από τους αγαπημένους μου σκιτσογράφους, με το Χριστό. Εκείνος δημοσίευε κυρίως στο  Echo de Savanes.Ο Γκοτλιμπ ήταν ο πιο επίμονος στην ενασχόληση με το θεϊκό ζήτημα. Οι διαφοροι θεοί του και όλα όσα τους έβαζε να κάνουν, ήταν παντα μεγάλη πρόκληση για τις αξίες και τις αντιλήψεις ολόκληρων σχολών πολιτισμού.Όσα φοβερά όμως και αν έσερναν με τα σκίτσα τους για Θεούς, ανθρώπους και σύμβολα, θυμάμαι πόσο αυτό μου είχε κάνει εντύπωση. Πως, κατά ένα περίεργο τρόπο, ποτέ δεν μπορούσες να πεις το γαλλικό κόμικς προσβλητικό. Ήταν τροφή για σκέψη.

Είδα προχθές πάλι μερικά απο τα σκίτσα με τον Μωάμεθ του Charlie Hebdo. Να στέκεται σε μια φάση γυμνός με τον κώλο προς τον θεατή με ένα αστέρι μπροστά στην κωλοτρυπίδα και η λεζάντα να γράφει με μεγάλα γράμματα : «Μωάμεθ, ένα αστέρι γεννιέται»...

Ήταν πολύ θλιβερή η δολοφονία 12 ανθρώπων στο περιοδικό. Όμως κάποιοι έπεισαν  κάποιους να κάνουν αυτές τις δολοφονίες. Θα το κατάφερναν αραγε ποτέ χωρίς τα σκίτσα του Charlie Hebdo? Αυτό ενδιαφέρει εμένα. Το γενικευμένο κύμα τρομοκρατίας που πανικοβάλει πολεις ολοκληρες με ενδιαφέρει, γιατί σ'αυτές τις πόλεις ζω. Η πιθανότητα ανοικτής αντιπαράθεσης χριστιανικών και μουσουλμανικών κοινοτήτων επίσης με ενδιαφέρει. Τα αξίζει όλα αυτά η "εποικοδομητική κριτική" όπως θα ήθελε το Charlie Hebdo να ονομάσουμε την επιμονη προκλητικότητα των σκίτσων του; Κι  αν όλη αυτή η προκλητικότητα ήταν μονο για να κερδίσει μια μερίδα αγοράς χριστιανών που μισούν τους μουσουλμάνους; Εγω και εκκατομύρια άλλοι χριστιανοί δεν τους μισούμε. Για λίγες μόνον χιλιάδες που μπορεί να διασκέδαζαν με τα σκίτσα του Charlie Hebdo με τον Μωάμεθ θα πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να υποστούμε μια κοινωνική αναστάτωση; Χριστιανοί και μουσουλμάνοι.

Οταν ήμουν για πεντε έτη σε μουσουλμανικές χώρες θυμάμαι που είχα συζητήσει πολλές φορές με μουσουλμάνους ενα θέμα πολύ ταμπού γι'αυτούς. Πως δηλαδή ενώ έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά σακχαρώδη διαβήτη στον πλανήτη δεν λένε να αλλάξουν τις συνήθειες του Ραμαντάν τους. Εξεφραζα την άποψη ότι ο Μωάμεθ το είχε φτιάξει για να μπορούν να συμμετέχουν αν χρειαζόταν και οι γυναίκες και τα μικρα παιδιά στις διαρκείς πολεμικές εκστρατείες, επειδή τότε ο πληθυσμός τους ήταν μικρός. Ωστε να αντέχουν όλοι σε κακουχίες και πολιορκίες. Κάθονται λοιπόν νηστικοί για άπειρες ώρες οι καημένοι οι μουσουλμάνοι, καθ' όλη τη διάρκεια της μέρας, πολλοί χωρίς ούτε νερό, το καλοκαίρι σε απίθανη ζέστη. Έπειτα το βράδυ πέφτουν με τα μούτρα στο φαί, με μια δίαιτα πλούσια σε ζυμαρικά, ψωμιά και κάθε είδους μπακλαβαδάκια. Πηγαίνοντας το σάκχαρό τους απο το 50 που έχει πέσει στο 200 μέσα σε λίγα λεπτά. Κάθε μέρα, για 30 μέρες κάθε χρόνο. Όταν ύστερα φτιάχνουν διαβήτη απορούν…

Λοιπόν δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσοι βρήκαν την σκέψη... σωστή! Και κανείς δεν μου επιτέθηκε ουτε καν φραστικά. Άλλο όμως φαίνεται είναι να θίγεις το λάθος του άλλου και άλλο να τον προσβάλλεις εκμεταλλευόμενος αυτό του το λάθος. Αυτό το γνωρίζουν όλοι οι σκιτσογράφοι. Πόσο λοιπόν ήταν αθώα τα σκίτσα του Charlie Hebdo? Γιατί συνέχισε με τόση επιμονή να προσβάλει τον προφήτη των μουσουλμάνων παρά την πολύ έντονη αντίδραση τους στα πρώτα σκίτσα, δέκα χρόνια πριν; Με τρόπο που ακόμη και προκλητικότατοι σκιτσογράφοι όπως ο Γκοτλιμπ και άλλοι ουδέποτε είχαν κάνει; 

Αυτό το σύνθημα λοιπόν που τώρα προτείνεται προς όλους μας, να γίνουμε κι εμείς το Charlie, δεν είναι κάπως διφορούμενο; Δηλαδή επειδή σε κανέναν μας δεν αρέσει η τρομοκρατία, και την καταδικάζουμε, να θεωρηθεί αυτόματα ότι επιβραβεύουμε και την διαρκή τακτική ενός περιοδικού να προσβάλει με μοναδικά προκλητικό τρόπο όλους τους μουσουλμάνους εξοργίζοντας τους; 

Το Charlie Hebdo ακολούθησε μόνο του αυτή τη τακτική για χρόνια για τους δικούς του λόγους. Εμας όλους τους χριστιανούς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε γενικευμένη εμπλοκή με τους μουσουλμάνους εξαιτίας της τακτικής του. Τότε δεν ήμασταν το Charlie.  Μήπως λοιπόν είναι καλύτερα και τώρα να σκεφτούμε πριν βιαστούμε να παπαγαλίσουμε κι εμείς "Je suis Charlie";   

Διαπραγματευτική ισχύς

Είναι λογικό σε κοινωνίες που η επιβίωση εξαρτάται από το χρήμα ο κάθε πολίτης να είναι διατεθειμένος να κάνει οτιδήποτε για να το αποκτήσει. Για να ζήσει.

Αν μπορείς όμως να πας σε ένα χωράφι, να πάρεις τις πέτρες τα κλαδιά και το χώμα και να φτιάξεις ένα σπιτάκι θα μείνεις το πολύ ένα μήνα άστεγος μέχρι να το τελειώσεις. Αν μπορούσες να καλλιεργήσεις σε λίγο χώρο θα είχες επίσης σύντομα όσα τρόφιμα σου χρειάζονται για να ζήσεις. Αν είχες και μια ανεμογεννήτρια και 2-3 φωτοβολταικά ποιος σε πιάνει! Θα είχες και φως και θέρμανση και ζεστο νεράκι να πλένεσαι και το ψυγείο σου και την κουζινίτσα σου μπορεί ακόμη και Ιντερνετ και όλα τα καλά από εκεί. Ταινίες και ραδιόφωνο, τέχνες  και ον λαιν σπουδές, συζητήσεις διαδικτυακές φιλίες, μια κάποια κοινωνικοποίηση.

Εντάξει δεν τα τα είχες όλα ρε άνθρωπε όμως θα μπορούσε άραγε τότε εύκολα ο κάθε Σαμαράς να σε βάλει στο λούκι; Να χαλάσεις κι εσύ λίγο ακόμη την πιάτσα (και την ανθρωπότητα ολόκληρη) για κάποια μικρότερη ή μεγαλύτερη βρωμοδουλειά που θα σου πληρώσει να κάνεις; Όταν την ίδια στιγμή σου έχει διαλύσει τόσο πολύ την κοινωνία που δεν θα βρεις καμία τιμια και άξια δουλειά που να σε πληρώνουν για να την κάνεις. Ώστε να ζήσεις κι εσυ.

Αφού απαγορεύεται να πας στο τυχαίο χωράφι κι ας στέκεται εκεί στη μέση του πουθενά.  Απαγορεύεται να παρεις αυτό το πορτοκάλι από το δέντρο, θα σε τουφεκίσουν. Πρέπει να δουλέψεις σε μια κωλοεδουλειά με 500 ευρώγια έναν ολοκληρο μήνα, 8 ώρες τη μέρα, να πληρώσεις το ενοικιο στο κωλοδιαμερισμα που καποιος καθίκης πρόλαβε να αγοράσει η το κληρονομησε απο άλλους καθίκηδες, να πληρώσεις φορους και χίλια άχρηστα κερατιάτικα και αμα περισσέψουν τοτε χρήματα παίρνεις και το πορτοκάλι. Μέσω Κωλοπετινιτσας.

Γιατί σε κάποιον ανήκει, όλα τα χωράφια σε κάποιους ανήκουν, άσχετα αν ουδέποτε πρόκειται να τα σπείρουν ή να τα φροντίσουν. Ούτε η βασίλισσα της Αγγλίας θα το κάνει κι ας της ανήκει θεωρητικά η μισή Αγγλία. Δεν έχει σημασία. Αυτή δεν τα έχει για να βόσκει πρόβατα, να τα καλλιεργεί η να τα φροντίζει. Τα έχει μόνο … για να μην τα έχεις εσύ.

Για να μην μπορείς να πας εσύ εκεί και σε λίγους μήνες μέσα να μη μπορεί πια να σε χρησιμοποιήσει κανείς για τις βρωμοδουλειές του. Για να χαλάσει την πιάτσα και ολόκληρη την ανθρωπότητα, αυτή τη φορά με σένα…

Η ευλογία της γης. Πότε θα καταλάβουν επιτέλους οι άνθρωποι ότι εκεί βρίσκεται η πραγματική διαπραγματευτική ισχύς; Ότι μια ζωή χρειάζονται, όχι χρήματα. Ώστε να αρχίσουν, ή τουλάχιστον να υποστηρίξουν, την επανάσταση που θα τους την δώσει αυτή τη ζωή. Για όλα αυτά που πρέπει και όχι όλα όσα δεν πρέπει.

Tώρα το λένε Δημοσιονομική Προσαρμογή

Σε ένα κόσμο όπου η ύψιστη "ικανότητα" του ανθρώπινου νου θεωρείται η απάτη και κατ' επέκταση να κατασκευάζει ψέματα να υποκρίνεται και να υπεκφεύγει, καθώς αυτό κάνει κάθε ληστεία ευκολότερη, δεν καταλαβαίνω ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ορισμένοι ακόμη περιμένουν πως η Μέρκελ θα τα έλεγε όπως ο Χίτλερ το 1940:

"Θέλω να καταλάβω τις μεσογειακές χώρες και κυρίως την Ελλάδα, να πάρω όλη τους τη γη και τον πλούτο, να εξοντώσω τους Έλληνες, για να δώσω αυτό το μικρό κομμάτι Παράδεισου επί της; γης στους ανώτερους Αρειους γερμανούς συμπολίτες μου"

Σήμερα η Μερκελ όλο αυτό το λέει "ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ" μια ακατανόητη όσο και αδιευκρίνιστη έκφραση που όμως δεν σημαίνει πόλεμο. Γιατί δεν το λέει κατάκτηση, ή εισβολή ας πούμε, ούτε υποταγή. Αυτό είναι το σημαντικό σε κάθε απάτη σαμποτάζ ή ληστεία. Το γαρνίρισμα, το πλασάρισμα η παραλλαγή το καμουφλάζ. Για χάρη της δημοσιονομικής προσαρμογής λοιπόν όλοι οι μεσογειακοί λαοί - και ειδικά η Ελλάδα- πρέπει να δώσουν τα πάντα ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ώστε να ΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ . Είναι για το "καλό της Ευρώπης" !

Μα και το 1940 ότι ωφελούσε τους Γερμανούς ήταν για το καλό της Ευρώπης αφού όλη η Ευρώπη ήταν γερμανική. Και ο Χίτλερ αν είχε βρει ένα κόλπο να του τα δίνουνε όλοι μόνοι τους θα εισέβαλε ποτέ να τα πάρει με τα στρατεύματα του; Κι αν σήμερα τα στρατεύματα της Μερκελ, με συμμάχους της μάλιστα κι άλλους που κι αυτούς μπορεί να τους θεωρούμε φίλους, συμμάχους, ή εταίρους μας, με τα δικά τους στρατεύματα, είναι όλων τα στρατεύματα ΛΕΦΤΑ που δίνουν, δανείζουν ή αποσύρουν ανάλογα το τι βομβαρδίζουν κάθε φορά, δεν ειναι πόλεμος γιατί δεν φαίνεται;

Συστημική βαλλιστική

Όταν ένα βλήμα καρφωθεί στο σώμα κάποιου η βαλλιστική επιστήμη αναλαμβάνει. Βρίσκει την γωνία εισόδου, την ταχύτητα εισόδου, το μέγεθος του βλήματος, τον τύπο όπλου από το οποίο εκτοξεύτηκε, από όλα αυτά το σημείο από όπου εκτοξεύτηκε μέχρι και, από τις ραβδώσεις, το συγκεκριμένο όπλο από το οποίο εκτοξεύτηκε.

Όταν ένας αστυνομικός (το  βλήμα) τραβολογάει έναν πολίτη που δεν έχει κάνει απολύτως κανένα έγκλημα, έξω από το σπίτι του, για να του το κατάσχει μια τράπεζα (ο κατέχων το όπλο) ύστερα από την στοχεύσει από το όπλο (χρηματονομική διαδικασία) ποια επιστήμη μπορεί να υποδείξει τον εγκληματία, που βρίσκεται, το όπλο του και το έγκλημα;

Η συστημική βαλλιστική, αν υπήρχε και υπάρξει.

Βλέπετε γι’αυτό ο αστυνομικός, παρά που δεν έχει ποσοστά λαμβάνειν στο σπίτι του ταλαίπωρου που θα του το αρπάξει η τράπεζα, παίζει το ρόλο του βλήματος. Στην συστημική βαλλιστική βλέπετε, όπως και στην γνωστή βαλλιστική, αν είσαι το βλήμα δεν μπορείς να είσαι ο στόχος. Αν δηλαδή δεν κάνει «τη δουλειά του» το όργανο (το βλήμα) τότε πολύ απλά θα χάσει τη δουλειά του και όπως θα ξεμείνει κι αυτό από λεφτά κάποια άλλα όργανα (βλήματα) θα πετάξουν αυτόν έξω από το σπίτι του όταν θα έχει γίνει εκείνος ο στόχος.

Το ενδιαφέρον κατ’ αρχήν είναι ότι σε μια σύγκρουση και το βλήμα και ο στόχος καταστρέφονται όταν το όπλο μένει άθικτο κάπου πολύ μακριά από τη σύγκρουση. Πως μπορούμε λοιπόν με τη περήφημη συστημική βαλλιστική να βρούμε τους ενοχους; Με μια απλή φράση:

Το έκανα για τα λεφτά.

Ειστε το βλήμα; Σας απειλει μια ανώτερη δύναμη, οργάνωση, μαφία ή αληταράδες, ότι αν δεν παίξετε το ρολο που θελουν θα σας κόψουν τα λεφτά με οποιονδήποτε τρόπο; Πείτε το. Μην λέτε ότα πέφτετε πανω στους στοχους σας ότι τους χτυπήσατε γιατι ετσι ήταν τοσωστό ή ότι τους άξιζε. Γιατί ήταν τεμπέληδες χαραμοφάηδες που γλεντούσαν με δανικά άχρηστοι, γιατί ήταν μαύροι, κίτρινοι, μεταναστες, χριστιανοί, μουσουλμάνοι ή πούστηδες. Πείτε τη αλήθεια: Το κάνατε για τα λεφτά. Δεν είναι κακό. Για τα λεφτά οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν τα πάντα.

Γιατί έτσι βρίσκεται η διαδρομή του βλήματος, το όπλο που το εκτόξευσε , ένας τραπεζικός λογαριασμός, και  εν τέλει από τα ίχνη  ποιος το χρησιμοποίησε. Το βλήμα λέει ότι για τα λεφτά πέταξε τον άνθρωπο έξω, με το κωλόχαρτο που ο εφοριακός επίσης μόνο για τα λεφτά υπέγραψε, με βάσει το νόμο που ο δικαστής μόνο για τα λεφτά νομιμοποίησε και ο βουλευτής μόνο για τα λεφτά ψήφισε μετά που ο πρωθυπουργός του για ακόμη περισσότερα λεφτά τον πρότεινε.

Και έτσι, δείχνοντας ο κάθε ένας από πού πληρώθηκε βρίσκεται η διαδρομή του χρήματος και φτάνουμε τελικά στα όπλα, που δεν είναι παρά τεράστιοι τραπεζικοί λογαριασμοί, που μπορεί να τα χειρίζονται κάποιοι που να σας φαίνονται τόσο στηλάτοι και ντελικάτοι με τις βερμούδες τους και το λαπτοπ τους σε μια παραλία της Καραϊβικής και αυτοί να είναι οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες που, χειρότερα και από κανονικούς τρομοκράτες που με ένα κινητό θα πυροδοτούσαν κάποια πυρηνική κεφαλή σε υπόγειο της Νέας Υόρκης, αυτοι μπορούν πατώντας ένα πλήκτρο, πυροδοτώντας το δικό τους όπλο, να σκοτώσουν πολλά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Στερώντας τους τη δυνατοτητα επιβίωσης. Τις δουλειές τους, τα λεφτά τους, πετώντας τους από τα σπίτια τους …

Η συστημική βαλλιστική δεν υπάρχει ακόμη όμως είδατε πόσο σημαντικό είναι για την επιβίωση όλων μας να υπάρξει. Αν θέλετε λοιπόν κάποια στιγμή να βρούμε αυτά τα απείρως επικίνδυνα όπλα, μαζί και όσους τα χρησιμοποιούν εναντίον εκατομμυρίων πολιτών, αρχίστε από κάτι τόσο απλό και φυσικό: Λέγοντας ότι δεν το κάνω επειδή μ΄αρέσει, το κάνω για τα λεφτά. Δείχνοντας έτσι όλη τη διαδρομή του χρήματος μέχρι τους διεστραμμένους με τα τους τεράστιους τραπεζικούς λογαριασμούς-όπλα που απειλούν πλέον ολόκληρο τον πλανήτη.

Φονικό όπλο

Αν δείτε στο δρόμο κάποιον να περιφέρεται με ένα Μ16 (φημισμένο οπλοπολυβόλο) θα τον θεωρήσετε επικίνδυνο. Αν δείτε κάποιον άλλο να κραδαίνει ένα περίστροφο μέσα σε μια τράπεζα θα σκεφτείτε σίγουρα ότι πρόκειται για ληστεία. Διαβάζοντας ότι οι ΗΠΑ εισέβαλαν σε πόσα κράτη για να εξουδετερώσουν πυρηνικά ή χημικά όπλα νοιώθετε ικανοποίηση και ασφάλεια, άσχετο αν αυτά τα όπλα ουδέποτε βρέθηκαν. Δεν έχει σημασία, είναι προφανές ότι οι εχθροί τα έκρυψαν αφού τα όπλα είναι για κακό. Αν τα έχουν στην κατοχή τους κακοί άνθρωποι. 

 Εδω είναι μια λεξη κλειδί. Πως καθορίζεται πόσο "καλοί" ή "κακοί" είναι αυτοί που κατέχουν το χρήμα; Και ανάλογα ο κίνδυνος που διατρεχει η ανθρωπότητα ίσως ολόκληρη απο αυτούς;

Ακούγεται οξύμωρο μόνο και σαν ιδέα. Δεν έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε το χρήμα φονικό όπλο. Το αντίθετο, το θεωρούμε αυτόματα ένδειξη κύρους, εξυπνάδας, ευγενειας, ανωτερότητας και κοινωνικής αξιοπιστίας. Στην πραγματικότητα όμως το χρήμα είναι το πλέον φονικό όπλο. Διότι μπορεί να χρησιμοποιήσει για τη καταστροφή όλα τα άλλα όπλα μαζί και μάλιστα χωρίς να φαίνεται.

Ας δούμε σε ένα μικρό παράδειγμα πως αυτό λειτουργεί.

Σε όλους μας αρέσουν τα αυγά. Γενιές επί γενεών μεγαλώσαμε τρώγοντας αυγά και πίνοντας φρέσκο γάλα. Ξαφνικά κατά το ’80 ποινικοποιήθηκε η χοληστερίνη. Απαγορεύτηκαν τα αυγά που έχουν μεγάλη περιεκτικότητα και φτιάχτηκαν ένα σωρό προϊόντα που έγιναν light ύστερα από πολύ βαριά χημικομηχανική επεξεργασία. Προϊόντα πολύ πιο αμφίβολων συνεπειών στην υγεία από τα λιπαρά των τροφίμων όπως αποκαλύπτει σήμερα η επιστημονική κοινότητα. Μετά που ο κόσμος κατανάλωσε μετά  μανίας τα βλαβερά light προϊόντα για 35 ολόκληρα χρόνια.

Πόσοι άνθρωποι θα πεθάνουν πρόωρα από αυτή την 35ετή κατανάλωση; Ίσως πολλοί περισσότεροι από όσους σκότωσε ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος  ολόκληρος. Όμως θα πεθάνουν αργά, κάπου που δεν θα τους βλέπουμε, ο καθένας μόνος του, από υποτιθέμενα άγνωστες αιτίες που θα θεωρηθούν «φυσικά αίτια». Θα τους έχει σκοτώσει όλους ένα pay roll. Αυτό που πλήρωσε όλη την σειρά των εμπλεκομένων, ώστε να δημιουργηθεί και να εδραιωθεί ο μύθος του «καλού» light προϊόντος. Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα της φονικής αποτελεσματικότητας αυτού του όπλου. 

Μια σφαίρα τώρα, ξέρουμε πως αν εκτοξευτεί από ένα όπλο, θα πάει ευθεία με μια απίστευτη ταχύτητα και θα καρφωθεί σε ότι βρεθεί μπροστά της δημιουργώντας μεγάλη ζημιά. Όλα αυτά θα γίνουν μόλις κάποιος τραβήξει την σκανδάλη. Το ξέρουμε όμως και το θεωρούμε επικίνδυνο γιατί το όπλο φαίνεται! Ακόμη και κατόπιν του πυροβολισμού η βαλλιστική επιστήμη μπορεί να αποκαλύψει την ταυτότητα του. Πόσο μάλλον η βόμβα στην Χιροσίμα που κανείς δεν μπορεί να πει ότι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν στάχτη από φυσικά αίτια.

Το pay roll  όμως, στα ελληνικά «χρηματικό όπλο», δεν φαίνεται. Είναι ένας τραπεζικός απόρρητος λογαριασμός κάπου. Η σκανδάλη του μπορεί να είναι ένα λαπτοπ που χειρίζεται κάποιος με το μαγιό του σε μια ηλιόλουστη παραλία. Παριστάνοντας τον απόλυτα  ευυπόληπτο εύπορο τουρίστα. Όταν μπορεί κάλλιστα να είναι  ένας παγκόσμιος τρομοκράτης.

Μόλις πατήσει το enter, αυτός ο τρομοκράτης, το «χρηματικό βλήμα» θα ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. Θα πείσει κατ’ αρχήν όσους από αυτούς που αποφασίζουν εξαγοράζονται, και θα πληρώσει νταήδες στη συνέχεια για να εκφοβίσουν όσους δεν εξαγοράζονται. Τέλος θα πληρώσει κάποιους για να πείσουν το κοινό ότι είναι καλό να σκοτωθούν μερικά εκατομμύρια άνθρωποι αρκει για 35 ολόκληρα χρόνια να καταναλώνουν light προϊόντα. Το ίδιο για κάθε άλλο δολοφονικό προϊόν, επιλογή ή συνήθεια. Από τι θα αγοράσουμε έως ποιον θα ψηφίσουμε ή θα πρέπει κι εμείς να σκοτώσουμε. Στον επόμενο εμπορικό, πολιτικό, ή κανονικό πόλεμο κάποιων άλλων για τα δικά τους μόνο συμφέροντα. Τα συμφέροντα αυτών που κατέχουν το φονικό όπλο.

Το σημαντικό εδώ είναι να καταλάβουμε ότι ένα τόσο ευρύ κοινωνικό αποτέλεσμα είναι δυνατόν να προκληθεί από ελάχιστους ή και έναν μόνο άνθρωπο. Με τον ίδίο τρόπο που αν ένας τρομοκράτης τοποθετούσε στο υπόγειο του Υπουργείου Οικονομικών μια πυρηνική κεφαλή μόνος του θα αρκούσε για να το πυροδοτήσει. Κάνοντας σκόνη μαζί με το Υπουργείο και μερικά εκατομμύρια άλλα κτήρια, μαζί με τους κατοίκους τους.

Ένας εξαπολύει το «χρηματικό όπλο» και μπορεί να το κάνει χωρίς να το καταλάβει κανείς. Οι πρώτοι που εξαγοράζονται από το pay roll ίσως γνωρίζουν κάτι από το σχέδιο του που δεν είναι και απαραίτητο. Γιατί είναι επιλεγμένοι για την ανηθικότητα τους και είναι τόσο μεγάλη η αμοιβή τους που αντίστοιχη είναι και η αδιαφορία τους. Οσο μειώνονται οι αμοιβές μειώνονται και οι ευθύνες οπότε αντίστοιχα και οι ερωτήσεις.Μέχρι τους τελευταίους του όποιου καταστροφικού σχεδίου που μπορεί να είναι χιλιάδες υπάλληλοι, ο κάθε ένας σε τόσο αμελητέα μικρό ρόλο στο όλο σχέδιο που κανείς τους δεν ρωτάει ή αναρωτιέται για τίποτα.
 
Ενώ είναι αυτοί  που τελικα χρησιμοποιούν τα κανονικά όπλα για να κτυπήσουν τον τελικό στόχο, αστυνομικοί, στρατιώτες κλπ εκβιάζοντας το καταστροφικό αποτέλεσμα, είναι δηλαδή τα βλήματα τα θραύσματα ή τα μορια απλά του ωστικού κύματος, οι χιλιάδες αυτοί άνθρωποι πολλές φορές δεν φαίνεται καν να πληρώνονται από ένα «χρηματικό όπλο» για να δημιουργήσουν μια τεράστια καταστροφή, αλλά σαν απλά να παίρνουν ένα μισθό από κάποια υπηρεσία ή εταιρεία για να κάνουν "την δουλειά τους". 

Για  να πειστούν μάλιστα όλοι αυτοί ότι η δουλειά πού κάνουν είναι το σωστό, δεν αρκείται, το χρηματικό όπλο, στην προπαγάνδα που πληρώνει. Φροντίζει να σκεφτούν επίσης πως αν δεν την κάνουν θα απολυθούν. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Οπότε τα παιδιά τους θα πεινάσουν και όλη τους η οικογένεια ίσως πεθάνει, κι αυτό σίγουρα δεν είναι καθόλου σωστό.

Κάπως έτσι, με το ωστικό κύμα κάποιου "χρηματικού όπλου", που κάποιος πυροδότησε κάπου, εξηγείται πως διάολο χιλιάδες απλοί και πρώην φιλήσυχοι Γερμανοί πολίτες, κατέληξαν στο καθε Αουσβιτς να κάνουν μικρά παιδάκια σαπούνι, θεωρώντας το απόλυτα σωστό. Γιατί κανείς δεν θα τους πλήρωνε για να κάνουν κατι αλλο, πιο δημιουργικό ή χρήσιμο. Αυτό είναι ενα ακόμη χαρακτηριστικό του "χρηματικού όπλου". Όλοι πάνε για τα λεφτά αδιαφορώντας λιγότερο ή περισσότερο αν ο στόχος αυτού που εκτόξευσε το «χρηματικό βλήμα» είναι δίκαιος, άδικος, πόσα θα καταστρεψει ή πόσους θα σκοτώσει στη διαδρομή του. Τους ενδιαφέρει μόνο να μην είναι οι ίδιοι ο στόχος, να μη σκοτώσει τους ίδιους. Δεν μπορείς να είσαι ο στόχος όταν είσαι το βλημα. Ενδιαφέρον είναι ότι κατα τη σύγκρουση και ο στόχος και τα βλήματα καταστρέφονται. Οταν το όπλο μένει άθικτο.

Αν λοιπόν η ιδέα ότι παρανοϊκοί τρομοκράτες κατέχουν  πυρηνικό οπλοστάσιο είναι τρομακτική, ότι ένας τρελός κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης κραδαίνοντας ένα Μ16, πόσο πιο τρομακτική είναι η ιδέα ότι σημαντικές πληροφορίες που διαβάζουμε, μπορεί να είναι επίτηδες διαμορφωμένες από κάποιο pay roll έτσι ώστε να σκοτώσουν χιλιάδες ή και εκατομμύρια; Μαζί με εσάς. Από φυσικά αίτια.

Τώρα δεν φαίνεται και τόσο ανώδυνο σωστά; Ούτε εξ η ορισμού επιτομή της ευγένειας, του εκλεπτισμένου γούστου της αξιοπρέπειας και της ανωτερότητας. Κάποιος που περνάει μπροστά μας ντυμένος με ένα πανάκριβο κουστούμι Αρμάνι. Κάποια με μια τσάντα Ερμές. Δεν έλειψαν τα κανονικά ρούχα ούτε ντύνουν λιγότερο. Ούτε τα κανονικά αυτοκίνητα, ούτε τα κανονικα σπίτια, και τι να πεί κανείς για την υποτιθεμενη αναγκαιότητα πανάκριβων κοσμημάτων και άλλων παρόμοιων αντικειμένων. 

Με όλα αυτά οι κατοχοι τους επιδεικνύουν τα χρηματικά τους όπλα. Για  να εκφοβίσουν το περιβάλλον τους και να κερδίσουν έτσι βίαια τον σεβασμό. Αλλιώς φυσικα θα κερδιζαν τεράστιο σεβασμό αγάπη και αφοσίωση ίσως κι απο εκατομμύρια ανθρώπους με την αποδεδειγμένη φιλανθρωπία τους με τα ίδια ακριβώς δις που αποτελούν το φονικό τους όπλο. Όσο για πόση ακριβώς ζημιά μπορούν να κάνουν ας δουμε πόσο κοστίζει σήμερα η εξαγορά ή ο εκφοβισμός αντίστοιχα, σε διάφορες περιπτώσεις. Ώστε να πειστούν τελικά όλοι πως και το πιο άθλιο κοινωνικό αποτέλεσμα πολύ σωστά συμβαίνει.

Ένας παράνομος αλλά χειροδύναμος μετανάστης μπορεί να δείρει όποιον αφύλακτο του πείτε για 200  ευρώ. Πόσοι επιστήμονες παγκοσμίως φυλάσσονται; Κανείς. Όλα τα σημαντικά προϊόντα που καταναλώνουμε έχουν τις υπόγραφές κάπόιας «επιστημονικής καταλληλότητας». Ένας απελπισμένος άστεγος μπορεί να σκοτώσει όποιον αφύλακτο του πείτε για 1000 ευρώ. Ένας άνεργος κομπιουτεράς θα αναμεταδώσει δεκάδες σελίδες προπαγάνδας προς χιλιάδες αποδέκτες μόλις για 800-1000 ευρώ το μήνα. Σε περίπτωση που κάποιοι εκφοβίζονται με νόμιμα μέσα, παμπολλοι δικηγόροι  θα προδώσουν καθε αρχή της δικαιοσύνης για μερικές χιλιάδες ευρώ. Ενας κορυφαίος δικαστικός ή συνταγματολόγος  για μερικες δεκαδες χιλιάδες ευρώ θα υπογράψει νόμους εντελώς παράνομους για απόλυτα νόμιμους και συνταγματικούς ή θα αθωωσει μεγάλους εγκληματίες αν όλα τα προηγούμενα δεν ευοδώσουν. Ο πρώην πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Σώκρατες πόσο  κόστισε άραγε στο πρότζετ της φτωχοποίησης, δια των μνημονίων, ολόκληρης της χώρας του; Μερικά εκ. ευρω; Οι συνένοχοι υπουργοί του και τα ΜΜΕ που τους κάλυψαν όλοι μαζί μερικά ακόμη εκ. ευρώ; Δεν είναι πολλά αν σκεφτεί κανείς ότι ένα δις ευρώ είναι 1000 ολόκληρα εκατομμύρια ευρώ. Και ο Μπιλ Γκειτς μόνος του έχει 79 δις περιουσία, που τα αυξάνει μάλιστα κατά 5-10 δις κάθε χρόνο. 

Δεν είπε κανείς ότι ο Μπιλ Γκειτς είναι ένας οικονομικός Μπιν Λάντεν. Η αλήθεια δυστυχως είναι ότι δεν ξέρουμε τι κάνουν με τα λεφτά τους όχι μόνον ο Μπιλ Γκειτς αλλά 4,500 περίπου αλλοι δισεκατομμυριούχοι που υπολογίζεται οτι υπάρχουν σήμερα σε όλο το κόσμο. Ενώ εχουμε κατασκευάσει περίπλοκα συστήματα που να ανιχνεύουν την ραδιενέργεια και να βρίσκουν μια πυρηνική βόμβα ακόμη και απο το διάστημα, δεν έχουμε κατασκευάσει το παραμικρό σύστημα, κοινωνικό θεσμό ή εργαλείο που να ελέγχει και να εγγυάται έστω στοιχειωδώς οτι ο κάθε  Μπιλ Γκειτς θα χρησιμοποιήσει το χρηματικό του όπλο  μόνο για το καλό της ανθρωπότητας.

Λύση φυσικα στην τεράστια αυτή απειλή που αποτελούν για την ανθρωπότητα τα χρηματικά όπλα δεν θα μπορούσε να είναι να τα πάρουμε απο όσους τα κατέχουν. Διότι το χρήμα είναι επίσης υπεύθυνο γα κάθε τι όμορφο και χρήσιμο που έχει δημιουργηθεί στον κόσμο μας, παντα με κάποιο θετικό pay roll. Αλλωστε είναι ένα θέμα ποιοι θα τα έπαιρναν αυτά τα όπλα, δηλαδή τα δις, και πώς θα τα χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια. Στην περίπτωση του Μουμάρ Κανταφι ας πούμε, οπου μπλοκαρίστηκαν οι καταθεσεις του, πολλών δις παγκοσμίως, αν κρίνει κανείς εκ των αποτελεσματων στην σημερινή Λιιβύη δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Κανταφι χρησιμοποιούσε το χρηματικό του όπλο ενάντια στα συμφέροντα είτε της πλειοψηφίας των Λίβυων πολιτών του είτε της ανθρωπότητας.

Αυτό που είναι βεβαιο ειναι ότι σήμερα ολόκληρος ο πλανήτης πάει κατά διαόλου και η ανθρωπότητα δεν φαίνεται να έχει και πολλούς υπερασπίστές απο όσους κατέχουν αυτή τη στιγμή τα χρηματικά όπλα. Η γενικευμένη καταστροφή μάλιστα εμφανίζεται τόσο πολύ σαν «φυσικά αίτια», που όλες οι ταινίες με το τέλος του κόσμου γίνονται μπλοκμπαστερ. Αυτά είναι κύρια χαρακτηριστικά δράσης του «χρηματικού όπλου».  Μαζικές τεραστίου μεγέθους κοινωνικές καταστροφές με φαινομενικά ανύπαρκτα αίτια. Πώς θα σας φαινόταν ο κόσμος με 4,500 πιθανούς Μπιν Λάντεν; Με αποδεδειγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο; 

Σε έναν τέτοιο κόσμο ζούμε, εν δυνάμει καταδικασμένο, κάπου όμως φταίμε και εμείς. Διότι ενώ για τα κανονικά όπλα, η παγκόσμια κοινότητα κάνει ολόκληρους πολέμους για να τα ελέγξει, και να τα περιορίσει, τα «χρηματικά όπλα» όχι μόνο επιτρέπουμε να τα έχουν όλοι, αδιάφορο πως τα απέκτησαν,  θεωρούμε εξ ορισμού αξιοσέβαστο οποιονδήποτε πολίτη τα επιδεικνύει. Όταν προφανώς ουδείς χρειάζεται μερικά δις για να ζήσει. Χωρίς να απάιτούμε απο κανέναν αποδείξεις ότι τα χρησιμοποιεί για το καλό της ανθρωπότητας. Δίνοντας τους έτσι την δυνατότητα όχι μόνον να κατέχουν αυτά τα φονικότατα όπλα αλλά και να τα χρησιμοποιούν ανά πάσα στιγμή, χρηματοδοτώντας χιλιάδες στα pay roll τους για το κακό της ανθρωπότητας ...