Πολυπόθητη χρυσή Ουδετερότητα

H Oυδετερότητα ήταν πάντα χρυσή για όσους την κατάφεραν. Για την Ελβετία, το ίδιο όσο για τους φορολογικούς παράδεισους που προσφέρουν οικονομική ουδετερότητα. Στη χώρα μας ειναι ακομη καλύτερα αφού η Ελλάδα δεν είναι ανάγκη να αδικήσει οικονομικά τον υπόλοιπο κόσμο για να ευδοκιμήσει η ίδια. Η Ουδετερότητα εδω προσφέρεται λόγω γεωγραφικής θέσης. Το αν θα γίνει και γεωπολιτική Ουδετερότητα επαφίεται στην ικανοποίηση διάφορων σημαντικών συμφερόντων όλων των μεγάλων δυνάμεων που με προσεκτική πολιτική ο κ. Τσίπρας μπορεί να ικανοποιήσει.

Κάτι δεκαετίες τώρα οι αμερικανοί θέλουν τα πετρέλαια του Αιγαίου, οι Ρώσοι τον Νότιο Αγωγό του φυσικού αερίου τους και οι Κινέζοι μια πύλη στην Ευρώπη. Προφανώς δεν θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν και τα τρία αυτά μαζί αν ο ελληνικός γεωγραφικός χώρος γινόταν με οποιονδήποτε τρόπο προτεκτοράτο μόνον του ενός. Κάτι που θέλει να κάνει η ΕΕ την Ελλάδα χωρίς να προσφέρει σε αντάλλαγμα κάτι άλλο  από διατραπεζικές και πολιτικές απάτες (όπως τα μνημόνια), ακραία λιτότητα και ατέλειωτη διαφθορά.

Οι τρεις πανίσχυροι εταίροι μας λοιπόν θα μας μετρήσουν πολυ αν δείξουμε πραγματικό πνεύμα business εγγυούμενοι με αυτό την Ουδετερότητα που συμφέρει όλους.  Η προσκόλληση αυτή τη στιγμή της Ελλάδας στην οδηγία της Ευρώπης θα στερούσε την ευκαιρία στις ΗΠΑ την Ρωσία και την Κινα για μεγάλες δουλειές και ανάπτυξη στην Ελλάδα ωφελώντας μόνον κάποιους ευρωπαίους τραπεζίτες και μεγαλοαπατεώνες που απλά θα συνέχιζαν ότι κάνουν. Να καταστρέφουν την Ελλάδα αποστραγγίζοντας την οικονομικά χωρίς κανένα άλλο όφελος για κανέναν. Αυτό θα απογοήτευε πολύ τους τρεις πανίσχυρης εταίρους είναι και οι τρεις αυτή τη στιγμή πολύ πρόθυμοι να την βοηθήσουν, ο καθένας για τα συμφέροντα του και με τον τρόπο του.

Αντίθετα προσφέροντας τον γεωγραφικό μας χώρο με την ελληνική ηγεσία σωστό και προπαντός αμερόληπτο τοποτηρητή, εξυπηρετώντας έτσι σωστά την Ουδετερότητα, θα την υπερασπίζονται στο εξής και οι τρεις εταίροι μας, ο καθένας για το δικό του συμφέρον και με το δικό του τρόπο. Τρεις πανίσχυροι παγκοσμίως εταίροι. Που μπορούνε φυσικά να γίνουν τέσσερις αν η ΕΕ αλλάξει. Όμως όπως είπε ο πρωθυπουργός το ευρωπαϊκό πρόβλημα είναι ένα πρόβλημα που η Ευρώπη πρέπει να λύσει πρώτα για κείνην,

Ποιός θα τολμήσει να εισβαλει στο Αιγαίο οταν  εκεί θα είναι ποσες εξέδρες πετρελαίου των ΗΠΑ; Μόνον οι Ρώσοι θα το έκαναν αν το έκαναν, όμως οι Ρωσοι για τί να το κάνουν όταν η Ελλάδα φροντίζει να περάσει επιτέλους ο πολυποθητος αγωγός τους φέρνοντας τους δισεκατομμύρια κέρδη; Η Κίνα εχει μαζέψει όλα τα ομόλογα των ΗΠΑ. Γιατί να διαταράξει οικονομικά την παγκόσμια ισορροπία όταν η Ελλαδα της παρέχει την πολυπόθητη πρόσβασή της στην Ευρωπη;

Η Ελλάδα αν θέλει την Ουδετερότητα πρέπει να είναι πραγματικά ουδέτερη οχι μόνο τώρα σηκώνοντας ανάστημα σε μια παράλογη όσο και αυταρχική Ευρώπη αλλά και στο μέλλον. Μόνο μια χώρα με εξωτερική πολιτική που να μην της την υπαγορεύει κανείς από όσους συνεργάζεται μπορεί πραγματικά να τους ικανοποιήσει όλους εξίσου καλα. Εκεί είναι το κλειδί για να κερδίσει την πολυπόθητη, χρυσή Ουδετερότητα που η χώρα μας έχει μια μοναδική ευκαιρία να την επιτύχει τώρα.

Δίχως επιστήμονες και γεμάτοι τσαρλατάνους

Γερμανια 1987. Εξω απο το σπίτι μας στη Φρανκφούρτη αρχίζουν εργα αλλαγής του αγωγου ύδρευσης στο δρόμο μήκους 200 μέτρων. Ο δρόμος είναι φτιαγμενος με τα κουμπωτά τούβλα. Τα βγάζουν με τα χέρια, βγάζουν το χώμα απο κάτω, φτιάχνουν ύδρευση και αποχέτευση, ξαναβάζουν το ίδιο χώμα και τα ίδια τούβλα και  αυτό ήτανε. Σε μια εβδομάδα τελείωσαν με τον δρόμο να είναι ακριβώς όπως πριν.

Ελλάδα 2015. Εξω απο το σπίτι μας στο Πυθαγόρειο Σαμου, στον κεντρικό δρομο του νησιού κανουν αλλαγή του αγωγού ύδρευσης. Σκάβουν, τρυπανε, μπουλτόζες, τσάπες, κυκλοφοριακή συμφόρηση για να βάλουν μια σωληνίτσα πέντε ίντσες. Ενας μηνας και όλα είναι ακόμη σκαμένα και διαλυμένα, με τα μισά τσιμεντωμένα και η άσφαλτος έχει ο Θεός.

Το παράδειγμα δινεται μόνο για να δούμε απλά και παραστατικα πόσο πραγματικά εύκολη ειναι η ανάπτυξη με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες. Χρήματα και επιστήμη χρειαζονται. Δεν είναι θεοί οι Γερμανοί που έφτιαξαν απο ερειπια την 4η μεγαλύτερη οικονομια στον κοσμο. Απλά τα χρησιμοποιησαν και τα δυο.

Εμείς είχαμε χρήματα ομως ουδέποτε επιστήμονες. Αντίθετα είχαμε 50-100,000 το πολύ  σπουδαίους, ειδήμονες και υποτιθέμενους επιστήμονες σαν το παρασιτο σε κάθε καίρια θέση να ΜΗΝ ΘΕΛΟΥΝ ποτέ να γινει ή να είναι οτιδήποτε αλλιως.

Γιατι τα λεφτά απο το ΕΣΠΑ βεβαίως πέφτουν κανονικότατα. Δεν πάνε για φάρμακα στα νοσοκομεία, δεν πανε για δασκάλους στα σχολεία, δεν πανε για μισθους και συντάξεις. Πανε στην ανοικτή πληγή της χώρας, τους μηχανικους. Μια κάστα που χρησιμοποιεί τα μυστικά της "τέχνης και την επιστήμης" τους κυριολεκτικά για να εκβιάζει τη κοινωνία και καταπίνει για το ελάχιστο αποτέλεσμα πόρους που θα μπορούσαν να φέρουν ανάπτυξη ακόμη και στην έρημο Καλαχάρι.

Τα έργα υποδομής είναι τουλάχιστον το 75% οποιασδήποτε ανάπτυξης.  Ο κ. Τσίπρας σαν πολιτικός μηχανικός το ξέρει. Πρωτα φτιάχνεις την υποδομή και ύστερα πάνω σ' αυτήν αναπτύσσεσαι.Μπορούσε λοιπόν να ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ στις πόλεις, όπου τα διάφορα δίκτυα θέλουν συχνά επισκευές, οι δρόμοι να είναι με τα κουμπωτά τούβλα ΠΡΙΝ δωθεί άδεια κατασκευής τους. Ολο το Παρίσι είναιι φτιαγμένο έτσι πριν κι απο το 1980. Μπορούσε το κράτος αντί για τις καταστροφικές ανεμογεννήτριες έλικα να υιοθετήσει άλλες μεθόδους πιο αποδοτικές και με πολύ λιγοτερη συντήρηση και περιβαλλοντική επιβάρυνση.  Όπως και τόσες αλλες θεσμικές και νομοθετικές παρεμβάσεις που θα εγγυώνταν πραγματικά την "τέχνη και την επιστήμη" οποτε και την ανάπτυξη. Αφου πρόοδος ακριβώς είναι το μεγιστο αποτέλεσμα με τον λιγότερο κόπο και χρήμα. Όχι το αντίθετο.

Οι Έλληνες μηχανικοί όμως έχουν τον αντιθετο κανόνα.  Όλα τα έργα υποδομής και ενέργειας, απο το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο, να γίνονται με τον πιο κοστοβόρο, χρονοβόρο και πρόχειρο τροπο. Για την δική τους αποκλειστική "οικονομικη αναπτυξη". Να κρατάνε πολύ οι δουλειές, να αγοράζονται όσο το δυνατόν περισσότερα υλικα, να βγαίνουν οι ανάλογες προμήθειες και τέλος να θέλουν  ολα όσο το δυνατόν περισσότερη συντήρηση είτε τεχνική είτε νομική. Η τέχνη και η επιστήμη της απάτης.


Η τρόικα δεν ζήτησε δρόμους να φτιάχνονται έτσι ώστε να στρωνονται μια φορά και να επισκευάζονται δεκάδες. Θα μπορούε και να το ζητήσει και να το ελέγξει.  Δεν απαίτησε καμία θεσμική και νομοθετική μεταρρύθμιση που να εγγυάται την επιστήμη την αξιοκρατία οπότε και την μεγαλύτερη απόδοση τουτέστιν ανάπτυξη ΠΡΙΝ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ. Αντίθετα αυτόν τον εκβιασμό τον χρησιμοποίησε πολλάκις για να απαιτήσει το μόνο που ζήτησε, την ένοιαζε και ηθελε. Να διαλύσει τους μισθούς, τις συντάξεις και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Στο σκοπό της αυτό η τρόικα όπως φαίνεται βρήκε ιδανική τη κατάσταση στη χώρα μας. Για να συμπλεύσει κι εκεινη, με την δική της οικονομική "τέχνη και επιστήμη", με όλους τους εδω τσαρλατάνους. Εκβιάζοντας όλοι μαζί την κοινωνία  με την επιστήμη που υποδύονται. Σαν αποτέλεσμα ακόμη και στην έρημο Καλαχάρι να είχαν πέσει τα δις δάνεια που έπεσαν εδω ίσως να είχαν πολύ περισσότερη πρόοδο. Αφού εκεί μπορεί να είχαν περισσότερους πραγματικούς επιστήμονες να τα διαχειριστούν και να τα κάνουν ευημερία ...

Που πάμε χωρίς θεσμούς;

Κάποτε, όταν δημιουργήθηκαν, οι τράπεζες φύλαγαν τα λεφτά του κόσμου. Κάλυπταν τα λειτουργικά τους έξοδα με τους τόκους που έβγαζαν όταν δάνειζαν αυτά τα λεφτά σε άλλο κόσμο που ήθελε λεφτά.  Γρήγορα οι τράπεζες ανακάλυψαν πως δεν ήταν ανάγκη να ΕΧΟΥΝ τα χρήματα από καταθέτες για να τα δανείσουν. Μπορούσαν να τα δανειστούν κι αυτές από άλλες μεγαλύτερες τράπεζες.  Η μεγαλύτερη, η πιο πάνω τράπεζα από όλες πού θα τα έβρισκε τα χρήματα για να τις τροφοδοτήσει όλες; Μα εκείνη θα τα τύπωνε !

Θα πει κανείς ότι αυτό ήταν μια απάτη της κορυφαίας τράπεζας, επειδή ούτε αυτή είχε καταθέτες να της δίνουν τα κεφάλαια που δάνειζε. Ομως εκεί είναι μια αλήθεια της οικονομίας που κρύβουν από όλους μας. 

Το ποτάμι του χρήματος πάει από πάνω προς τα κάτω όχι αντίστροφα. Δεν «γεννάνε» το χρήμα οι πολίτες, το περνάνε αυτοί στις επιχειρήσεις, αυτές ύστερα στις τράπεζες και έτσι μόνον οι τελευταίες έχουν χρήμα να δανείσουν. Το χρήμα το «γεννάνε» κυριολεκτικά αυτοί που το δανείζουν. 

Το ότι η κορυφαία τράπεζα λοιπόν θα τυπώσει το χρήμα που τη συνέχεια θα δανείσει προς τα κάτω δεν είναι απάτη αλλά μια αυτονόητη σύμβαση εργασίας για όλο το σύστημα. Έχουμε κοινωνίες που τρέχουν με χρήμα. Χωρίς τη πηγή δεν θα υπήρχε ο ποταμός του χρήματος να ποτίζει όλους αυτούς που παράγουν όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες. Την ευημερία δηλαδή που όλοι απολαμβάνουμε.

Όσο περισσότερο χρήμα υπάρχει στα χέρια του κόσμου τόσο περισσότερη ευημερία. Αν κάποιοι συσσωρεύουν το χρημα και το αποσύρουν από την αγορά παλι η Παγκόσμια Τράπεζα θα μπορούσε  να τυπώνει χρήμα και να εξισορροπεί την απώλεια. Και έτσι, αν αυτός ο θεσμός της παραγωγής και διάθεσης του χρήματος, λειτουργούσε υγιώς, χρήματα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα υπήρχαν πάντα στα χέρια του κόσμου. Και η ανάπτυξη θα είχε πλέον μόνο περιορισμό τα διαθέσιμα εργατικά χέρια, τη διαθέσιμη ενέργεια και τις πρώτες ύλες.

Το πρόβλημα είναι ότι οι τράπεζες είναι ήδη πολύ ανεπτυγμένες. Οι τραπεζίτες πληρώνοντας πολιτικούς περνάνε ότι νόμο συμφέρει μόνον αυτούς, τα golden boys παίρνουν τρελά λεφτά και οι τραπεζικοί υπάλληλοι περνάνε καλύτερα από όλους τους εργαζόμενους. Η αλήθεια είναι ότι κανείς τραπεζικός από την κορυφή έως τον πάτο δεν θέλει πραγματικά την ανάπτυξη.

Διότι όσο περισσότερη ανάπτυξη υπάρχει σε μια  κοινωνία οι τάξεις της αναπτύσσονται. Η κατώτερη τάξη γίνεται πιο ανεξάρτητη και η μεσαία αρχίζει να μπαίνει στην ανώτερη. Εκεί δηλαδή όπου βρίσκονται αυτοί που δεν κάνουν τίποτε άλλο από να τυπώνουν το χρήμα. Για το οποίο δουλεύουν λιγότερο ή περισσότερο όλοι οι υπόλοιποι !

Κάπου εκεί γεμίσαμε χαώδεις οικονομικές θεωρίες και όλο και πιο περίπλοκους οικονομικούς ορισμούς. Λες και δεν μπορεί να καταλάβει ο κάθε κοινός θνητός ότι κοινωνίες που λειτουργούν με χρήματα δεν θα αναπτυχθούν ποτέ χωρίς χρήματα. Με την λιτότητα που νομοθετούν πληρωμένοι από τις τράπεζες πολιτικοί και εξηγούν πληρωμένοι από τις τράπεζες οικονομολόγοι.

Αυτός βέβαια δεν είναι ο θεσμικός ρόλος των τραπεζών. Τι μπορεί όμως να κάνει ο απλός πολίτης για να επαναφέρει στην τάξη κοτζάμ τραπεζίτες με τετοια δύναμη και τόσα πολλά λεφτά; Επανάσταση να τα σπάσει όλα μέχρι να καταλάβουν οι αλαζόνες; Ποιός πολιτισμένος άνθρωπος το θέλει αυτό; Οι θεσμοί είναι ευθύνη των πολιτικών. Και το να υπάρχει χρημα στο κοινωνικό σύνολο είναι απο τους πλέον σοβαρούς, κρίσιμους και σημαντικούς θεσμούς για μια πολιτισμένη κοινωνία. 

Καλά το λέει λοιπόν ο κ. Τσίπρας ότι το ζήτημα είναι πολιτικό. Μόλις οι πολιτικοί πάψουν να πληρώνονται για να εξυπηρετούν τους τραπεζίτες, αρκεί μια μέρα να δουλέψουν τα τυπογραφεία και  να τυπώσουν μερικά τρισεκατομμύρια ώστε την επόμενη να έχει δουλειά, ευημερία και ανάπτυξη ολόκληρος ο πλανήτης. Τόσο απλά.

Αν όμως το χρέος είναι απάτη ;

Το σκίτσο αυτό φτιάχτηκε το 2010. Πέντε ολόκληρα χρόνια ύστερα, και ενώ τότε όλα θα τελείωναν υποτίθεται σε 2 χρόνια, ακόμη μας λένε οι κυβερνήσεις μας για το χρέος σαν μόνη εξήγηση ότι πρέπει  :

• Οι μισθοί και οι συντάξεις να γίνουν ξαφνικά της πείνας
• Τα σχολεία να έχουν πολύ μειωμένο προσωπικό
• Τα νοσοκομεία να υπολειτουργούν τόσο πολύ που να κοντεύουν να γίνουν κρεματόρια
• Οι φόροι να μην τελειώνουν πουθενά 
• Οποίοι δεν έχουν να τους πληρώσουν να πετιούνται στο δρόμο
• Χιλιάδες να πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με την κρίση
• Μερικές ακόμη χιλιάδες να αυτοκτονούν απο οικονομική απόγνωση …

 Αυτό σημαίνει η «αποικία χρέους» που λέει ο κ. Βαρουφάκης. Την ίδια στιγμή όλα αυτά τα χρόνια διαβάζουμε σε άρθρα σαν  αυτό, αυτό και αυτό όπως και πολλά άλλα που μπορεί ο καθένας αμέσως να βρει στα σοσιαλ μίντια ότι το χρέος είναι στημένο, κομπίνα, απάτη. Μαζί με αυτά  διαβάζουμε για την Αργεντινή,  μια από τις πλουσιότερες χώρες στη γη, που δεν είχε κανένα λόγο να χρωστά οπουδήποτε, πως βούλιαξε σε ένα παρόμοιο μυστηριώδες χρέος. Από το οποίο γλίτωσε τελικά μόνο με λαϊκή εξέγερση που ανάγκασε τους απατεώνες να το σκάσουν με το ελικόπτερο. Τέλος διαβάσαμε για τον Ραφαελ Κορέα που έκανε λογιστικό έλεγχο και επανέφερε έτσι όχι μόνο την τάξη στην χώρα του αλλά και διαρκή έκτοτε ανάπτυξη !
 
Το σημαντικό είναι ότι σε όλες αυτές τις κομπίνες βρίσκουμε από πίσω τους ίδιους συμμετέχοντες. Μεγάλες τράπεζες, το ΔΝΤ, μεγιστάνες του πλούτου. Και το παιχνιδι να παίζεται με τον ίδιο τρόπο. Αν λοιπόν χρωστάμε να πληρώσουμε, όμως πόσο πιθανό είναι πραγματικά να χρωστάμε;  Και να μην είναι για άλλη μια φορά η ίδια χρηματοοικονομική απάτη που παίζεται σε όλο το κόσμο εδώ και 20-25 χρόνια και όπου πιάσει;

Διαβάζουμε λοιπον στο διαδίκτυο οτι το 92% των χρημάτων που έχουμε δανειστεί πήγαν σε τράπεζες και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όταν  μόλις το 8%  κάλυψε ανάγκες των πολιτών. Δηλαδή οι τράπεζες δανείστηκαν τα χρήματα που οι πολίτες πεθαίνουν να πληρώσουν. Αν αυτό δεν πείθει απο μόνο του για την ανυπαρξία χρέους των πολιτών και της πραγματικής οικονομίας το κάνει η κοινή λογική. 

Για να δανείζεται ένα κράτος για να ζήσει τους πολίτες του πρέπει να έχει ανάγκες δανεισμού. Η Ελλάδα πριν τα μνημόνια είχε ποσοστό ιδιοκατοίκησης 84,6% , το 2^ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Μόλις 0,4% μικρότερο από την πρώτη Ισπανία στην οποία επίσης, μετά την μυστηριώδη κρίση χρέους πετάνε τώρα τον κόσμο από τα σπίτια τους στο δρόμο. Έχουμε την απίστευτη  91,5% αυτάρκεια τροφίμων όταν η Ισπανία εφοδιάζει όλη την Ευρώπη με λαχανικά. Αμφότερες Ελλάδα και Ισπανία διπλασιάζουν τον πληθυσμό τους κάθε χρόνο από τουρισμό. Τελος πως μπορεί μια χωρα με 140 δις ΑΕΠ να δανειζεται μέσα σε 5 χρονια 280 δις και οι κάτοικοι της αντι να έχουν όλοι κι απο μια Πόρσε Καγιέν, αντίθετα στην πλειοψηφία τους να έχουν σοβαρότατα οικονομικά προβλήματα και το 50% να είναι κατω απο το όριο της φτώχειας;Φωνάζει ότι είναι απάτη. 

Μάλιστα απάτη σε κοινή θέα αφού όχι μόνο δεν την κρύβουν την διατυμπανίζουν κιόλας. Πόσο πολυ καταφέρνουν να μας κλέβουν όλους.  Βλεποντας το δημοσιευμένο απο την Καθημερινή report  του ICAP  διαπιστώνουμε οτι:

• Ενω 494 "κανονικές" επιχειρήσεις,  που παράγουν δηλαδή κατι εκτός απο οικονομική φούσκα, εχουν συνολικά κέρδη 2,8 δις, μολις 6 τράπεζες συγκεντρώνουν κέρδη προ φόρων 4,81 δις !  
• Αυτοί που κερδισαν 2,8 δις παρήγαγαν προιόν 75 δις όταν οι 6 τραπεζες  για τα 4,8 δις κερδη τους παρήγαγαν (αλήθεια τι παράγει μια τράπεζα εκτος απο φούσκα;) μόλις 7,5 δις.  
• Κερδοφορία επι κύκλου εργασιών οι 494 μεγαλύτερες επιχειρήσεις  της Ελλάδας λιγότερο απο 2% οταν οι τράπεζες κατέγραψαν  το φοβερό και απίστευτο 65% ! 

Οι τραπεζες που χρειάζονται "διάσωση"! Πως να επιζήσει μια οικονομία παράγοντας μόνο φούσκα; .Που στην καθομιλουμένη το λένε και κομπίνα, απάτη.

***

Αν δούμε την ΕΕ σαν ένα μεγάλο κράτος, όπως η Αργεντινή, το κάθε κράτος-μελος της είναι σαν ένας νομός-πολιτεία μιας μεγάλης χώρας. Όπως οι εκπρόσωποι των νομών λοιπόν στην Αργεντινή έφτιαξαν μια εντελώς διεφθαρμενη κυβέρνηση τότε, απομηζόντας και αδιαφορώντας για όλους τους ψηφοφόρους τους ανα τόπους, έτσι και οι εκπρόσωποι των κρατών μελων της ΕΕ μπορεί να έχουν φτιάξει μια εξίσου διερθαρμένη διοίκηση που να κάνει ακριβώς το ίδιο. Αδιαφορώντας ετούτοι ολότελα για τους ψηφοφόρους στις χώρες τους και βέβαια για την ενωμένη Ευρώπη επίσης.  

Διαβάζοντας στο Ιντερνετ όλα αυτά τα πέντε χρόνια κάθε Ευρωπαίος πολίτης μπορεί εύκολα να δεί ότι κάτι τέτοιο δεν είναι διόλου απιθανο να συμβαίνει. Κι αυτή είναι μια μεγάλη απογοήτευση του μέσου Ευρωπαίου πολίτη.   

Προφανώς στις χώρες που παίχτηκε η απάτη ή παίζεται ακόμη , είναι απαραίτητο οι κυβερνήσεις, με την προπαγάνδα, τα ΜΑΤ, τους εκβιασμούς ή την τρομοκρατία πιστωτικών γεγονότων,  να πείθουν τους πολίτες οτι χρωστούν δίχως να χρωστούν. Με την διαθεσιμη πληροφορία όμως πως είναι αυτό πλέον δυνατό να το πιστεύει οποιοσδήποτε Ευρωπαίος πολιτης; Και να μην καταλήξει ότι η ίδια η ιδέα της ένωσης ήταν εξ αρχής μια καλστημένη κομπίνα;

Μέχρι στιγμής τα προσχήματα κρατιούνται μόνο χάρη στην δημιουργική ασάφεια του κ. Βαρουφάκη που λέει μεν στους εταίρους ότι «η Ελλάδα δεν θα γίνει αποικία χρέους» συμπληρώνει δε ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει στο ακέραιο όλες τις υποχρεώσεις της. Πόσο μπορεί αυτό να συνεχιστεί ασαφές; Η κυρία Κωσταντοπούλου έχει ήδη ανακοινώσει επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους. Οπότε αμφότερες οι δηλώσεις του κύριου Βαρουφάκη μπορεί σύντομα να φανεί οτι είναι ήδη απόλυτα σαφείς. Οτι δηλαδή οι Έλληνες θα πληρώσουν στο ακέραιο το πραγματικό τους χρέος που δεν αποκλείεται μετά το λογιστικό έλεγχο να είναι το 10% του συνολικού. Ποσοστό που ουδέποτε έκανε καμία χώρα αποικια χρέους, πόσο μάλλον μια τόσο πλούσια χώρα σαν την Ελλάδα. 

Ο χρόνος πιέζει και στην πραγματικότητα είναι η Ελληνική κυβέρνηση που δίνει χρόνο στην ΕΕ. Να λύσει "εσωτερικά" το ζητημα περιορίζοντας το χρέος του ελληνικού λαού στο πραγματικό, σώζοντας τουλάχιστον τα προσχήματα και δείχνοντας έτσι ότι έχει θεσμούς. Μήπως τελικά αποφύγει να κάνει θεσμό την ίδια την απάτη!

Υψηλές δημοσκοπήσεις ...

Γιατί να πιστέψω ότι ειναι αληθινές αυτές οι δημοσκοπήσεις υψηλής αποδοχής της εως τώρα πολιτικής της κυβέρνησης;

• Επειδή η κυβέρνηση έχασε έναν ολόκληρο μήνα όπου, αν άφηνε τα πάντα όπως ακριβώς ήτανε, θα μπορούσε να νομοθετεί μέτρα υπέρ της συντριπτικής όσο και πραγματικής πλειοψηφίας; Αν υποθέσουμε οτι αυτό ήθελε; Αντί να κάνει ολόκληρο πανηγύρι ίσα για να αλλάξει τα ονόματα;
• Επειδή δεν μας έφτανε ο βιασμός με τα έως τώρα μέτρα και τη ληστεία, τώρα που συνεχίζεται με άλλα ονόματα πρέπει και να μας αρέσει;
• Επειδή με τους προηγούμενους Δεξιούς είχαμε τουλάχιστον την ελπίδα ότι μπορούσε πάντα να έρθει μια Αριστερά και να γίνει η κοινωνία μας πιο ανθρώπινη; Που τώρα την χάσαμε κι αυτή; 
• Επειδή με μερικά ακόμη μέτρα θα πεθάνουμε κατά χιλιάδες, όμως οι πολιτικοί μας δεν θα χάσουν ένα λεπτό ύπνου; Αφού το μονο που τους ενδιαφέρει είναι πότε θα επαναστατήσουμε βίαια;

• Επειδή όλα αυτά δείχνουν ότι ο πολιτισμός είναι μια ψευδαίσθηση; Αφού όσο κατέχουν τέρατα την εξουσία, τερατώδης θα είναι και η κοινωνία; 
• Επειδή όσο την παρουσιάζουν ωραία μονο με τερατώδη ψέματα τόσο πιο ψεύτικη και τερατώδης θα γίνεται στ'αλήθεια;
• Επειδή αν η εξουσία ήθελε την Κοινή Γνώμη θα την ζητούσε με διαρκή on line δημοψηφίσματα που δεν κοστίζουν τίποτα;
• Επειδή ακομη και αυθόρμητες δημοσκοπήσεις στο φβ μπλοκάρονται συστηματικά;

ή μήπως τέλος …

• Επειδή «η πρώτη ειρηνική επανάσταση» που πολλοι θα θέλαμε φαίνεται ένας μύθος; Αφού όλες οι επαναστάσεις γίνονταν πάντα ενάντια σε κτήνη που δεν καταλάβαιναν παρα μόνο από κτηνωδία και βίαιο περιορισμό;

Τι θα έδειχναν δημοσκοπήσεις που θα παρουσίαζαν υψηλή αποδοχή όλων των παραπάνω;  Εκτός του ότι είμαστε όλοι απο αφελείς έως ηλίθιοι; Λόγος για τον οποίο ακριβώς γινονται ή έστω παρουσιάζονται σαν να έγιναν. Την γαλούχηση μας σ'αυτή την ιδέα. Αφου αν όλοι μας νομίζαμε τους άλλους συμπολίτες μας στην πλειοψηφία τους δειλούς και ηλίθιους αυτό δεν θα αποθάρρυνε και τον πιο έξυπνο, επίμονο και γενναίο επαναστάτη; 

Ακόμη και ο κ. Τσίπρας, αν υποθέσουμε ότι οι δημοσκοπήσεις δεν εκπορεύονται απο τον ίδιο, και έχει κάποιο δικό του επαναστατικό γενναίο και πανέξυπνο σχέδιο γι'αυτό το κρατάει κρυφό, δεν θα απελπιζόταν τελείως; Να βλέπει σ'αυτές τις δημοσκοπησεις οτι ο κόσμος είναι ταχα ενθουσιασμένος, εχοντας υπόψη του, εκείνος καλύτερα απο καθε άλλον, τι ακριβώς του έχει δώσει αυτές τις τριάντα μέρες, Τι επανάσταση να κάνεις με ένα τσούρμο ευκολόπιστους ηλίθιους; 

Πολιτική και υποκρισία

Πολιτική, είπαν κάποιοι, είναι «η τέχνη του εφικτού». Ενας ορισμός τόσο ακριβής όσο και παραπλανητικός αν σκεφτούμε: να κάνει εφικτό ΤΙ;

Αυτόματα ο κόσμος δίνει σ’ αυτό το «τι» την ερμηνεία που του αρέσει. Να είναι πολιτική η τέχνη να πετυχαίνεις το καλύτερο αποτέλεσμα για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού που κυβερνάς, δεδομένων των συνθηκών.  Αν όμως αυτό που θέλει να επιτύχει ο πολιτικός με το που παίρνει την εξουσία είναι να εκμεταλλευτεί τους πάντες για λογαριασμό μιας ολιγαρχίας; Δεν θα είναι και παλι μια τέχνη του εφικτού αν και για πόσο θα το καταφέρει, δεδομένων των συνθηκών; 

Κατ'αρχήν και στις δυο περιπτώσεις ο πολιτικός πρέπει να παρει την εξουσία. Αυτό ειναι μάλλον εύκολα εφικτό. Αν το καλοσκεφτεί κανείς η Αριστερά και η Δημοκρατία έχουν κερδίσει όλες τις εκλογές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αριστερούς και δημοκράτες ψηφίζει ο κοσμάκης όχι αυτόν που θα τους κάνει σαπούνι. Όποιος πολιτικός δεν ακολούθησε αυτόν τον κανόνα απλά δεν κέρδισε τις εκλογές. Ακόμη και ο Χιτλερ έτσι τις κερδισε. Μετά όμως; Όταν αρχίσει να τους γδέρνει;

Όπως οι δικτατορίες όπου η εξουσία αρπάζεται με τα όπλα κρατιούνται όσο κρατήσουν με τα όπλα, έτσι και οι δικτατορίες όπου η εξουσία αρπάζεται «δια της Αριστεράς», επιβάλλεται να συνεχίσουν έτσι.  Γιατί ο κόσμος γενικά επαναστατεί απέναντι στις δικτατορίες.Πως διάολο τώρα ο πολιτικός που θα κλέβει τον κόσμο για χάρη μιας ολιγαρχίας θα καταφέρνει να πείθει τον κόσμο ότι είναι αριστερός και το κάνει για το καλό τους αυτή ακριβώς είναι η τέχνη του εφικτού. Για την δική του περίπτωση.

Αμέσως βλέπουμε πως όταν το επιδιωκόμενο «εφικτό» είναι η ευημερία του κοινωνικού συνόλου ακόμη και για λίγη, ελάχιστη πρόοδο, χρειάζονται πολλές και καλές ιδέες και ικανότητες. Για να βγάζουν  5 εκ. εργαζόμενοι και συνταξιούχοι 100 ευρω το μήνα παραπάνω σημαίνει 0.5 δις το μήνα επιπλέον έσοδα. Δηλαδή 6 δις το χρόνο. Είναι αρκετά χρήματα.

Αν αυτά τα 6 δις όμως τα μοιραστούν 1000 μόνο άτομα; Αμέσως σημαίνει 6 εκ. ευρώ για τον καθένα το χρόνο. Που βρίσκονται μειώνοντας αυτή τη φορά το εισόδημα του κάθε ενός από τα 5 εκ. κατά 100 μόλις ευρω το μήνα.Κανείς δεν κάνει επανάσταση για 100 ευρώ λιγότερα. Οπότε δεν χρειάζεται καμία μεγαλοφυΐα, αρκεί ένα νομοσχέδιο και βρίσκονται τα λεφτά σε μια νύχτα (συνήθως νύχτα περνάνε αλλωστε τέτοια νομοσχέδια). Πως θα το δικαιολογήσει ο πολιτικός; Εκεί είναι η τέχνη του εφικτού.

Εθνική ανάγκη, διεθνή συμφωνία, υποτιθέμενα χρέη. Ποιος από τους πολίτες μιας χώρας μπορεί να ξέρει ακριβώς πόσα χρωστά η χώρα του; "Οι άλλοι πολιτικοί" θα πει κάποιος, η αντιπολίτευση. Όμως 1000 άτομα θα πάρουν 6 εκ. ο κάθε ένας. Για τόσα  λεφτά οι περισσότεροι θα πρόδιδαν και τη  μάνα τους, πόσο μάλλον «το άγνωστο κοινωνικό σύνολο». Σ’ αυτά τα 1000 άτομα λοιπόν, που θα έλεγαν ευχαρίστως και τα πιο χοντροειδή ψέματα μπορεί κάλλιστα να είναι και η αντιπολίτευση και πολλοί ακόμη σε θέσεις κλειδιά της όλης κομπίνας. Μπορεί να δινουν ακόμη και προμήθειες σε αναγκαίους για τις εντυπώσεις συνεργάτες στο εξωτερικο. Που θα βγάζουν ο κάθε ένας 6 εκ. ευρώ κάθε χρόνο, για ολα τα χρόνια που θα καταφέρουν να κρατήσουν την κομπινα ! 

Δεν λέω ότι αυτό συμβαίνει. Λέω ότι μια τέτοια πολιτική είναι πιο εύκολα εφικτή.  Από να καταφέρει μια πολιτική να παρέχει ευημερία 100 μόλις ευρώ παραπάνω για κάθε πολίτη. Γιατί οι ηλίθιοι και οι άχρηστοι είναι απειρως περισσότεροι. Με λίγο καλο ντύσιμο και λίγο λούστρο το  τελευταίο αδιάφορο για το συμπαν ρεμάλι φαίνεται κατάλληλο σαν πολιτικός να αναλάβει τις τύχες όλων. Γιατί για την υποτιθέμενη πολιτική, που όμως είναι δυστυχώς η πολιτική πολλών και αξιόλογων χωρών, η μονη απαραίτητη ικανότητα είναι η υποκρισία.

Το διακύβευμα

Κεντρικός έλεγχος, χρήμα, ιδιοκτησία. Τρία υπέροχα εργαλεία του πολιτισμού.Τι θα κάναμε χωρίς  κεντρικό έλεγχο μπροστά σε μια στρατιωτική επίθεση, μια επιδημία, μια οποιαδήποτε μεγάλη φυσική καταστροφή; Κανείς δεν μπορεί να φτιάξει προιόντα και υπηρεσίες γιανα καλύψει όλες τις ανάγκες του. Πως θα αγοράζαμε μια Μερσεντές πληρώνοντας την με πατάτες ή με φακές; Ή βελόνες πληρώνοντας με Μερσεντές; Τέλος ότι ο χώρος που μένουμε και τα προσωπικά μας είδη δεν μας ανήκουν. Οτι ζούμε σε μια χίπικη κομούνα όπου όλα ανήκουν σε όλους αφού "γυμνοί ερχόμαστε και γυμνοί φεύγουμε". Πόση ειρήνη θα υπήρχε έτσι; 

Βασική διαδικασία για να λειτουργήσει ο κεντρικός έλεγχος ειναι οι κάτω να υπακούουν τους από πάνω. Αλλιώς κεντρικός έλεγχος δεν υπάρχει, κάνει ο καθένας το δικό του και καμία δουλειά δεν προχωράει ποτέ. Κάποτε ανώτατη βαθμίδα ήταν η ηγεσία των κρατών που κανόνιζε τον έλεγχο σε συγκεκριμένες περιοχές. Μετά οι συμμαχίες και οι ηγεσίες τους κανόνιζαν ακόμα μεγαλύτερες περιοχές. Και σήμερα έχουμε την υπερελίτ, που περιοχή ελέγχου της είναι όλος ο πλανήτης. Σαν αποτέλεσμα σήμερα, με τους υπολογιστές και τα παγκόσμια δίκτυα, ελάχιστα άτομα ελέγχουν τις τύχες όλης της ανθρωπότητας. 

Θα έλεγε κανείς ότι έτσι σπουδαία που το έχουμε οργανώσει αρκεί να πούν 100-200 δισεατομυριουχοι "γεννηθήτω φως" και όλο το απο κάτω τους δέντρο υπακούοντας ο κάθε ένας τον απο πανω του θα εκαναν σε ελάχιστο χρόνο τον κόσμο ολοκληρο παράδεισο. Γιατί τα πράγματα λοιπόν δεν είναι έτσι; 






 

Ποιο κριτήριο αξιολόγησης θα μπορούσε να εγγυηθεί οτι αυτά τα ελάχιστα άτομα, που αναλαμβάνουν μια τόσο τεράστια ευθύνη, θα είχαν  έστω την παραμικρή πιθανότητα να ανταποκριθούν σωστά;  Γεννήθηκαν με δείκτη νοημοσύνης 200; Είναι απεσταλμένοι ενός άγνωστου Θεού που γνωρίζει το ασφαλές μέλλον ολοκληρης της ανθρωπότητας οπότε και κάθε σωστή κίνηση που πρέπει να γίνει προς τα εκεί; 
Όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι έτσι. Η βασίλισσα Ελισάβετ έχει λύσει τόσο λίγα προβλήματα στη ζωή της που μπορεί να μην ξέρει ούτε πως να βάλει το βρακί της κανονικά. Αφού για τα πάντα φρόντιζαν πάντα οι υπηρέτες της. Το ίδιο και για την συντριπτική πλειοψηφία των από πάνω.

Δεν υπάρχει λοιπόν κεντρικός έλεγχος, όχι με την μορφή που όλοι τον σκεφτόμαστε. Ένα νοητό τιμόνι όπου κάποιοι σοφοί ή πανέξυπνοι παίρνουν αποφάσεις για την ευημερία της ανθρωπότητας και την οδηγούν προς τα εκεί. Αντίθετα είναι σαν κακομάθημένα μωρά που εκμεταλλεύονται τον κεντρικό έλεγχο για να ικανοποιήσουν κάθε τους καπρίτσιο παίζοντας τον κόσμο στα χέρια τους σαν ένα παιχνίδι και αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο πέραν της διασκέδασης τους.

Το καταφέρνουν με την απώλεια ελέγχου στο δεύτερο υπέροχο εργαλείο του πολιτισμού. Οι τρελοί έχουν συγκεντρώσει όλο το χρήμα της γης στα χέρια τους. Δυστυχώς τα συστήματα μας το επέτρεψαν κι αυτό. Εχουν λοιπόν πάρα πολλά χρήματα για να εξαγοράσουν πολλούς απο κάτω που αρνουνται να υπακούσουν  στην τρέλα. Ή για να πληρώσουν κάποιους να τους συνετίσουν με οποιονδήποτε τρόπο. Οπότε καταλήγουν όλοι με το καλό ή με το αγριο συνεργαζόμενοι στην παράνοια των απο πάνω, ας είναι καλά ο κεντρικός έλεγχος και το εκτροχιασμένο χρήμα. 

Τέλος η ιδιοκτησία δεν υφίσταται στην ουσία όταν δε υπάρχει νόμος. Απόδειξη αυτό που έκαναν με τα μνημόνια σε όλη τη νότια Ευρώπη αυτά τα πέντε χρόνια. Τι σημασία έχει που κατείχες ένα σπίτι το 2009; Ας είναι καλά ο κεντρικός έλεγχος και το χρήμα σε όλους όσους πρέπει να υπογράψουν  για να γίνουν όλα μια τρέλα. Που κάποιοι άλλοι παλι πληρωμένοι θα το πουλάνε στα σοσιαλ μίντια και τα ΜΜΕ σαν την απόλυτη σοφία. Σου κάνουν λοιπόν το μισθό μισό, νομοθετικά, διαλύουν κι όλη την αγορά  πάλι νομοθετικά,  και σε πέντε χρονια όχι μόνο δεν έχεις τίποτα, τους Ισπανούς τους πετάνε στο δρόμο πληρώνουν και από πάνω. 

Αυτά διακυβεύονται λοιπόν σ'αυτή τη διαπραγμάτευση που φαίνεται ευρωπαική, όμως δεν είναι, και φαινεται να αφορά μόνον χρήματα, όμως ούτε έτσι είναι.  Στην πραγματικότητα η  ελληνική πρόταση θίγει το ζήτημα εφ όλης της ύλης. Οταν ο κεντρικός έλεγχος έχει ξεφύγει εντελώς ποιοί θα επαναφέρουν το σκάφος; Αυτοί που το οδηγούν;  ότι όλος ο κόσμος ξέρει εδώ και αιώνες ειδικα απο τους Δίδυμους Πύργους και ύστερα. Ότι όλα είναι μια απάτη που για να κρατηθεί έχει δημιουργήσει μια παγκόσμια γενικευμένη παράνοια, που πρέπει επιτέλους να σταματήσει. 

Γι’ αυτό ο Σόιμπλε αρνείται τόσο πεισματικά, όχι γιατί έχει κάποιο καλύτερο σχέδιο για την ευρώπη ή την ανθρωπότητα. Υπηρέτης είναι κι αυτός άπως και όσοι πληρώνει αυτός. Δεν α χαλάσει ο Σοιμπλε τον κεντρικό έλεγχο κι ας πηγαίνουν τα μωρά το υπερωκεάνειο ντουγρού στα βράχια. Του έχουν υποσχεθεί θέση στο ελικόπτερο ή τις σωστικεςλέμβους και... θα έχει πλάκα. Ειναι όλοι τους θεοπάλαβοι έτσι κι αλλιώς. 

Ξερουν όμως πλέον ότι και ο κόσμος το ξέρει. Αυτό μάλλον οφείλεται σε όσα διάβασε ολόκληρος ο πλανήτης την τελευταία 15ετία στο Ιντερνετ. Η η πνοή της λογικής λοιπόν και της εξυγίανσης που θα ξεκινήσει έτσι και η πρόταση της Ελλάδας κερδίσει ξέρουν ότι θα αλλάξει ολοκληρο τον κόσμο παντού.  και θα τους χαλάσει το παιχνίδ καταστροφή τους. Το ντόμινο του απόλυτου χάους, με τον κεντρικό έλεγχο να μην εξυπηρετεί κανένα παγκόσμιο συμφέρον, με το χρήμα μόνο να διαλύει συνειδήσεις, και χωρίς καμία έννοια ιδιοκτησίας και νομου πέρα από όσων μπορείς να κρατήσεις με τα όπλα, αν η πρόταση της Ελλάδας δεν περάσει, η ανθρωπότητα το ξέρει;

Και δεν θα πω «όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα» γιατί αυτό είναι το πιο τρελό από όλα. Που έχουμε φτάσει να θεωρούμε ανθρωπότητα μερικές χιλιάδες σοβαρότατα διαταραγμένους ψυχοπαθείς, που κάναμε όλοι το λάθος να τους δώσουμε τον κεντρικό έλεγχο των κοινωνιών μας. Και «υπόλοιπο» όλα τα δισεκατομμύρια καλούς φιλήσυχους και πολύ χρησιμότερους ανθρώπους που ΕΙΝΑΙ πραγματικά η ανθρωπότητα.

Γίνεται και έτσι... η διαπραγμάτευση...

Βάζεις τον κάθε γιο μεγαλόσχημου στην πρώτη γραμμή πυρός "ασπίδα της πατρίδας γενναία και ατρόμητη" στον Έβρο στη Σάμο στο Καστελόριζο. Να δεις μετά πόσο θα τους νοιάζει η ειρήνη η ασφάλεια και η σταθερότητα στην περιοχή και αν θα εισβάλλουν οι Τούρκοι, για οποιονδήποτε λόγο. Αλλιώς όσο πολεμάνε, πεθαίνουν από την πείνα και σκοτώνονται οι άλλοι, κι αυτοί είναι ασφαλείς στην Εκάλη με τα λεφτά τους ακόμα πιο ασφαλή στα Καϋμάν καλά χαιρετίσματα η διαπραγμάτευση ...

Παίρνεις τον Στουρνάρα τηλέφωνο και του λες να πάει να δουλέψει στη Ντοιτσε Μπανκ. Δεν θέλει να φύγει; Έχει πάρει το ταμείο της Ελλάδας αγκαλιά και επιμένει να κάνει με τα δικά μας λεφτά, και με κυβέρνηση του λαού, πολιτική Σαμαρά; Ισχυρίζεται ότι δεν μπορείς να τον απολύσεις-παραιτήσεις; Ίσως να μην μπορείς. Όμως μπορείς να καθορίσεις το μισθό του και τα προνόμια θέσης του. Του κάνεις λοιπόν τον μεν μισθό 450 ευρώ το μήνα, να δει και τη γλύκα του βασικού, τα δε μπονους μηδέν. Ύστερα τον μαρκάρεις στενά και με ένα λογιστικό έλεγχο για όλες τις κινήσεις του στην τράπεζα της Ελλάδας. Πόσο θα αντέξει; 

Εν μέσω πολιορκίας των Τσιπρα-Βαρουφάκη και της Ελλάδας ολόκληρης στο  Eurogroup, ο Πρετεντέρης παίζει το ένα-δυο με τον Αδωνη στον αέρα στην εκπομπή του «Ανατροπές». Ο Πρετεντέρης πιέζει μπροστά σε χιλιάδες τηλεθεατές τον υφυπουργό οικονομικών να πει πόσα λεφτά έχουμε και πόσο αντέχουμε ακόμη ! Για μια τέτοια πληροφορία οι πολιορκητές ΕΧΘΡΟΙ μας θα σκότωναν αν δεν είχαν τον Στουρνάρα να τους τη λέει στο περίπου. Όμως ο Στουρνάρας δεν μπορεί να την διαρρεύσει στο κοινό προκειμένου να προκαλέσει πανικό τυχόν και πίεση στην κυβέρνηση, χωρίς να εκτεθεί. Οποτε το αναλαμβάνουν ο Πρετεντέρης με τον Αδωνη. Μετά κάνουν προεκλογικό αγώνα, σαν να έχει ήδη πετύχει το μικρό τηλεοπτικό τους πραξικόπημα, λέγοντας τον Βαρουφάκη ψεύτη και όλο το λαό βλάκα. Αφού κατά τον Αδωνη ο λαός δεν ψήφισε την απαλλαγή ούτε την διαπραγμάτευση αφού η διαπραγμάτευση θα είναι η καταστροφή του. Αφού κατά τη γνώμη του ο λαός θα ψήφιζε μόνο να μένει ραγιάς στον αιώνα τον άπαντα.

Στέλνεις λοιπόν κι εσύ ένα απόσπασμα αστυνομικών, τώρα που είσαι επιτέλους κυβερνήτης, έχεις επιτέλους την εξουσία και την έχασαν επιτέλους αυτοί, και τους χώνεις φυλακή αμφότερους, με τη διαδικασία του αυτόφωρου, για  ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Κι ας περιμένουνε εκεί τη δίκη τους μήπως κι αποδείξουνε ότι δεν ήτανε προδοσία αυτό που έκαναν. Παραδειγματίζοντας στο μεταξύ και όλους τους υπόλοιπους επίδοξους μιμητές τους. 

Γιατί  διαπραγμάτευση δεν είναι φιλική κουβέντα, συζήτηση ζευγαριού, απόφαση με τα παιδιά αν το κέικ θα είναι φράουλα ή σοκολάτα. Είναι μια μάχη με εχθρούς με τους οποίους αναγκάζεσαι να διατηρείς πολιτισμένες σχέσεις επειδή ακόμη δεν έχεις μπει σε ανοικτό πόλεμο. Κι όσο απολίτιστοι, πονηροι, άτιμοι και αδίστακτοι γίνονται αυτοί πρέπει να γίνεσαι κι εσύ ...

WORK, Το παγκόσμιο νόμισμα που ... δουλεύει !

We love WORK !

Λένε ότι η παγκόσμια οικονομία είναι ένας πύργος της Βαβέλ.  Όμως στην πραγματική οικονομία δεν χρειάζεται ο κάθε ενας να μιλάει τη δική του γλώσσα με το δικό του νόμισμα. Αφού η πραγματική οικονομία είναι οι ζωές των ανθρώπων. Ο χρόνος δηλαδή που οι άνθρωποι καταφέρνουν να ζήσουν και να ευημερήσουν με προϊόντα και υπηρεσίες που ξοδεύουν πάλι χρόνο από τη ζωή τους για να παράγουν. Αυτός ο χρόνος είναι ίδιος παντού στη γη.

Λέγε με WORK.

Αν το καλοσκεφτείτε στην πραγματική οικονομία αυτό που μετριέται είναι η εργατώρα. Κάθε τι που παράγεται απο τις πρώτες ύλες έως την ενέργεια  για να παραχθεί τη διαδικασία παραγωγης του , τον χρόνο για να κατασκευαστούν οι όποιες μηχανές το παράγουν και οι υπηρεσίες αντίστοιχα που θα το μεταφέρουν στους  τόπους πώλησης και θα το πουλησουν, όλα αυτά τα στάδια απασχολούν ανθρώπους. Ενω όμως ο χρόνος που αυτοί απασχολούνται είναι ίδιος, και ο κόπος, οπουδήποτε στη γη, ενας πληρώνεται αυτη την εργάσιμη ώρα τόσα δολλάρια στην Νεμπρασκα, αλλα δολλάρια στην Νεα Υόρκη, τοσα ευρώ στην Γερμανία άλλα όμως ευρώ στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία, ή γιέν ή τόσα άλλα νομίσματα και ισοτιμίες απανταχού στην γή. 

Την στιγμή που το οικονομικό νόμισμα της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ παραμένει σταθερό.  Πες με WORK.  

Ενα WORK  αντιπροσωπεύει ακριβώς μία ώρα που κάποιος εργάστηκε . Δεν μας νοιάζει αν είναι άσπρος, μαύρος, κιτρινος, άντρας γυναικα,παιδί, χοντρός, λεπτός, ψηλός, αν δούλεψε καλά ή λουφάριζε. Αυτά όλα είναι προβλήματα του εργοδότη που ισχύουν και σήμερα και πάντα. Ποιους δηλαδή θα βάλει να κάνουν την κάθε δουλειά για να κοστισει τις λιγώτερες εργατώρες. Προφανώς το να καλλιεργήσεις ντομάτες στην Γροιλανδία, θα κοστίσει πολλές ώρες εως ότου  αυτές οι ντομάτες φτάσουν στο ράφι κάποιου σουπερ μαρκετ στη Γερμανία. Σημασία έχει ότι όλοι θα έχουν δουλέψει μια ώρα κι αυτή η ώρα δεν αλλάζει πουθενά στην γή όποιος και αν την δούλεψε.


Μια εργάσιμη ώρα = 1 WORK
Επειδή υπάρχουν προϊόντα πολύ μικρά κάθε WORK υποδιαιρείται σε 60 λεπτά του WORK και 60 δευτερολεπτα  του WORK 

Για να δούμε πως δουλεύει. Η Κόκα Κόλα παράγει σε ένα εργοστάσιο της 25000 μπουκάλια την ημέρα. Γι’ αυτή τη παραγωγή απασχολεί ένα σύνολο εργατικού δυναμικού που εργάζονται για Χ ώρα, δηλαδή τόσα WORK. Επίσης καταναλώνει ΕΝΕΡΓΕΙΑ (ηλεκτρική ή άλλη) τόσων WORK όσες ώρες εργάστηκαν αυτοί που την παρήγαγαν με οποιονδήποτε τρόπο και την μετέφεραν στο εργοστάσιο. Τέλος καταναλωνει ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ που άλλα εργοστάσια παρήγαγαν με αντίστοιχες ώρες εργασίας, δηλαδή WORK. Διανομείς, πωλητές, διαφημιστές, συν πλην δια το κάθε μπουκαλάκι όταν φτάσει στο ράφι έχει κοστίσει αθροιστικά μερικά δευτερόλεπτα εργαασίας διαφόρων ανθρώπων. Δηλαδή τόσα λεπτά του WORK. Η εταιρία μπορεί να προσθέσει κάποιο κέρδος, που εξαρτάται απο τον ανταγωνισμό, και τελικά το κάθε μπουκάλι θα πουλιέται  τόσα WORK

Κάποιος ανειδίκευτος εργάτης εργάζεται 8 ώρες. Εχει λοιπόν μεροκάματο 8 WORK αφού δεν έχει μπόνους σπουδών δυσκολίας ή απόδοσης. Όταν πάει στο σούπερ μαρκετ δίνει μερικά δευτερόλεπτα και αγοράζει την Κόκα Κόλα. Πληρώνει δηλαδή με μερικά λεπτά του WORK.

***

Το πείραμα του WORK. Μετρείστε ώρες εργασίας για μια εργασία που ξέρετε, πχ 5 εργατες Χ 5 ώρες μαζευουν 1000 κιλά ελιές που δινουν 500 κιλά λάδι. Βγάλτε το κόστος σε WORKS (25) και πολλαπλασιάστε επι το τρέχον ωροκάματο στο δικό μας σύστημα (4 ευρώ).  Διαιρεστε το συνολικό κόστος δια τη συνολική παραγωγή για να βγείτε στο κοστος μιας μονάδα που ξερετε π.χ. παντελονια, μετρα ύφασμα, κιλό λάδι, κιλο κρεας και βγάλτε το κόστος στο δικό μας νόμισμα. Θα εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα (που δείχνει πόσο η παγκόσμια οικονομια σήμερα είναι πλασματική).

***

1. Κάθε δευτερόλεπτο του WORK είναι πραγματική, υπαρκτή και αμετάβλητη αξία όταν τα σεντ οποιουδήποτε σημερινού νομίσματος έχουν άλλη αξία σε κάθε άκρη της γης που αλλάζει ανά δευτερόλεπτο. Μάλιστα αν το αποφασίσουν οι τράπεζες η αξία τους μπορεί ξαφνικά και χωρίς λόγο να υποτιμηθεί  όλως διόλου. 
2. Το WORK είναι ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ διεθνές νόμισμα. Ακόμη και στην τελευταία άκρη της γης κάποιος με ένα ρολόι μπορεί να αποτιμήσει οτιδήποτε παράγει σε WORK. 
3. Το κοστος σε WORK μετριέται εύκολα για τις περισσότερες ανειδίκευτες εργασίες. Μετριέται επίσης σωστά και αντιπροσωπευτικά. 
4. Τραπεζικά και οικονομικά τοξικά προιόντα προφανώς είναι αδύνατον να υπάρξουν σε WORK αφού σε αυτά δεν εμπεριέρχεται καμία εργασία. 
5. Η οικονομία που κινείται με WORK ΑΥΤΟΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ. Παρακολουθεί δηλαδή αυτόματα και αφομοιώνει τις εξελίξεις στην τεχνολογία. Εξασφαλίζει έτσι εργασία, αρα και επιβίωση, σε όλους όσο και αν την εργασία των ανθρώπων σταδιακάα θα την αντικαθιστούν ολοένα περισσότερο μηχανές και ρομποτικά.

***

Ας πούμε ότι ένα χωράφι με βαμβάκι  χρειαζόταν 50 εργάτες να εργάζονται 5 μέρες επί 10 ώρες ημερησίως και απέδιδε 1000 κιλά που κόστιζαν έτσι 2500 WORKS.  Μια μηχανή έρχεται και συλλέγει αυτά τα 1000 κιλά σε 2 ώρες απασχολώντας έναν εργαζόμενο. Αφήνει δηλαδή τους άλλους 49 άνεργους για 50 ώρες δηλαδή στερεί από τον καθένα 50ΧWORKS. Όμως πριν το ύφασμα και κατά συνέπεια η μπλούζα από αυτό κόστιζε ανάλογα με τα 2500 WORKS / τόνο βαμβάκι όταν τώρα κοστίζει 2 WORKS / τόνο !

Ο κάθε άνεργος τώρα για να αγοράσει την μπλούζα θα χρειαστεί περίπου το 1/1000 των WORKS από ότι πριν που είχε δουλειά. Οπότε σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ θα μπορεί να έχει μπλούζα και πάλι εργαζόμενος συντριπτικά λιγότερο.

Στην Κίνα  και αλλού ας πούμε ότι εργάζονται 200 εκ. εργαζόμενοι στην βιομηχανία ρούχων, με συνθήκες σκλαβιάς δουλεύοντας 10-12 ώρες. Αν πουλούσαν σε WORKS τα ρούχα αυτά θα κόστιζαν τον ίδιο χρόνο να παραχθούν εκεί όσο και στις ΗΠΑ , στην Γερμανία ή την Ελλάδα. Γιατί λοιπόν ο κινέζος βιομήχανος να δουλεύει το εργοστάσιο του 12 ώρες όταν αυτό δεν του προσφέρει κάτι παραπάνω; 

Ο Κινέζος εργάτης απο τη πλευρά του, γιατί να εργαστεί 12 ώρες αφήνοντας 200 εκ άλλους εργαζόμενους απανταχού στη γη άνεργους για 6 ώρες ημερησίως; Όταν με τα 6 WORKS/ημέρα, αγοράζει όλες τις ανάγκες του που κοστίζουν καθημερινά λιγότερο σε WORKS; 
Στο μεταξύ αν οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο επιθυμήσουν μισή βάρδια γιατι τοσα τους φτάνει, και ο εργοστασιάρχης θέλει να παράγει περισσότερα παντελόνια, βάζει όσες βάρδιες θέλει, αφου οσοι εργαζόμενοι κι αν εργαστούν σε ολες τις ώρες η μεν πληρωμή τους θα είναι σε ώρα αλλα επίσης δεν αλλάζει τίποτα στην τελική τιμή του ρούχου ή του παπουτσιού. Αφού όλα πάντα θα κοστίζουν τα ίδια WORKS. Έτσι η ανεργία αυτορυθμίζεται χωρίς τριβές μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. 

***

Οι δραστικές όμως και ωφέλιμες επιπτώσεις του WORK επεκτείνονται και πέραν της πραγματικής οικονομίας, σε άυλες έννοιες που όμως σήμερα κοντεύουν να διαλύσουν την πραγματική οικονομία. Όπως φιλοσοφικά, η απληστία. Ο βιομήχανος που βάζει κάτι παραπάνω στο προϊόν του πριν το πουλήσει, στο τέλος μένει με κάποια WORKS. Το WORK αντιπροσωπεύει αγοραστική δύναμη όμως από τη φύση του αντιπροσωπεύει στην κυριολεξία και τον χρόνο. Η επίγνωση ότι ένα δις ώρες δεν πρόκειται ποτέ κάποιος να τις ζήσει από μόνη της εκλογικεύει τις επιδιώξεις του στο τι πραγματικά χρειάζεται και τι όχι. Κάνοντας τον να λειτουργεί μέσα σε μια πραγματική οικονομία με περισσότερο πραγματικές ανάγκες.


Η πραγματική οικονομία έχει το πραγματικό της νόμισμα, τη ζωή των ανθρώπων. Αντίθετα μια ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ οικονομία είναι φυσικό να έχει νομίσματα με μυστική όσο και ασαφή αξία. Ωστε να μπορεί να είναι κι αυτή ασαφής και δυσνόητη στους πολλούς και χρήσιμη μόνο στους λίγους που καθορίζουν την ισοτιμία της κατα το δοκούν. Αν οι οικονομολογοι πραγματικά το θέλουν μπορουν εύκολα να  εξυγειάνουν απόλυτα την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Αρκεί να θεσπισουν ένα παγκόσμιο νόμισμα που εχει σταθερή και αμετάβλητη αξία παντού υπο όλες τις συνθήκες, για να ειναι κατα συνέπεια ακριβεις και αξιόπιστοι οι υπολογισμοί τους. Το WORK. Ενα νόμισμα που όλοι το καταλαβαίνουν, μπορούν άμεσα να το υιοθετήσουν, και το κυριότερο; Δουλεύει.

 

Η επανάσταση είναι επανάσταση

Ο Φιντέλ Κάστρο έκανε επανάσταση γι' αυτό άλλαξαν όλα αμέσως στην Κουβα. Κι έμειναν αλλαγμένα. Είναι 40 χρόνια η επανάσταση εκεί και η Κούβα σήμερα έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο. Στην πρόσφατη κρίση του Εμπολα έστειλε τους 10πλασιους γιατρούς και εθελοντές από κάθε άλλη χώρα.

Σε κάθε πραγματική επανάσταση πολλά πράγματα αλλάζουν αμέσως, γι' αυτό άλλωστε είναι επαναστάσεις. Δεν χρειάζονται πολλές γενιές για να αλλάξει μια σάπια κατάσταση γεμάτη ψέματα. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται ούτε καν μια. Αν είναι επανάσταση αλλάζουν αμέσως. 

Όσο οι μέρες περνούν και τα "ΘΑ" πληθαίνουν, μαζί και τα πυροτεχνήματα, καταλαβαίνουμε όλο και περισσότεροι ότι επανάσταση δεν γίνεται με τα ψέματα. Ούτε γίνεται κάποτε, εις το  μέλλον. Είναι μια ΘΕΣΗ ΖΩΗΣ στην οποία έρχεσαι και πλέον δεν φεύγεις.  Δεν γίνεται με την «άδεια»  αυτών έναντι των οποίων επαναστατείς. Δεν συζητάς την επανάσταση, την κάνεις. Δεν διαπραγματεύεσαι άλλο τα ψέματα όσων σε καταπίεζαν με αυτά. Διακηρύσσεις την αλήθεια ακριβώς με την επανάσταση. Αν είναι στ’ αλήθεια επανάσταση. 

Ένας διαχειριστής σαιτ που δημοσιεύει άρθρα μου, μού είπε μια φορά, όταν του έδωσα ένα πολύ μικρό άρθρο, ότι ήταν πολύ κάτω από τις 400 λέξεις που είναι συνήθως τα κύρια άρθρα. Τι άλλο να πω τώρα; Ακόμη και όσα έγραψα έως εδώ ίσως είναι πολλά. Η επανάσταση είναι επανάσταση. Την αισθάνεσαι, σε κάνεινα ριγάς, να ονειρεύεσαι, να ζεις ξανά. Φαίνεται δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί. Ακριβώς γιατί είναι αληθινά φτιαγμένη για σένα. Για να βοηθήσει και εσένα. Όχι απλά για να σε χρησιμοποιήσει για μια ακομη φορά. Εσένα και τα όνειρά σου … 

«Γιατί οι επαναστάσεις», λέει η Πολυάννα Μπαχ, σε ένα βιβλίο που είναι γραμμένο ολόκληρο γι'αυτήν την τόσο αγαπημένη ιδέα, της επανάστασης, «όπου κάποιοι πίεζαν τον κόσμο και ύστερα τον χρησιμοποιούσαν, δεν ήταν ποτέ οι δικές τους πραγματικά προσωπικές επαναστάσεις. Όλων αυτών των ανθρώπων που πόνεσαν και ίσως σκοτώθηκαν απλά για να πλουτίσουν κάποιοι άλλοι.» Χωρίς να σηκωθεί ποτέ η ψυχή τους. Χωρίς να πεί: "Θέλω την αλήθεια, δεν θέλω άλλα ψέματα..."